Ταξίδια Μέσα Από Τη Λογοτεχνία!

Η Λογοτεχνία είναι για μένα ένα παράθυρο σε έναν μαγικό κόσμο. Κάθε βιβλίο μας ταξιδεύει σε κόσμους πραγματικούς, ή φανταστικούς, τωρινούς, μελλοντικούς, ή παρελθοντικούς. Ένα είναι το μόνο σίγουρο, κάθε βιβλίο που μας ενθουσιάζει, μας εντυπωσιάζει, ή μας μαγεύει θέλουμε να το μοιραστούμε με άλλους φίλους - αναγνώστες. Έτσι κι εγώ, θέλω να μοιραστώ με όλους εσάς όσα βιβλία με ενθουσίασαν και με γέμισαν με πρωτόγνωρες ιδέες, εικόνες και συναισθήματα. Σαφώς και η άποψη του κάθε αναγνώστη είναι μοναδική και ένα βιβλίο που εμείς λατρέψαμε μπορεί κάποιος άλλος να το αντιπάθησε, ή ακόμα και να το μίσησε... Μέσα από αυτή την οπτική θεωρώ φρόνιμο να μη σχολιάζω όσα βιβλία δεν με εντυπωσίασαν, ή μου άφησαν αρνητικά συναισθήματα, διότι αυτά είναι απολύτως υποκειμενικά. Δεν θα ήθελα να προκαταλάβω αρνητικά κανέναν αναγνώστη, αποτρέποντάς τον από το να διαβάσει ένα βιβλίο το οποίο, ενδεχομένως, να τον ενθουσιάσει. Κάθε βιβλίο απαιτεί το κατάλληλο περιβάλλον, υπόβαθρο και την ανάλογη διάθεση για να εκτιμηθεί, οπότε μην αποκλείετε ποτέ τίποτα. Η έκφραση και αποτύπωση της δικής μου γνώμης για κάθε βιβλίο, αλλά και των απόψεων και σχολιασμών άλλων φίλων - αναγνωστών που αναγράφονται στη σχετική κατηγορία, έχουν μοναδικό σκοπό να εκφράσουν το θαυμασμό μας για ορισμένα βιβλία που θεωρούμε άξια λόγου και θέλουμε να γίνουν ευρέως γνωστά, βοηθώντας έτσι τους φίλους - αναγνώστες στην επιλογή του επόμενου βιβλίου που θα διαβάσουν. Πάντοτε με το μεγαλύτερο σεβασμό και θαυμασμό για όλους τους συγγραφείς, που μέσα από τις σελίδες των βιβλίων τους μας "ταξιδεύουν" μακριά από την εκάστοτε πραγματικότητα ή μας βοηθούν να την κατανοήσουμε καλύτερα, αλλά σε κάθε περίπτωση "στολίζουν την ψυχή μας", ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Κλειώ Ι. Τσαλαπάτη

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

«ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ», του Όμηρου Αβραμίδη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ», του Όμηρου Αβραμίδη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Ωκεανός
Σελίδες: 320
Τιμή: 12,51 €

            Ο Όμηρος Αβραμίδης έχει να επιδείξει ένα πλούσιο συγγραφικό, μεταφραστικό και εκδοτικό έργο, όμως, πάνω από όλα, αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι το ήθος, η ευαισθησία και η ποιότητα σε κάθε δραστηριότητά του. Η γραφή του δεν θα μπορούσε φυσικά να διαφέρει και, έχοντας ήδη διαβάσει πολλά από τα αξιόλογα έργα του, έχω διαπιστώσει ότι ξεχωρίζουν για την αμεσότητα, την λιτότητα, την γλαφυρότητα και την εμπεριστατωμένη απεικόνιση ιστορικών γεγονότων, όπου αυτά χρειάζονται. Το βιβλίο του «Με Τα Φτερά Της Ελπίδας» που επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Ωκεανός το 2015, ακολουθεί τα χνάρια του εξαιρετικού και, προσωπικά, αγαπημένου μου μυθιστορήματός του «Η Κίτρινη Σημαία», όσον αφορά στην εξιστόρηση των συγκλονιστικών αγώνων των Ελληνοκυπρίων για την απελευθέρωση της Κύπρου από τη Βρεττανική κυριαρχία, την εθνική αυτοδιάθεση και ένωση του νησιού με την Ελλάδα, καθώς και την εντυπωσιακή συνύφανσή τους με μια συναρπαστική μυθοπλασία. Φυσικό και αναμενόμενο επακόλουθο, λοιπόν, ήταν να λατρέψω και αυτό το μυθιστόρημα του συγγραφέα το οποίο διάβασα απνευστί, καθώς οι ήρωές του με παρέσυραν σε μία περιπλάνηση που κόβει την ανάσα στην Κύπρο της Ε.Ο.Κ.Α (Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών), του αιματηρού και αξιομνημόνευτου αγώνα τους για ελευθερία από κάθε ξένη κυριαρχία από το 1955 έως και το 1959, αλλά και όλων όσων ακολούθησαν μετά το τέλος του αγώνα, τα οποία αργά και μεθοδικά οδήγησαν στην διχοτόμηση του νησιού το 1974.
            Ο Θεοδόσης Δημοσθένους, ένας Ελλαδίτης δημοσιογράφος βρίσκεται στην Κύπρο το 1961, έναν χρόνο μετά την ανακήρυξη του ανεξάρτητου Κυπριακού κράτους για ρεπορτάζ, απεσταλμένος της εφημερίδας όπου εργαζόταν. Η τύχη τον φέρνει κοντά στον Ηλία έναν γραφικό και "έξω καρδιά" ταξιτζή, ο οποίος αναλαμβάνει αποκλειστικά τις αμέτρητες μεταφορές του δημοσιογράφου στους διάφορους προορισμούς του σε όλο το νησί. Η φιλία και η αμοιβαία εκτίμηση δεν αργεί να αναπτυχθεί ανάμεσά τους και η ξενάγηση του Θεοδόση προχωράει λίγο βαθύτερα από όσο αρχικά υποψιαζόταν. Ο Ηλίας, πρώην αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α, βρίσκοντας ένα πρόθυμο, καλοπροαίρετο και αμερόληπτο ακροατή, "ξεδιπλώνει" πολλές από τις πτυχές του ηρωικού αγώνα των Ελληνοκυπρίων, κάποιες από τις οποίες δεν θα ήθελαν κάποιοι να αποκαλύψει. Μία από αυτές οδηγεί στην γνωριμία του δημοσιογράφου με την Αντιγόνη, την μνηστή του αγωνιστή Γιάννη Κακουλίδη, η οποία θρηνεί για τον άδικο θάνατο του αγαπημένου της και ψάχνει να βρει την αλήθεια γύρω από τη δολοφονία του αλλά και τους πραγματικούς ενόχους. Ο πρόσφατα χωρισμένος και βαθύτατα πληγωμένος Θεοδόσης δεν μπορεί να αντισταθεί και ερωτεύεται παράφορα την μαυροφορεμένη κοπέλα, η οποία δεν φαίνεται να μπορεί αλλά ούτε και να θέλει να απαγκιστρωθεί από την μνήμη του νεκρού συντρόφου της.
            Οι τρεις νέοι θα εμπλακούν σε μία περιπέτεια που ποτέ δεν μπορούσαν να διανοηθούν, ενώ οι δεσμοί φιλίας τους θα ισχυροποιηθούν μέσα από τις παγίδες και τους κινδύνους με τους οποίους θα έρθουν αντιμέτωποι, αναζητώντας την αλήθεια κάτω από το πυκνό πέπλο μυστηρίου. Όπως συμβαίνει συχνά μετά από κάποιον πολύνεκρο αγώνα, κάποιοι από αυτούς που επιβιώνουν αποφασίζουν να "αλλάξουν στρατόπεδο", ξεχνώντας τις πρότερες "ευγενείς" πεποιθήσεις τους και αποζητώντας ανταμοιβή, αναγνώριση και αξιώματα εν καιρώ ειρήνης, ως αποζημίωση για όσα "θυσίασαν" εν καιρώ αγώνα. Τα αποτελέσματα του αγώνα στην πράξη πολλές φορές δεν συνάδουν με τις προσδοκίες όσων πίστεψαν σε αυτόν και έδωσαν ακόμα και το αίμα τους για το σκοπό αυτό και συχνά η διάψευση έρχεται να πάρει τη θέση της δικαίωσης. Η ανθρώπινη απληστία για απόκτηση πλούτου και εξουσίας συχνά επισκιάζει οποιοδήποτε άλλο ευγενές συναίσθημα και οδηγεί σε αποτρόπαιες και ποταπές πράξεις, έως ότου ο στόχος αυτός να επιτευχθεί.
            Ο Όμηρος Αβραμίδης στο μυθιστόρημά του «Με Τα Φτερά Της Ελπίδας» μας αποκαλύπτει πολλά από τα γνωστά και άγνωστα ιστορικά γεγονότα της πατρίδας του της εποχής εκείνης, με βλέμμα αντικειμενικό και νηφάλιο, λόγο μεστό και παραστατικό και μία μυθοπλασία συναρπαστική, πλάθοντας χαρακτήρες απόλυτα πιστευτούς, γοητευτικούς, θαυμαστούς ή μισητούς και, μέσα από τις ζωές και τις πράξεις του καθενός ήρωα, επισημαίνει και φέρνει στο φως όλα όσα έλαβαν χώρα στην Κύπρο, σε ένα νησί που θα έπρεπε να είναι ενιαίο, αδιαίρετο και αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας. Πολλά συγχαρητήρια στον αγαπητό συγγραφέα για ένα ακόμα εξαιρετικό μυθιστόρημα και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε, Φίλοι μου!    

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο δημοσιογράφος Θεοδόσης Δημοσθένους λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από το φίλο του Ηλία που τον αναστατώνει. Μόλις του ανακοίνωσε ότι η Αντιγόνη - η γυναίκα που γνώρισε πριν από έναν χρόνο και αγαπά - έχει πέσει θύμα απαγωγής. Αμέσως ο Θεοδόσης αποφασίζει να κατέβει στην Κύπρο για να βοηθήσει στη λύση της υπόθεσης.
Η Αντιγόνη είναι μία γυναίκα που βοήθησε με τη δράση της στον αγώνα της ΕΟΚΑ, μία γυναίκα που έδεσε τη ζωή της και τα όνειρά της με έναν ήρωα του αγώνα, τον Γιάννη Κακουλίδη. Μετά από χρόνια, αναζητά την αλήθεια για τον θάνατό του, μία αλήθεια που διαλύει το μυστήριο για πράγματα που έγιναν εκείνα τα χρόνια, σηκώνει μάσκες και ξεσκεπάζει πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας.
Ο Θεοδόσης, που αρχικά βρίσκεται στο νησί ανυποψίαστος για το βάθος της υπόθεσης, σύντομα θα βρεθεί να αναζητά κι αυτός ενόχους.

Η ένταση των γεγονότων, ο χαρακτήρας της Αντιγόνης και τα συναισθήματα που του γεννά ο ηρωισμός της τον οδηγούν να την ερωτευτεί δυνατά, να την αγαπήσει όσο καμία άλλη γυναίκα και να ζήσει μαζί της μία τεράστια περιπέτεια και μία αγάπη στα όρια της αυτοθυσίας.»

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ», του Σαλμάν Ρούσντι – Γράφει η Λία Μίλτου

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ», του Σαλμάν Ρούσντι – Γράφει η Λία Μίλτου
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Σελίδες: 728
Τιμή: 10,71 €

Ένα βιβλίο "ποταμός" από τον Ινδό συγγραφέα Σαλμάν Ρούσντι, που μετανάστευσε στην Αγγλία το 1961 και σήμερα ζει στην Αμερική. Διέθεσα πολλές μέρες και νύχτες για τις 728 σελίδες του, να το παρακολουθώ πρόταση – πρόταση και σελίδα – σελίδα για να κατανοήσω αυτό το αλληγορικό παραλήρημα, ένα κείμενο μαγικού ρεαλισμού, όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος ο συγγραφέας.
            Μια ανορθόδοξη γραφή, πολυεπίπεδη, δύσκολη, ανατρεπτική, διαβάζεις και δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει αυτό το άγριο, πληθωρικό, φαντασμαγορικό και σατυρικό πολλές φορές μυθιστόρημα που ο ξένος τύπος χαρακτήρισε «Εποποιΐα της Ινδίας». Οι New York Times έγραψαν: «Ο λογοτεχνικός χάρτης της Ινδίας χρειάζεται να σχεδιαστεί από την αρχή, γιατί μια ολόκληρη Ήπειρος βρίσκει για πρώτη φορά τη φωνή της!».
Είναι πραγματικά ένα αξιοθαύμαστο έπος που ακροβατεί ανάμεσα στο μέλλον και στο παρελθόν και μπλέκει τη φαντασία και το μύθο με την πραγματική ζωή. Ο συγγραφέας δανείζεται τεχνοτροπίες από πολλές τέχνες: Την Αρχιτεκτονική, τη Μουσική, τη Ζωγραφική, αλλά περισσότερο η τέχνη του Κινηματογράφου είναι αυτή που καθορίζει την οπτική του. Συχνές είναι οι αναφορές του σε κινηματογραφικές ταινίες και περιγράφει σκηνές σαν να εκτυλίσσονται πάνω στην οθόνη. Η εφιαλτική περιπλάνηση τεσσάρων στρατιωτών στη ζούγκλα ξεπερνά κάθε σκηνοθετική φαντασία. Αλλά το βασικό του όχημα είναι η γλώσσα και ο τρόπος με τον οποίο τη χειρίζεται. Δημιουργεί δικές του λέξεις και έχει μια ιδιόμορφη σύνταξη, αιφνιδιάζοντας τον αναγνώστη.
Στις 15 Αυγούστου του 1947 τα μεσάνυχτα η Ινδία αποκτά την ανεξαρτησία της, έπειτα από αιώνες αγγλικής κυριαρχίας. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή γεννιούνται δυο παιδιά, ο Σίβα και ο Σαλίμ, τα παιδιά του μεσονυκτίου, που είναι προικισμένα με υπερφυσικά χαρίσματα, αλλά και με ένα φοβερό μυστικό που τους ακολουθεί ως την ενηλικίωσή τους.
Από εδώ αρχίζει μια πολυδαίδαλη γραφή με αμέτρητες ιστορίες, παράλληλα με την ιστορία της Ινδίας. Αλησμόνητοι ήρωες και αντιήρωες: Διεφθαρμένοι πολιτικοί και αξιωματούχοι, μάγοι, γητευτές φιδιών, καλλιτέχνες, γραφειοκράτες, πραξικοπηματίες, πόρνες, μοιχαλίδες, λαθρέμποροι, απίθανες φιγούρες σαν σε θέατρο σκιών, παρελαύνουν μέσα από αυτό το έργο που οι κριτικοί το υποδέχτηκαν με διθυραμβικές κριτικές και το κατέταξαν στα μεγάλα κλασσικά αριστουργήματα του 20ου αιώνα!
Η δική μου γνώμη, σαν απλή αναγνώστρια, είναι ότι το έργο του Ρούσντι είναι ένα βιβλίο πρωτόγνωρο, ένα δώρο θα έλεγα στην πατρίδα του, με ιστορικές αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα. Κάθε σελίδα του είναι μια περιπέτεια με αφηγητή και πρωταγωνιστή τον Σαλίμ, και τον ανομολόγητο έρωτά του. Πλήθος προσώπων σε μια ονειρική πορεία και μυθοπλασία των Ανατολικών χωρών, ένας πραγματικός λαβύρινθος για τον απροπόνητο αναγνώστη. Είναι όμως ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί για την τολμηρή γραφή του, με αυτά που λέγονται και με τον τρόπο που λέγονται!
Κλείνοντας, θα παραθέσω έναν υπέροχο στοχασμό που ο Ρούσντι μέσω του Σαλίμ, υποβάλλει στον αναγνώστη και τον αφήνει να σκεφτεί και να βγάλει τα συμπεράσματά του: «Όλα τα παιχνίδια έχουν κάποιο ηθοπλαστικό νόημα. Για παράδειγμα το "Φιδάκι" εμπεριέχει με έναν τρόπο που δεν θα βρει κανείς σε καμιά άλλη δραστηριότητα, την αιώνια αλήθεια ότι για κάθε σκάλα που ανεβαίνεις, ένα φίδι σε περιμένει στη γωνία και για κάθε φίδι θα σε αποζημιώσει μια σκάλα! Στο παιχνίδι αυτό εμπεριέχεται η διττή νομοτέλεια των πραγμάτων, η διαλεκτική του "πάνω" εναντίον του "κάτω" του καλού εναντίον του κακού!...»
Χρειάζεται άραγε περαιτέρω σχολιασμός; Και το κορυφαίο απόφθεγμα του συγγραφέα, το οποίο σφραγίζει τα περισσότερα κεφάλαια αυτού του ξεχωριστού βιβλίου:
«Ότι δεν μπορείς να γιατρέψεις, πρέπει να το αντέξεις!»
Και τέλος μια από τις πολλές λέξεις, τις οποίες έχει κατασκευάσει η ευρηματική πένα του Ρούσντι: "Ελπιδεκτομή": το στράγγισμα της ελπίδας! Εναπόκειται στην κουλτούρα του αναγνώστη και στις λογοτεχνικές του προτιμήσεις να αποφασίσει την ανάγνωση αυτού του ιδιαίτερου έργου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«15 Αυγούστου 1947, μεσάνυχτα. Η Ινδία, χώρα μαγική, όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν, αποκτά την ανεξαρτησία της έπειτα από αιώνες αγγλικής κυριαρχίας. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, γεννιούνται δύο παιδιά, ο Σίβα κι ο Σαλίμ. Όπως και όλα τα άλλα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ινδία εκείνη την ώρα, είναι προικισμένα με υπερφυσικά χαρίσματα. 

Τα παιδιά μεγαλώνουν μαζί με την Ινδία. Η ζωή τους αποδεικνύεται άρρηκτα δεμένη με το έθνος τους, την πλούσια ιστορία και τον πολιτισμό του. Και ο Σαλίμ καταγράφει τα, συχνά, ξεκαρδιστικά επεισόδια που χρωμάτισαν την πορεία της οικογένειάς του και δίνει άθελά του μια ευρύτερη εικόνα της νεαρής Ινδίας σχοινοβατώντας ανάμεσα στη φάρσα και την τραγωδία. Πρωθυπουργοί, πραξικοπηματίες, μάγοι, γητευτές φιδιών, καλλιτέχνες και γραφειοκράτες παρελαύνουν μέσα από ένα έργο μαγικού ρεαλισμού στο οποίο τα πάντα, απροσδόκητα και απίστευτα, ξαφνιάζουν τον αναγνώστη κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του. 

Με μια λάμψη ανεπανάληπτης έμπνευσης, ο Ρούσντι δίνει εδώ τον καλύτερο εαυτό του, μ’ ένα ανορθόδοξο και ανατρεπτικό χιούμορ, με χειμαρρώδη ζωντάνια και σπάνια αφηγηματική πρωτοτυπία, που κάνουν το πικάντικο αυτό μυθιστόρημα ένα από τα αριστουργήματα που σημάδεψαν τον εικοστό αιώνα και που δικαιολογημένα τιμήθηκε με το BEST OF THE BOOKER, το σπουδαιότερο αγγλικό βραβείο λογοτεχνίας.» 

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

«ΕΓΚΛΗΜΑ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ», της Sophie Hannah – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΕΓΚΛΗΜΑ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ», της Sophie Hannah – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Διόπτρα
Σελίδες: 368
Τιμή: 14,96 €

            Ομολογώ πως πριν προχωρήσω στην ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου, κατά παράβαση της συνήθους τακτικής μου, αναζήτησα και διάβασα τις διάφορες αντικρουόμενες κριτικές και αντιφατικά σχόλια που είχαν δημοσιευτεί για το βιβλίο αυτό, το οποίο ακολουθεί την παράδοση της αξεπέραστης Agatha Christie και τον πιο επιτυχημένο ήρωά της, αλλά γραμμένο από την Sophie Hannah. Σε αυτό με οδήγησε περισσότερο η περιέργεια και όχι η ανάγκη μου να ασπαστώ την οποιαδήποτε άποψη, καθώς είχα ήδη αποφασίσει να διαβάσω το βιβλίο αυτό και πολύ σωστά, όπως τελικά αποδείχτηκε. Ο λατρεμένος χαρακτήρας που έπλασε με τόση μαεστρία η Christie, ο Βέλγος Ηρακλής Πουαρό, ξαναβρήκε τον δρόμο του προς το αναγνωστικό κοινό του καλού αστυνομικού μυθιστορήματος, συστήνοντας και στους νεότερους αναγνώστες έναν ανεπανάληπτο, αξέχαστο, πανέξυπνο και, ενίοτε, γραφικό χάρτινο ήρωα. Πραγματικά, θεωρώ πως θα ήταν "ιεροσυλία" να προσπαθήσουμε να συγκρίνουμε την γραφή της μοναδικής Agatha Christie με την φρέσκια και, ακόμα, υπό διαμόρφωση γραφή της Sophie Hannah, καθώς τα ανόμοια δεν μπορούν να συγκριθούν. Δεν θα ήταν λογικό άλλωστε να προσδοκούμε μία αναβίωση του ασύγκριτου πνεύματος της μεγάλης βασίλισσας του αστυνομικού μυθιστορήματος από μία νέα σχετικά συγγραφέα, άρα κάθε σύγκριση σε αυτό το επίπεδο δε νομίζω πως έχει κανένα νόημα. Μπορώ, όμως, να σας διαβεβαιώσω πως το αστυνομικό μυθιστόρημα της Hannah «Έγκλημα Με Υπογραφή» είναι μία αξιοπρεπέστατη και επιτυχημένη προσπάθεια, συνεπής προς τις διδαχές της μεγάλης διδάξασας, χρησιμοποιώντας ίσες δόσεις χιούμορ, σασπένς, μυστηρίου και ατμόσφαιρας ρετρό. Ένα βιβλίο, εξαρχής αφιερωμένο στην ανεπανάληπτη Agatha Christie, που δεν θα μπορείτε να αφήσετε από τα χέρια σας πριν φτάσετε στο τέλος του και στη λύση του μυστηρίου των φόνων με το μονόγραμμα, από ποιόν άλλον βεβαίως αν όχι από τον δαιμόνιο Ηρακλή Πουαρό.
            Όλα ξεκινούν ένα κρύο φλεβαριάτικο βράδυ Πέμπτης του 1929 στο λονδρέζικο Καφέ Πλέζαντ, όπου ο μοναδικός πελάτης απολαμβάνει το γευστικότατο δείπνο του, με μόνη παρέα τους αδιάκριτους ψιθύρους των δύο σερβιτόρων, οι οποίες αισθάνονται πλέον τόσο άνετα με τον πελάτη αυτόν, που σταθερά συχνάζει κάθε βράδυ Πέμπτης για να απολαύσει τις υπέροχες σπεσιαλιτέ του Καφέ, ώστε αδιαφορούν αν μπορεί να τις ακούσει ή όχι. Ο γκουρμέ αυτός πελάτης δεν είναι άλλος από τον πασίγνωστο Ηρακλή Πουαρό, ο οποίος αναγνωρίζει –αν και μετά μεγάλης εκπλήξεώς του– ότι κανένα άλλο μαγαζί στο Λονδίνο δεν φτιάχνει τόσο νόστιμες σπεσιαλιτέ, ούτε τον αξεπέραστο γευστικότατο καφέ τον οποίο φροντίζει να απολαμβάνει με κάθε ευκαιρία. Την προσοχή του δαιμόνιου ντετέκτιβ, ο οποίος παραμένει για όλους τους εργαζομένους στο λονδρέζικο καφέ ο άγνωστος, συνταξιούχος "Ξένος Κύριος", αποσπά μία νέα γυναίκα η οποία εισέρχεται στο Καφέ πανικόβλητη και σχεδόν σε κατάσταση υστερίας, σαν να έχει έρθει "μούρη με μούρη με το διάβολο", όπως εύστοχα επισημαίνει η αναμαλλιασμένη Φι Σπρινγκ, η μία εκ των σερβιτόρων. Ο Πουαρό με την παροιμιώδη έμφυτη περιέργεια και την ροπή του προς την επίλυση δυσεπίλυτων μυστηρίων δεν χάνει την ευκαιρία να ανταποκριθεί στην πρόκληση που του παρουσιάζεται και πλησιάζει την άγνωστη αναστατωμένη γυναίκα με σκοπό να διαλευκάνει ένα ακόμα μυστήριο, ακόμα κι αν δεν του έχει ζητηθεί.
            Από εκεί και πέρα η ανάμιξη του Βέλγου ντετέκτιβ στην διαλεύκανση των τριών φόνων στο πανάκριβο ξενοδοχείο Μπλόξχαμ, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητήριο δύο γυναίκες και ένας άντρας, ο καθένας στο δωμάτιό του σε τρεις διαφορετικούς ορόφους, τελετουργικά τοποθετημένοι ανάσκελα, ολόισια στο πάτωμα και με ένα μανικετόκουμπο μέσα στο στόμα τους με χαραγμένα τα αρχικά Π.Α.Τ, είναι επιβεβλημένη και αναγκαία. Ο αστυνόμος της Σκότλαντ Γιαρντ, Έντουαρντ Κάτσπουλ, φίλος του Ηρακλή Πουαρό και συγκάτοικός του στην ζεστή πανσιόν της κ. Μπλανς Άνσγουορθ, επιφορτίζεται με την επίλυση αυτού του μυστηριώδους τριπλού εγκλήματος που συντάραξε τους πλούσιους και καλομαθημένους πελάτες του ακριβού ξενοδοχείου. Μόνο που ο τριανταδυάχρονος αστυνόμος δεν έχει ιδέα από πού να ξεκινήσει για να διαλευκάνει αυτούς τους φόνους, οι οποίοι μοιάζουν με άλυτα μυστήρια. Για καλή του τύχη, όμως, αν και επίσημα σε διακοπές και ινκόγκνιτο, ο Πουαρό αποφασίζει να τον βοηθήσει, ή μάλλον να του διδάξει πώς να σκέφτεται ως πραγματικός ντετέκτιβ, αλλά και πώς να εξασκεί καλύτερα την "αγύμναστη φαιά ουσία του".
            Η συγγραφέας Sophie Hannah στήνει ένα υπέροχο γαϊτανάκι γεγονότων που άλλοτε αποκαλύπτονται μόνα τους, βολικά και προμελετημένα, και άλλοτε απαιτούν πολύ προσπάθεια και έρευνα κάτω από τα επιφανειακά σημάδια για να αποκαλυφθούν όπως πραγματικά είναι. Ο Κάτσπουλ, μαζί με τον παλαίμαχο Πουαρό ψάχνουν, ερευνούν, απορρίπτουν και αποδέχονται πρόσωπα, καταστάσεις και συμβάντα μέχρι να φτάσουν στον κύριο υπαίτιο, τον εγκέφαλο ενός καλοστημένου φονικού και εκδικητικού σχεδίου. Ο αναγνώστης "κρέμεται" από τα χείλη του Βέλγου ντετέκτιβ με τα άψογα γαλλικά, το περιποιημένο τσιγκελωτό μουστάκι, το εκλεπτυσμένο γούστο γεύσεων και το αλάνθαστο savoir vivre, ο οποίος γίνεται κυριολεκτικά έξαλλος όταν κάποιος αβίαστα και λανθασμένα υποθέτει πως είναι Γάλλος. Ο Ηρακλής Πουαρό, σε όλο του το μεγαλείο, προχωρεί βήμα βήμα στην διαλεύκανση του τριπλού αυτού εγκλήματος, χρησιμοποιώντας κάθε μικρό και μεγάλο στοιχείο, ακόμα και τις αθώες, αυθόρμητες παρατηρήσεις του σχετικά άπειρου αστυνόμου φίλου του. Κάθε τι έχει την σημασία και την θέση του στο παζλ των παράξενων φόνων με το μονόγραμμα και η εμπειρία της ανάγνωσης του «Εγκλήματος Με Υπογραφή» δεν μπορεί παρά να είναι απολαυστική και αξέχαστη! Διαβάστε το, Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Μετά την έκδοση του πρώτου της βιβλίου το 1920, η Agatha Christie έγραψε 33 μυθιστορήματα, 2 θεατρικά έργα και περισσότερα από 50 διηγήματα με πρωταγωνιστή τον Ηρακλή Πουαρό. Τώρα, για πρώτη φορά, οι διαχειριστές της διαθήκης της θρυλικής συγγραφέως ενέκριναν ένα ολοκαίνουριο μυθιστόρημα με τον πιο αγαπημένο ήρωά της.
Το ήσυχο δείπνο του Πουαρό σ' ένα λονδρέζικο καφέ διακόπτεται όταν μια νεαρή γυναίκα του εκμυστηρεύεται ότι η δολοφονία της επίκειται από στιγμή σε στιγμή. Είναι τρομοκρατημένη αλλά ικετεύει τον Πουαρό να μην ανακαλύψει ούτε να τιμωρήσει το δολοφόνο της· διότι με το θάνατό της, όπως ισχυρίζεται, θα αποδοθεί δικαιοσύνη.
Λίγο αργότερα, το ίδιο βράδυ, ο Πουαρό μαθαίνει ότι τρεις ένοικοι ενός πολυτελούς ξενοδοχείου του Λονδίνου έχουν δολοφονηθεί, κι ότι στο στόμα κάθε θύματος βρέθηκε από ένα μανικετόκουμπο με το ίδιο μονόγραμμα. Υπάρχει άραγε κάποια σύνδεση με την έντρομη γυναίκα στο καφέ; Μήπως, ενώ ο Πουαρό πασχίζει να συνταιριάξει τα αλλόκοτα κομμάτια αυτού του παζλ, ο δολοφόνος ετοιμάζει ένα ακόμη δωμάτιο στο ξενοδοχείο, για το τέταρτο κατά σειρά θύμα του;
Η νέα υπόθεση του Ηρακλή Πουαρό, άλλο ένα ιδιοφυές μυθιστόρημα μυστηρίου που καλείται να λύσει ο διάσημος Βέλγος ντετέκτιβ.»
Η #1 συγγραφέας όλων των εποχών.
Ο πιο διάσημος ντετέκτιβ του κόσμου.
Το λογοτεχνικό γεγονός της χρονιάς.
"Ο Ηρακλής Πουαρό είναι η ολοζώντανη απόδειξη ότι το χιούμορ είναι το απαραίτητο συστατικό του καλού αστυνομικού μυθιστορήματος" (Αύγουστος Κορτώ)

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

«ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ», της Τζότζο Μόις – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ», της Τζότζο Μόις – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Σελίδες: 472
Τιμή: 10,85 €

            Πόσο εύθραυστη είναι, αλήθεια, η ανθρώπινη ζωή; Πόσο εύκολο όσο και αδιανόητο είναι, από την μία στιγμή στην άλλη, να ανατραπεί ολόκληρη η πραγματικότητα που έως τότε βιώναμε και να αλλάξουν όλα όσα θεωρούσαμε φυσικά και δεδομένα; Όπως το να σηκωθούμε το πρωί από το κρεβάτι μας, πατώντας γερά στα δυό μας πόδια, και να πάμε μέχρι την τουαλέτα, ή να ντυθούμε μόνοι μας χωρίς την βοήθεια κάποιου… Τόσα μικρά, καθημερινά και τετριμμένα πράγματα που έχουμε μάθει να κάνουμε αυτόματα μόνοι μας, χωρίς να το σκεφτόμαστε καν, είναι δυνατόν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να γίνουν ανέφικτες πράξεις. Η συγγραφέας Τζότζο Μόις, σε αυτό το εξαιρετικό, συγκινητικό και τρυφερό βιβλίο της καταπιάνεται με το δυσάρεστο θέμα της αναπηρίας, και συγκεκριμένα της τετραπληγίας, αλλά και με το επίμαχο και διφορούμενο θέμα της ευθανασίας. Θέματα ίσως "ταμπού" για τους περισσότερους από εμάς που, εκούσια ή ακούσια, επιμένουμε να αγνοούμε ότι όλοι οι αρτιμελείς και υγιείς άνθρωποι είμαστε στην ουσία "εν δυνάμει ανάπηροι", καθώς και το τί θα κάναμε στην περίπτωση που θα μας συνέβαινε κάτι τέτοιο. Αρκεί μία μόνο "αποφράδα" συγκυρία για να καθηλωθεί σε αναπηρικό αμαξίδιο ένας άνθρωπος μέχρι πρότινος υγιής και δραστήριος, κάτι απείρως πιο τραγικό και δυσβάσταχτο για αυτόν από όσο για κάποιον εκ γενετής ανάπηρο.
            Η ηρωίδα μας, η Λουίζα Κλαρκ είναι μια νέα κοπέλα με ασυνήθιστη ομορφιά πέρα των στερεοτύπων, παράξενο και εκκεντρικό γούστο στα ρούχα και ιδιαιτέρως στα παπούτσια και έναν έμφυτο φόβο απέναντι στις προκλήσεις της ζωής. Φοβάται να ανοίξει τα φτερά της, φοβάται να τολμήσει, φοβάται να δοκιμάσει τις δυνάμεις της, φοβάται να διεκδικήσει ένα υπνοδωμάτιο μεγαλύτερο από μια ντουλάπα και φοβάται να παραδεχτεί στον εαυτό της και στους άλλους ότι δεν είναι ερωτευμένη με το αγόρι της, τον Πάτρικ. Όταν η Λου μένει χωρίς δουλειά, και μην έχοντας κανένα ιδιαίτερο προσόν, αποφασίζει να δεχτεί την δουλειά της φροντίδας ενός πάμπλουτου τετραπληγικού, του Γουίλ Τρέινορ. Τα λεφτά είναι πολύ καλά για την "στριμωγμένη" οικονομικά Λου και την οικογένειά της που τα χρειάζεται ακόμα περισσότερο, ενώ τα καθήκοντά της φαίνονται ιδιαίτερα εύκολα, καθώς την πιο προσωπική φροντίδα του ασθενούς έχει αναλάβει ένας εξειδικευμένος άντρας νοσοκόμος, ο Νέιθαν.  Έτσι, αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα και να αναλάβει την φροντίδα του Γουίλ, γνωρίζοντας ότι είναι υποχρεωμένη να τον φροντίζει έξι μήνες, σύμφωνα με το συμβόλαιό της, αλλά αγνοώντας πόσο μεγάλη ανατροπή θα προκαλέσει αυτός ο αδιάφορος αρχικά άνθρωπος στην καλά τακτοποιημένη και τελματωμένη ζωή της.
            Ο ήρωάς μας, ο Γουίλ Τρέινορ, είναι ένας σωματικά και ψυχολογικά "τσακισμένος" νέος άντρας, ο οποίος είδε μέσα σε μια στιγμή την καλά τακτοποιημένη ζωή του να γίνεται "σμπαράλια", κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ένα απρόσμενο ατύχημα τον καταδικάζει σε ισόβια αναπηρία, καθηλώνοντάς τον στο αναπηρικό καροτσάκι με σοβαρότατη και μη αναστρέψιμη τετραπληγία. Ο πρώην δραστήριος, νεαρός επιχειρηματίας και λάτρης του ωραίου φύλου, αλλά και των σπορ κάθε είδους, αναγκάζεται να μείνει ανήμπορος και να εξαρτάται για τα πάντα από τους άλλους διά παντός. Τεράστιο πλήγμα για κάθε άνθρωπο, πόσω μάλλον για έναν καλομαθημένο και αεικίνητο τύπο σαν και αυτόν. Ο Γουίλ χάνει κάθε επιθυμία για ζωή, για ανθρώπινη επαφή, ακόμα και για απλή κουβέντα, καθώς τα πάντα του φαίνονται ανούσια και αδιάφορα. Θεωρεί πως όλο αυτό που του συνέβη μοιάζει με μια κακόγουστη φάρσα, η οποία πρέπει να λάβει τέλος καθώς η "καθηλωμένη" αυτή ζωή, την οποία είναι εξαναγκασμένος να υποφέρει και να βιώνει καθημερινά, δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Έχει βρει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να πάρει τον έλεγχο για μία και μοναδική φορά από τότε που του συνέβη το μοιραίο ατύχημα και είναι πεπεισμένος πως έτσι θα κερδίσει, έστω και την τελευταία στιγμή, την χαμένη του ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
            Η Τζότζο Μόις με το βιβλίο της «Πριν Έρθεις Εσύ» μας χαρίζει ένα τρυφερό, ανθρώπινο και βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα από αυτά που συχνά μας κάνουν να δακρύζουμε ανεξέλεγκτα, άλλες φορές να χαμογελάμε με τις πανέξυπνες χιουμοριστικές ατάκες και τέλος να υποκλινόμαστε στο ανθρώπινο μεγαλείο των συναισθημάτων και της αληθινής αγάπης, η οποία δεν γνωρίζει όρια, ούτε καθωσπρεπισμούς και σύνορα, αλλά ούτε και αναπηρίες. Μέσα από τους ψυχισμούς των δύο ετερόκλητων ηρώων της, η συγγραφέας μας παρουσιάζει όλο το εύρος των ανθρώπινων συναισθημάτων που μπορούν να νιώσουν δύο νέοι άνθρωποι όταν αισθανθούν ότι βρήκαν το άλλο τους μισό, έστω και αν αυτό απέχει παρασάγγας από τα έως τότε ιδανικά τους. Μας δείχνει, επίσης, πόσο πολύ είναι δυνατόν η αγάπη να μεταμορφώσει τον χαρακτήρα και τα πιστεύω του καθένα μας όταν κάποιος μιλήσει στην ψυχή μας. Και, τέλος, μας δείχνει ότι χειρότερο ίσως ακόμα και από μία απρόσμενη αναπηρία είναι η στέρηση του δικαιώματος του ανθρώπου για μια αξιοπρεπή ζωή, όπως ο ίδιος την ορίζει. Διαβάστε το, Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Η Λου Κλαρκ ξέρει ένα σωρό πράγματα. Ξέρει πόσα βήματα μπορεί να κάνει κάποιος για να διασχίσει την απόσταση που χωρίζει τη στάση του λεωφορείου από το πατρικό της. Ξέρει ότι απολαμβάνει τη δουλειά της και ότι πιθανότατα δεν είναι στ' αλήθεια ερωτευμένη με το αγόρι της, τον Πάτρικ. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι πολύ σύντομα θα χάσει τη δουλειά της. Δεν ξέρει, επίσης, ότι όλα όσα ήξερε, τα οποία την έκαναν να νιώθει ισορροπημένη και λογική, πρόκειται να ανατραπούν και να αλλάξουν για πάντα.
Ο Γουίλ Τρέινορ ξέρει πολύ καλά ότι το ατύχημά του και η καταδίκη του σε ισόβια αναπηρία του έχουν στερήσει κάθε ίχνος πάθους για ζωή. Ξέρει, ακόμα, ότι τα πάντα του φαίνονται αδιάφορα, όπως επίσης με ποιον ακριβώς τρόπο θα βάλει ένα τέλος σε αυτή την ανυπόφορη φάρσα. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι η Λου θα εισβάλει στη ζωή του σαν έκρηξη από χρώμα και φως. Δεν ξέρει ότι, άθελά της, αυτή η παράξενη γυναίκα θα κάμψει τις αντιστάσεις του.
Τελικά, κανένας από τους δύο δεν μπορεί να φανταστεί πόσο βαθιά θα είναι η αλλαγή που θα προκαλέσουν ο ένας στον άλλο, πόσο ανεξίτηλα θα σφραγίσει την ύπαρξη του καθενός η συνάντηση, η γνωριμία, ο έρωτάς τους.»

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

«ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ», της Nina George – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ», της Nina George – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Κλειδάριθμος
Σελίδες: 408
Τιμή: 13,95 €

            Αλήθεια, πώς είναι δυνατόν κανένας βιβλιοπώλης έως τώρα να μην έχει σκεφτεί να ονομάσει το βιβλιοπωλείο του «Λογοτεχνικό Φαρμακείο», ή τουλάχιστον κανένας που να γνωρίζω ή να έχω ξανακούσει; Τα βιβλία, και τα λογοτεχνικά "ταξίδια" που κάνουμε διαβάζοντάς τα, δεν είναι στην ουσία "φάρμακο" ή θεραπεία για την ψυχή μας; Προσωπικά, θεωρώ αυτή την ονομασία ως την πιο ταιριαστή και αληθινή για ένα ποιοτικό βιβλιοπωλείο, του οποίου ο ιδιοκτήτης είναι πραγματικός βιβλιοσκώληκας και λάτρης της λογοτεχνίας. Ο Ζαν Περντί, ο υπέροχος αυτός, ανεπανάληπτος "λογοτεχνικός φαρμακοποιός" που έπλασε η εξαιρετική Νίνα Γκεόργκε στο νέο βιβλίο της με τίτλο «Το Μικρό Παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, γνωρίζει ακριβώς τι χρειάζεται κάθε αναγνώστης που ασθενεί ψυχικά. Η συγγραφέας κάνοντας έκδηλη την λατρεία της για τη λογοτεχνία και τα βιβλία γενικώς καθηλώνει τον αναγνώστη με ένα μυθιστόρημα ευρηματικό, συγκινητικό, τρυφερό, ενίοτε κωμικό και τελικά αληθινό και συγκλονιστικό, όσο και η ίδια η ζωή σε όλες της τις εκφάνσεις.
            Ο Ζαν Περντί είναι ένας βιβλιοπώλης που διατηρεί ένα πλωτό βιβλιοπωλείο πάνω σε μία φορτηγίδα αγκυροβολημένη σε κάποια αποβάθρα του Σηκουάνα στο πολύβουο Παρίσι. Το όνομα που έχει δώσει ο ήρωάς μας στο βιβλιοπωλείο του είναι "La Pharmacie Littéraire", δηλαδή «Το Λογοτεχνικό Φαρμακείο». Πόσο ταιριαστό όνομα για το πλωτό βιβλιοπωλείο του Περντί το οποίο στεγάζει περίπου οκτώ χιλιάδες βιβλία, που κυμαίνονται από ποίηση, δοκίμια, μυθιστορήματα, μέχρι βιβλία για κυνήγι, ψάρεμα, μαγειρική ή ταξιδιωτικούς οδηγούς. Ο βιβλιοπώλης γνωρίζει το περιεχόμενο κάθε ενός από τα πολυάριθμα βιβλία του, όπως οφείλει κάθε σωστός επαγγελματίας στον τομέα του βιβλίου, αλλά η ιδιαιτερότητά του και το μοναδικό, ίσως, χάρισμα που διαθέτει – σε αντίθεση με άλλους βιβλιοπώλες – είναι το γεγονός ότι γνωρίζει ακριβώς τις "επιδράσεις", τις "παρενέργειες" αλλά και τις "ενδείξεις" του κάθε βιβλίου που διαθέτει στους υποψήφιους πελάτες του. Έτσι, συχνά ανατρέπει τις απαιτήσεις των πελατών του και, διαγιγνώσκοντας σωστά και σε βάθος την ψυχική τους κατάσταση, τους προτείνει κάποιο βιβλίο εκ διαμέτρου αντίθετο από την αρχική τους επιλογή. Ίσως αυτή η τακτική του συμπαθέστατου Ζαν Περντί να μην είναι και η πλέον προσοδοφόρα, αφού κάποιες φορές οι πιο ισχυρογνώμονες υποψήφιοι πελάτες κάνουν μεταβολή και φεύγουν, επιμένοντας στην αρχική αναγνωστική τους επιθυμία, όμως συνήθως – και αυτό οφείλεται στο μοναδικό χάρισμα του ήρωά μας – οι πελάτες δέχονται τις προτάσεις του και αφού διαβάσουν και διαπιστώσουν πόσο δίκιο είχε να τους προτείνει το συγκεκριμένο βιβλίο, επιστρέφουν πλέον σίγουροι ότι οι επιλογές του δεν θα τους απογοητεύσουν ποτέ.
            Ο κύριος Περντί είναι ένας μοναχικός γοητευτικός άνδρας, μεσήλικας, πολύ καλλιεργημένος αλλά και ιδιαίτερα μονόχνοτος. Η μοναδική μεγάλη του αγάπη, η Μανόν, τον "στοιχειώνει" εδώ και εικοσιένα χρόνια, ένα διάστημα κατά το οποίο δεν μπόρεσε να απαγκιστρωθεί από τα δίχτυα της, ούτε να ξεπεράσει την εγκατάλειψή του από αυτήν. Απόδειξη της αδυναμίας του είναι το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια τα πέρασε μην βρίσκοντας το κουράγιο να ανοίξει και να διαβάσει το γράμμα που του έστειλε η ερωμένη του λίγο μετά την φυγή της. Ο ερχομός όμως μίας νέας γειτόνισσας, της Κατρίν, και η απρόσμενη εμπλοκή της στην καλά "αποστειρωμένη" και απομονωμένη ζωή του, τον βάζει στον πειρασμό να ανοίξει και να διαβάσει επιτέλους το γράμμα της Μανόν. Έτσι ξεκινάει και η μεγαλύτερη ανατροπή όλων όσων είχε καλά τακτοποιημένα στη ζωή του, αλλά και μια υπέροχη, συναρπαστική περιπέτεια, καθώς αποφασίζει να σηκώσει την άγκυρα της Λουλού, της φορτηγίδας-βιβλιοπωλείου του, και να πλεύσει προς τον Γαλλικό νότο. Συνταξιδιώτες του, και με την πάροδο του χρόνου επιστήθιοι φίλοι του, θα είναι ο νεαρός Μαξιμιλιάν Ζορντάν, ένας πασίγνωστος επιτυχημένος νεόκοπος συγγραφέας, ο μεσόκοπος και μονίμως ερωτοχτυπημένος Ναπολιτάνος σεφ Σαλβατόρε Κούνεο, αλλά και ένας μυστηριώδης συγγραφέας ενός βιβλίου που έχει σημαδέψει εφ’ όρου ζωής τον Περντί και του οποίου αναζητεί διακαώς την αληθινή ταυτότητα.
            «Το Μικρό Παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο» είναι πραγματικά ένα αριστουργηματικό βιβλίο, από αυτά που ξεκινούν σιγά και προσεχτικά, εμπλέκοντας σταδιακά ολοένα και περισσότερο τον αναγνώστη μέσα στην ευρηματική πλοκή, απορροφώντας τον ολοκληρωτικά καθ’ όλη την διάρκειά του και κατακτώντας τον εξ’ ολοκλήρου όταν αυτό τελειώσει, σε τέτοιο σημείο που λυπάται διότι αυτό το υπέροχο ταξίδι έφτασε στο τέλος του. Ίσως να ψάξετε κι εσείς για να βρείτε εκείνο το υπέροχο μοναδικό βιβλίο του οποίου τον/την συγγραφέα αναζητεί απεγνωσμένα ο βιβλιόφιλος Περντί, ίσως να θελήσετε κι εσείς να περιηγηθείτε στον υπέροχο Γαλλικό νότο, στην αρωματισμένη Προβηγκία και τις ακτές της Μεσογείου, ίσως επιθυμήσετε κι εσείς να γευτείτε τις υπέροχες γαλλικές συνταγές των ντόπιων φαγητών και να δοκιμάσετε τα μοναδικά τοπικά κρασιά που γεύονται οι ήρωες του βιβλίου και, τέλος, ίσως θελήσετε κι εσείς να βρείτε ένα τέτοιο πλωτό "λογοτεχνικό φαρμακείο" για να σας συνταγογραφήσει ένας αντίστοιχος "λογοτεχνικός φαρμακοποιός" το κατάλληλο βιβλίο-φάρμακο που θα ανακουφίσει και θα "γιατρέψει" την ψυχή σας. Το μόνο για το οποίο μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι ότι το συγκεκριμένο βιβλίο της Νίνα Γκεόργκε δεν πρέπει να λείπει από την βιβλιοθήκη ούτε ενός πραγματικού βιβλιοσκώληκα! Διαβάστε το και απολαύστε το, Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

"Ένα ρομαντικό μυθιστόρημα για την αγάπη, που θα σας ταξιδέψει"
«Ο κύριος Περντί είναι «λογοτεχνικός φαρμακοποιός». Στο πλωτό βιβλιοπωλείο του, στις όχθες του Σηκουάνα, συνταγογραφεί μυθιστορήματα για κάθε δυσκολία της ζωής –προτείνει στους πελάτες του βιβλία που θα γιατρέψουν τις ψυχές τους.
Τον μόνο που δεν μπορεί να γιατρέψει είναι τον εαυτό του αφού εξακολουθεί να τον στοιχειώνει το φάντασμα της μεγάλης του αγάπης που εξαφανίστηκε πριν από είκοσι ένα χρόνια, αφήνοντας πίσω της μόνο ένα γράμμα. Ένα γράμμα που εκείνος δεν άνοιξε ποτέ.
Αυτό το καλοκαίρι ο κύριος Περντί μπαίνει επιτέλους στον πειρασμό να διαβάσει το γράμμα –και τότε τα πάντα αλλάζουν.
Σηκώνει άγκυρα και φεύγει για τον νότο της Γαλλίας. Με συνταξιδιώτες έναν διάσημο συγγραφέα που έχει χάσει την έμπνευσή του κι έναν ερωτοχτυπημένο σεφ, θα κάνει ένα ταξίδι στην καρδιά της Προβηγκίας. Ένα ταξίδι πίσω στις αναμνήσεις, κι από εκεί ξανά στη ζωή…

Ένα αισιόδοξο, γοητευτικό παραμύθι για την αγάπη, την απώλεια, το θάρρος να κάνεις μια νέα αρχή. Ένα μυθιστόρημα-ερωτική επιστολή προς τα ίδια τα βιβλία κι όσους πιστεύουν ότι οι ιστορίες έχουν τη δύναμη να αλλάζουν τη ζωή μας.

Η Νίνα Γκεόργκε με σαγηνευτική γραφή μάς δίνει μια γλυκιά και συγχρόνως διασκεδαστική ιστορία γεμάτη ευαισθησία, που θα σας συναρπάσει.

Η Νίνα Γκεόργκε είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και καθηγήτρια δημιουργικής γραφής. Έχει γράψει 26 βιβλία και πάρα πολλά διηγήματα, καθώς και άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά. Το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο μεταφράστηκε σε 33 γλώσσες, έμεινε δύο χρόνια στις λίστες των best seller στη Γερμανία, μπήκε στη λίστα των New York Times, ήταν το δημοφιλέστερο βιβλίο στην Αγγλία για το καλοκαίρι 2015 σύμφωνα με τον Independent, ενώ έγινε επίσης best seller στην Ιταλία, την Πολωνία, την Ολλανδία και άλλες χώρες. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τη συγγραφέα στο www.nina-george.com και στο www.ninageorge.de.

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

«ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΟΙΝΟΣ», της Ιωάννας Θεοδωράτου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΟΙΝΟΣ», της Ιωάννας Θεοδωράτου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Ωκεανίδα
Σελίδες: 320
Τιμή: 10,80 €

            Πάντα θεωρούσα τον μήνα Αύγουστο "σημαδιακό". Κάτι το γεγονός ότι όταν εκείνος έφτανε είχαν ήδη περάσει τα δύο τρίτα του καλοκαιριού, κάτι το γεγονός ότι ήταν ο πιο δροσερός και "πολύβουος" μήνας μια και ο εσωτερικός και εξωτερικός τουρισμός βρισκόταν στην κορύφωσή του, ενώ τα μελτέμια έδιωχναν μακριά την κάψα του θερμού προκατόχου του, κάτι ότι ακριβώς επειδή ήταν ο τελευταίος μήνας καλοκαιρινής ξεγνοιασιάς πριν τον ερχομό του φθινοπώρου πάντα φροντίζαμε να τον απολαύσουμε στο μέγιστο βαθμό… Όλα αυτά μαζί, αλλά και πολλά άλλα, μικρά και ασήμαντα, προσωπικά και υποκειμενικά στοιχεία, τοποθετούσαν τον μήνα Αύγουστο σε μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, μία θέση που ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο μετά από την ανάγνωση αυτού του υπέροχου, νοσταλγικού, ολόδροσου βιβλίου, του πρώτου της Ιωάννας Θεοδωράτου, με τίτλο «Αύγουστος Οίνος», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί, καθώς μας θυμίζει τους Αύγουστους που πέρασαν σαν "νεράκι" από την παιδική μας ηλικία μέχρι την ενηλικίωσή μας, τους Αύγουστους του παρόντος που, ίσως, ζούμε κάποιοι από εμάς ή θα θέλαμε να ζήσουμε, καθώς και τους Αύγουστους του μέλλοντος που θα θέλαμε να έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε στην μετέπειτα ζωή μας, έτσι ώστε να μπορούμε να τους αναπολούμε με νοσταλγία στα βαθιά μας γεράματα.
            Η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, η Μαρίνα, στα τριάντα πέντε της είναι πια μια γυναίκα μορφωμένη, καλλιεργημένη, έμπειρη και κατασταλαγμένη. Όμως ένα αυγουστιάτικο δειλινό προς το τέλος του καλοκαιριού, με το μελτέμι να κάνει επιτακτική την αναζήτηση μιας ελαφριάς ζακετούλας και τη θέα προς το απέραντο γαλάζιο από την βεράντα του σπιτιού στην άκρη του βράχου στο οποίο βρίσκεται εκείνη να κόβει την ανάσα, η αναπόληση παρουσιάζεται ως μοναδική επιλογή της. Ατενίζοντας τον ουρανό να σκουραίνει και να παρασύρει την αεικίνητη θάλασσα να ακολουθεί τους χρωματισμούς του, η Μαρίνα "ανατρέχει" στις αναμνήσεις των προηγούμενων καλοκαιριών της ζωής της και στα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα τους τα οποία την σημάδεψαν, την διαμόρφωσαν ως άνθρωπο, την στιγμάτισαν, την πλήγωσαν, την παρέσυραν ή της καθόρισαν την μοίρα αμετάκλητα. Μαζί με την αναπόληση του παρελθόντος από την ηρωίδα, βιώνουμε κι εμείς ξανά κάποιες από τις αξέχαστες καλοκαιρινές εμπειρίες της ζωής της που, ακόμα και αν είναι τοποθετημένες σε διαφορετικούς τόπους, δεν παύουν να είναι εντυπωσιακά οικείες.
            Τα ανέμελα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων που τα περνούσαμε με μόνη έγνοια ποιά παρέα θα βρούμε για να ενσωματωθούμε, να γνωρίσουμε καινούριους επιστήθιους ή άσπονδους φίλους, να ξαναβρούμε τους παλιούς από τους οποίους ήταν σαν να μην απομακρυνθήκαμε ούτε μία μέρα, να κολυμπήσουμε και να "ξεροψηθούμε" στον ήλιο έως ότου το μόνο έντονο λευκό επάνω μας να είναι το ασπράδι των ματιών μας και τα δόντια μας, να παίξουμε και να εξερευνήσουμε κάθε σπιθαμή του νησιού ή της παραλιακής περιοχής όπου ξοδεύαμε το καλοκαίρι μας και τέλος να νιώσουμε τα πρώτα αθώα σκιρτήματα της νεανικής μας καρδιάς για το αντικείμενο του εκάστοτε πόθου μας. Καθώς τα χρόνια περνάνε οι υποχρεώσεις μας αλλά και οι συνθήκες που διαμορφώνουν τα πλαίσια των καλοκαιρινών μας διακοπών αλλάζουν, το ίδιο το καλοκαίρι μοιάζει να συρρικνώνεται και οι μέρες να μετράνε αντίστροφα από τη στιγμή κιόλας που αυτό ξεκινά στην πράξη. Οι προτεραιότητές μας αλλάζουν, ο τρόπος που βλέπουμε, αντιδρούμε και ανταποκρινόμαστε στα ερεθίσματα από το περιβάλλον μας είναι πλέον διαφορετικός και η ανυπομονησία μας να ανακαλύψουμε ό,τι πιο σημαντικό για την σύντομη και ανεπανάληπτη εφηβική ζωή μας κορυφώνεται. Το ίδιο και ο ενθουσιασμός, το ασυγκράτητο πάθος αλλά και η βαθιά απογοήτευση όταν οι προσδοκίες μας τυγχάνει να διαψευσθούν. Τέλος, όταν πια ενηλικιωθούμε και ο χαρακτήρας μας έχει λίγο-πολύ διαμορφωθεί οριστικά, αρχίζουμε την αναζήτηση γύρω μας για όλα όσα θεωρούμε ότι θα ικανοποιήσουν τις βαθύτερες επιθυμίες μας και θα πραγματοποιήσουν τα όνειρά μας. Διαφορετικός πλέον ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε τα ελληνικά καλοκαίρια, ο χρόνος μας περιορισμένος, η συμπεριφορά μας πιο συγκρατημένη και λιγότερο ανέμελη, αλλά ίσως ακριβώς επειδή είναι τόσο "πεπερασμένα" τα καλοκαίρια αυτά ανυπομονούμε να τα ζήσουμε πιο έντονα και να απομυζήσουμε κάθε δυνατή ευχαρίστηση και ικανοποίηση από αυτά.
            Στο εξαιρετικό αυτό πρώτο μυθιστόρημά της η Ιωάννα Θεοδωράτου μας συμπαρασύρει σε ένα υπέροχο, αλησμόνητο και τρυφερό ταξίδι συναισθηματικής ενηλικίωσης μαζί με την ηρωίδα της η οποία ασυμβίβαστη, ανεξάρτητη, παθιασμένη και ισχυρογνώμων γαλουχείται κάθε ηλιόλουστο, μυρωδάτο, αλμυρό, μοναδικό ελληνικό καλοκαίρι που περνά, ανδρώνεται, ενθουσιάζεται και απογοητεύεται, όμως σίγουρα γίνεται πιο σοφή και πιο δυνατή, φτάνοντας στην αυτογνωσία αλλά αγγίζοντας και το δικό της όνειρο, έτσι όπως το έχουν "σμιλέψει" οι πόθοι, οι εμπειρίες, οι προσδοκίες και οι απογοητεύσεις της. Ο «Αύγουστος Οίνος» είναι ένα δροσερό, εύγεστο, μοναδικό "κρασί", αυτό της ζωής, που μας μεθάει σιγά σιγά μέσα από τις σελίδες του αφήνοντάς μας την πιο εξαίσια, ανεξίτηλη γεύση. Πολλά συγχαρητήρια στην συγγραφέα και διαβάστε το, Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Η Μαρίνα, μια σύγχρονη γυναίκα στα τριάντα πέντε της χρόνια, μετρά τα καλοκαίρια της. Σ' ένα χώρο αυθεντικά νησιώτικο κι ελληνικό, στο φως και στη θάλασσα, ξεδιπλώνει το χαρακτήρα της, μαθαίνει τους ανθρώπους, ανδρώνεται, και φτάνει στην αυτογνωσία. Μέσα από περιστατικά κωμικοτραγικά και από αναποδιές ήδη απ' την πρώιμη εφηβική της ηλικία, από την άρνηση και την αναδίπλωση, την εμμονή και τον πόνο, ξεκινά τη δική της αγωνιώδη πορεία αναζητώντας τον έρωτα έτσι όπως τον έχει πλάσει στην ψυχή της: Απόλυτο και μοναδικό. Όλη αυτή η διαδρομή τη βοηθά να ωριμάσει, να γνωρίσει τον εαυτό της και τελικά να μεθύσει από το κρασί της ζωής. Μιας ζωής που όσο κι αν προσπαθείς να την ορίσεις, που όσο ενδεχομένως σ' έχει απογοητεύσει, τελικά θα σε πάει εκεί που θέλει και -γιατί όχι;- θα σε λυτρώσει.»

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

«ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΨΕΜΑΤΑ, ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ», της Σούλας Παπαλάμπρου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΨΕΜΑΤΑ, ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ», της Σούλας Παπαλάμπρου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Άνεμος
Σελίδες: 360
Τιμή: 15,28 €

            Είναι κοινό μυστικό πιστεύω, για όλους εμάς τους λάτρεις του βιβλίου, το γεγονός πως κάποιες φορές ορισμένα βιβλία μάς κεντρίζουν το ενδιαφέρον από τον τίτλο τους και μόνο, πριν ακόμα διαβάσουμε την υπόθεσή τους στο οπισθόφυλλο. Όταν δε, προστεθεί στον σαγηνευτικό τίτλο και ο υπότιτλος "μια αληθινή ιστορία" τότε το ενδιαφέρον μας κεντρίζεται ακόμα περισσότερο και όχι άδικα νομίζω. Αυτό ακριβώς αισθάνθηκα αντικρίζοντας το συγκλονιστικό βιβλίο της Σούλας Παπαλάμπρου από την Άνεμος Εκδοτική και διαβάζοντας τον πολλά υποσχόμενο τίτλο του «Ολόκληρα Ψέματα, Μισές Αλήθειες». Ένας τίτλος που μας βάζει σε σκέψεις καθώς, προσωπικά, θεωρώ πως κάθε ψέμα είναι ένα "ολόκληρο" ψέμα, όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι αυτό, ενώ μια αλήθεια είναι κάποιες φορές δυνατό να μην μας αποκαλύπτεται ολόκληρη αλλά μόνο η "μισή", έτσι δεν είναι; Σκόπιμα μπορεί ένα μέρος της να αποκρύπτεται από φόβο να μην πληγωθεί αυτός που θα την μάθει, ή να μην υποστεί τις συνέπειες αυτός που θα την πει. Πόσο πρωτότυπος και βαρυσήμαντος τίτλος για ένα βιβλίο που βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία, την ιστορία της ίδιας της συγγραφέως, η οποία αν και αληθινή ξεπερνά ακόμα και την πιο ευρηματική φαντασία.
            Η συγγραφέας μέσα από μία μυθιστορηματική βιογραφία μας αφηγείται την απίστευτη, συγκλονιστική, αληθινή ιστορία δύο ανθρώπων ανώριμων και ανεύθυνων, του Άρη και της Ελπίδας, που έφεραν στον κόσμο τρία κορίτσια των οποίων η μοίρα ήταν προδιαγεγραμμένη από την γέννησή τους ακόμα, απλώς και μόνο εξαιτίας του φύλου τους. Ο ανεύθυνος και εγωκεντρικός πατέρας δεν δεχόταν ότι μπορεί ένα παιδί δικό του να είναι κορίτσι, κατά συνέπεια δεν υπήρχε καν στο μυαλό του η πιθανότητα να το αναγνωρίσει και να αναλάβει το μεγάλωμά του, όπως θα όφειλε. Από την άλλη, η ανώριμη και ανασφαλής νεαρή μητέρα, βιώνοντας τον απόλυτο έρωτα και την αρρωστημένη εξάρτηση στο αρρενωπό πρόσωπο του ερωτικού της συντρόφου, δεν δίσταζε να βάζει σε δεύτερη μοίρα κάθε ένα από τα νεογέννητα παιδιά της, προκειμένου να απολαμβάνει τα ψήγματα της ανειλικρινούς και φειδωλής αγάπης του. Τα κοινωνικά και οικονομικά υπόβαθρα των δύο νέων ήταν τελείως διαφορετικά και ασυμβίβαστα μεταξύ τους, όπως και οι οικογένειές τους, κάτι που δεν βοηθούσε ώστε να υπάρξει κάποια συμβιβαστική, δίκαιη λύση, παρά μόνο η αναγκαστική προσφυγή στην υιοθεσία των βρεφών.
            Υπάρχει μια έκφραση που λέει «το χάσιμο του ενός είναι κέρδος του άλλου» και στην περίπτωση της ιστορίας μας αυτό ίσχυε απόλυτα, καθώς και τα τρία νεογέννητα κορίτσια υιοθετήθηκαν από άτεκνες οικογένειες που ήθελαν διακαώς να αποκτήσουν δικό τους παιδί αλλά δεν μπορούσαν. Έτσι, μέσα στην ατυχία τους τα τρία βρέφη στάθηκαν τυχερά καθώς βρήκαν θετούς γονείς, "γονείς της καρδιάς" όπως πολύ σωστά τους αποκαλεί η συγγραφέας, που τα λάτρεψαν, τα έβαλαν στη ζωή και στην καρδιά τους και τους παρείχαν πολύ περισσότερα σε υλικό και ψυχικό επίπεδο από όσα θα μπορούσαν ποτέ να λάβουν από τους "ακατάλληλους" βιολογικούς γονείς τους. Ταυτόχρονα με την πράξη υιοθεσίας, φυσικά, διαγράφηκε οποιαδήποτε σχέση των παιδιών με τους γεννήτορές τους και οι θετοί γονείς τους προσπάθησαν να κρατήσουν το γεγονός επτασφράγιστο μυστικό. Για όλους τους ανθρώπους που μεγαλώνουν με τους βιολογικούς τους γονείς κάποια σχόλια τετριμμένα, χιλιοειπωμένα και φαινομενικά ασήμαντα – όπως η κλασσική ερώτηση ή διαπίστωση σε ποιόν μοιάζει το παιδί, ή η περιπέτεια της γέννησής του – δεν τυγχάνουν ιδιαίτερης προσοχής. Όταν, όμως, αυτά τα πολύ συνηθισμένα για άλλους σχόλια απουσιάζουν συστηματικά και επιμελώς από μια οικογένεια, όπως και η οποιαδήποτε φυσιογνωμική ομοιότητα με τους γονείς και το συγγενικό περιβάλλον, τότε μπορούν να εγείρουν δίκαια ερωτήματα και επικίνδυνες απορίες σε ένα εύστροφο παιδικό μυαλό. Και επειδή ισχύει απόλυτα το ρητό «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον» κάποια φορά, με κάποιο τρόπο και σε ανύποπτη χρονική στιγμή το επτασφράγιστο μυστικό της υιοθεσίας θα αποκαλυφθεί. Πώς, όμως, είναι προτιμότερο να γίνει αυτή η αποκάλυψη ώστε να προστατευτεί όσο το δυνατόν περισσότερο η αθώα και ευαίσθητη παιδική ψυχή; Και ποιά θα είναι η αντίδραση του υιοθετημένου παιδιού προς τους γονείς της καρδιάς του και προς τους βιολογικούς του γονείς, αν τελικά τους ανακαλύψει;
            Πολλά τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί που δημιουργούνται σε μία τέτοια περίπτωση και η Σούλα Παπαλάμπρου μας παρουσιάζει με περισσή ευαισθησία και ακρίβεια τις διάφορες περιπτώσεις αποκάλυψης ενός τέτοιου μυστικού και τις συνέπειες που μπορούν να υπάρξουν στο ίδιο το παιδί και τους γονείς του, θετούς και βιολογικούς. Μέσα από την δική της επώδυνη εμπειρία, αλλά και την βαθιά αίσθηση δικαιοσύνης και ανταπόδοσης της αγάπης προς εκείνους που της την χάρισαν απλόχερα, μας ξεναγεί στους ψυχισμούς, τις σκέψεις, τους φόβους και τις αγωνίες όλων των ηρώων του βιβλίου της. Άνθρωποι πραγματικοί οι οποίοι άλλοτε επιδεικνύουν σθένος, δύναμη, αποφασιστικότητα, δικαιοσύνη και μεγαλοψυχία, άλλοτε επικεντρώνονται μόνο στον εαυτό τους και το ανεύθυνο και εγωκεντρικό "σύμπαν" μέσα στο οποίο επιμένουν να στροβιλίζονται, άλλοτε πεισμώνουν, θυμώνουν και αγνοούν οτιδήποτε πέρα από τον προστατευμένο μικρόκοσμό τους και άλλοτε μετανιώνουν, ψέγουν τον εαυτό τους, τα πάθη, τις αδυναμίες και τα ασυγχώρητα λάθη τους και αποτραβιούνται για να γλείψουν τις ανίατες "πληγές" τους.
            Η συγγραφέας, μέσα από τον δικό της προσωπικό αγώνα αναζήτησης των ριζών της, μας παρασύρει σε ένα υπέροχο, αληθινό και συγκινητικό ταξίδι, μας διηγείται ανθρώπινες περιπέτειες που αν και μοιάζουν με μυθεύματα είναι απόλυτα αληθινές και μας αποδεικνύει πως ένα παιδί μπορεί να είναι ο πιο αδέκαστος κριτής με το αλάθητο ένστικτό του, το οποίο γνωρίζει πως την άδολη αγάπη, την συνεχή φροντίδα και την αληθινή ευτυχία δεν μπορεί ποτέ κανείς να την αγνοήσει, να την λησμονήσει, να την αντικαταστήσει ή να την διαγράψει από την μνήμη  και την καρδιά του. Αξίζουν πολλά και θερμά συγχαρητήρια στην Σούλα Παπαλάμπρου για το εξαιρετικό βιβλίο της «Ολόκληρα Ψέματα, Μισές Αλήθειες», για την πορεία του οποίου της εύχομαι καλή επιτυχία και, κυρίως, να εκπληρώσει τον σκοπό για τον οποίο γράφτηκε, να συμβάλλει ώστε να "φτάσει" η αστείρευτη αδερφική αγάπη τον τελικό "προορισμό" της!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο Άρης, ένας ανεύθυνος άντρας, και η Ελπίδα, μια ανώριμη γυναίκα, έγιναν γονείς τριών παιδιών, που για κακή τους τύχη ήταν και τα τρία κορίτσια. Το φύλο τους ήταν αυτό που καθόρισε το μέλλον τους.
Τρεις οικογένειες, έχοντας περίσσευμα αγάπης, αγκάλιασαν αυτά τα παιδιά, καθεμία χωριστά, και τα μεγάλωσαν όσο πιο καλά μπορούσαν. Τα άδεια μέχρι τότε σπίτια τους γέμισαν παιδικές φωνές και χαμόγελα.
Όσο τα χρόνια περνούσαν χαρούμενα και ευτυχισμένα τόσο ο φόβος της αποκάλυψης του μυστικού της υιοθεσίας μεγάλωνε. Τίποτα όμως δεν μένει κρυφό.
Η Μαρίνα, το τρίτο παιδί, ξεκινά να ενώσει τα χαμένα κομμάτια του παζλ της ζωής της. Πολλά τα κομμάτια, όμως το πιο σημαντικό δεν το έχει ακουμπήσει ακόμη, κι ας βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής. Θα της επιτραπεί να το ολοκληρώσει ή θα μείνει το παζλ μισοτελειωμένο;
Είναι κακό να πεις σε ένα παιδί «δεν σε γέννησα εγώ»; Θα σε απορρίψει; Ποιος λέει πως όταν μεγαλώνεις με αγάπη εγκαταλείπεις τους θετούς σου γονείς; Ποιος λέει πως η γυναίκα που σε μεγάλωσε όλα αυτά τα χρόνια σταματάει να είναι η μητέρα σου αν γνωρίσεις την αλήθεια;
Θα σου το πω εγώ, ένα υιοθετημένο παιδί: ποτέ! Η αλήθεια λυτρώνει…»

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

«Ο ΑΣΠΡΟΔΟΝΤΗΣ», του Τζακ Λόντον – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«Ο ΑΣΠΡΟΔΟΝΤΗΣ», του Τζακ Λόντον – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Καρακώτσογλου
Σελίδες: 334
Τιμή: 9,10 €

            Παρά το γεγονός ότι την ομώνυμη ταινία της Disney με τον Ήθαν Χοκ την έχω δει τουλάχιστον καμιά δεκαριά φορές, δεν είχε τύχει ποτέ να διαβάσω το πασίγνωστο βιβλίο του Τζακ Λόντον πάνω στο οποίο βασίστηκε. Πολύ πρόσφατα ήρθε στα χέρια μου το βιβλίο «Ο Ασπροδόντης» των εκδόσεων Καρακώτσογλου, μία σκληρόδετη έκδοση, πολύ προσεγμένη και με εξαιρετική μετάφραση, θέλω να πιστεύω, ολόκληρου του αρχικού κειμένου, χωρίς περικοπές. Ένα βιβλίο που έχει "περάσει" στην συνείδηση των περισσοτέρων από εμάς ως παιδική-νεανική λογοτεχνία, καθώς ο κύριος ήρωάς του είναι ένας γκρίζος λύκος, αλλά στην πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό αφού μπορούν να το διαβάσουν και να το λατρέψουν αναγνώστες όλων των ηλικιών. Ο πολυγραφότατος και αγαπημένος συγγραφέας του μας έχει χαρίσει πολλά αριστουργήματα στην σύντομη ζωή του, ένα έργο ογκώδες και σημαντικό, με τον «Ασπροδόντη» να είναι ίσως το πιο ξεχωριστό και αγαπημένο, αλλά και μοναδικό στο είδος του. Η διαχρονικότητά του είναι αδιαμφισβήτητη, αν σκεφτούμε ότι πρωτοεκδόθηκε το 1906 και παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο αλλά και αντιπροσωπευτικό δείγμα λογοτεχνικής προσέγγισης του άκρως παρεξηγημένου και διεθνώς απειλούμενου είδους του λύκου, του προγόνου όλων των τόσο αγαπητών κατοικίδιων,  των σκύλων.
            Η ιστορία μας ξεκινά στις άγριες, αφιλόξενες και παγωμένες περιοχές της Αρκτικής, όπου δύο άντρες – μαζί με έναν άψυχο συνταξιδιώτη κλεισμένο μέσα σε μια ξύλινη κάσα – ταξιδεύουν με ένα έλκηθρο που το σέρνουν έξι σκυλιά και προσπαθούν να διασχίσουν μία μεγάλη απόσταση ακατοίκητης περιοχής ώστε να φτάσουν στον τελικό προορισμό τους. Οι μέρες είναι εξαιρετικά μικρές και διαρκούν από τις εννέα το πρωί μέχρι τις τρεις το απόγευμα, ενώ οι δύο άντρες προσπαθούν μάταια να προστατεύσουν τον εαυτό τους, τα σκυλιά τους και το μακάβριο φορτίο τους από τις συντονισμένες και ολοένα πιο τολμηρές επιθέσεις μιας αγέλης εξαγριωμένων από την πείνα λύκων. Ο αδυσώπητος νόμος της Φύσης και της συγκεκριμένης Ερημιάς της Αρκτικής είναι σαφώς «η επιβίωση του ισχυρότερου» και όταν οι εξαγριωμένοι λύκοι διαθέτουν και ένα παμπόνηρο θηλυκό που κατά το ήμισυ είναι σκύλος, τότε τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο για τους απροστάτευτους από την άγρια φύση συνταξιδιώτες. Ένα προς ένα τα ανυποψίαστα σκυλιά παρασύρονται μακριά από την φωτιά και την προστασία των αφεντικών τους και ακολουθώντας την "παιχνιδιάρα" λύκαινα γίνονται τροφή για τους λύκους που διαφορετικά θα πέθαιναν από την ασιτία. Η πείνα, η ορμέφυτη πιεστική ανάγκη ενός ζωντανού οργανισμού να τραφεί για να επιβιώσει, δεν γνωρίζει όρια, νόμους ή ηθικές αρχές. Εδώ υπερισχύει ο υπέρτατος νόμος «ο θάνατός σου η ζωή μου» και οι άγριοι λύκοι ξέρουν καλά πώς να επιβιώνουν και πώς να ακολουθούν τους δικούς τους απαράβατους νόμους.
            Ο συγγραφέας μας ξεναγεί σε έναν άγριο, συναρπαστικό αλλά και τόσο θαυμαστό κόσμο, αυτόν της κοινωνίας των λύκων.  Ο Ασπροδόντης, ο γιος της πονηρής λύκαινας που οι ινδιάνοι είχαν εξημερώσει και ονομάσει Κίτσε, γίνεται ο ξεναγός μας σε αυτή την συγκλονιστική, άγρια αλλά ανείπωτα όμορφη περιπλάνησή του στις χιονισμένες εκτάσεις των δασών της Αρκτικής και στην πολυτάραχη ζωή του. Από την στιγμή που γεννήθηκε γνώρισε την στοργή και την αγάπη της μητέρας του και την πατρική, συγκρατημένη φροντίδα του πατέρα του, του Μονόφθαλμου, ενός ηλικιωμένου λύκου. Στα γονίδιά του υπήρχαν κατά το ένα τέταρτο αυτά του σκύλου από την Κίτσε, ώστε να του δίνουν την δυνατότητα να σκέφτεται λίγο διαφορετικά από τους υπόλοιπους λύκους, αλλά και ταυτόχρονα να έχει μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα και ικανότητα εξημέρωσης από ότι οι "ατόφιοι αντιπρόσωποι" της ράτσας του. Ο Ασπροδόντης μαθαίνει τον κόσμο, την φύση, το κυνήγι και το κυρίαρχο ένστικτο αυτοσυντήρησης δίπλα στην μητέρα του που τον εκπαιδεύει και τον προετοιμάζει διαρκώς. Η ώρα που θα αποχωριστούν οι δυό τους δεν αργεί και ο Ασπροδόντης πλέον ανήκει στον δικό του προσωπικό "θεό", τον ινδιάνο με το όνομα "Γκρίζος Κάστορας". Η ζωή του δεν είναι καθόλου εύκολη, καθώς διαπιστώνει από νωρίς ότι ο "θεός" του τού επιβάλλεται με τα ξύλα, τις πέτρες και τα τουφέκια, ενώ συχνά το κρέας που του δίνει συνοδεύεται από δυνατές ξυλιές. Στον ινδιάνικο καταυλισμό και τη νέα του οικογένεια ο νεαρός σκύμνος αγωνίζεται να επιβιώσει όχι όπως τον προστάζει το άγριο και ανυπότακτο ένστικτό του – το οποίο οφείλει να τον προετοιμάσει επαρκώς για την επιβίωσή του στην Ερημιά – αλλά όπως του υπαγορεύει ο άνθρωπος ο οποίος του έχει επιβληθεί μέσα από την επίδειξη της ανωτερότητάς του και της επικράτησής του στην Φύση.
            Ο αξεπέραστος Τζακ Λόντον πλάθει ένα μυθιστόρημα αλησμόνητο, γεμάτο από συναισθήματα, ανθρωπιά, θάρρος, καρτερικότητα και αυτοσυγκράτηση, πίστη, γενναιότητα και δύναμη, αλλά και πραγματική, ανιδιοτελή αγάπη και αφοσίωση. Όλα αυτά τα αξιοθαύμαστα χαρακτηριστικά τα επιδεικνύει ένας λύκος, κυρίως αυτός, και όχι οι άνθρωποι-χαρακτήρες του βιβλίου, όπως ίσως θα περιμέναμε. Γιατί ο Ασπροδόντης είναι ένα αγέρωχο, περήφανο και νοήμον ζώο το οποίο γνωρίζει πώς να επιβιώσει στην άγρια Φύση, πώς να εξασφαλίσει την τροφή του, πώς να υπομείνει την σκλαβιά και την ανείπωτη σκληρότητα των "πολιτισμένων" ανθρώπων με στωικότητα και εγκαρτέρηση, πώς να επιβληθεί και να επικρατήσει στο είδος του και στους εχθρούς του, αλλά και πώς να ανταποδώσει την καλοσύνη, την αγάπη, την πίστη και την αφοσίωση που θα του δείξουν αυτοί που θεωρεί "θεούς" του, δίνοντας ακόμα και την ίδια τη ζωή του για να το αποδείξει. Ένα ανεπανάληπτο, αριστουργηματικό βιβλίο το οποίο αξίζει να διαβαστεί από όλους!  

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο Ασπροδόντης είναι ένα μυθιστόρημα από τον Αμερικανό συγγραφέα Τζακ Λόντον που αφηγείται τις περιπέτειες ενός μικρού λύκου στον παγωμένο αρκτικό κόσμο που από μικρό κουτάβι πλησίασε τους ανθρώπους, οι οποίοι του πρόσφεραν προστασία, ζεστασιά και τροφή.
Σιγά-σιγά εγκαταλείπει τον κόσμο της άγριας φύσης και υποτάσσεται σε αυτούς. Σύντομα όμως θα γνωρίσει τον βίαιο κόσμο των άγριων ζώων και τον εξίσου βίαιο κόσμο των ανθρώπων.
Η δύναμη της περιγραφής και η περίτεχνη πλοκή κάνουν το μυθιστόρημα αυτό μια συναρπαστική περιπέτεια, δικαιώνοντας τη φήμη του Τζακ Λόντον σαν έναν από τους δημοφιλέστερους πεζογράφους.»

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Συνέντευξη με τους ΜΑΡΙΝΑ & ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Μαρίνα και Γιάννης Αλεξάνδρου
            Ένα πολύ αγαπημένο, πολυγραφότατο και ευρέως καταξιωμένο ζεύγος στη ζωή και στη συγγραφή αποτελούν οι Μαρίνα και Γιάννης Αλεξάνδρου. Πολλά από τα βιβλία τους με έχουν "ταξιδέψει" αναγνωστικά κατά καιρούς με πρώτο και εξαιρετικά αγαπημένο μου το «Απλά Σ’ Αγαπώ», ενώ αξέχαστο μου έχει μείνει και το συναρπαστικό «Τα Παλάτια Του Βοσπόρου». Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λιβάνη το νέο τους, ολοκαίνουριο βιβλίο «Δύο Άλλοι Κόσμοι», καθώς και το «Για Μια Ελπίδα» το οποίο αποτελεί ανατύπωση και διασκευή δύο παλαιότερων μυθιστορημάτων τους. Με αφορμή, λοιπόν, την έκδοση του νέου τους βιβλίου οι αγαπητοί συγγραφείς είχαν την καλοσύνη να απαντήσουν στο ερωτηματολόγιο των «Φίλων Της Λογοτεχνίας» με τον δικό τους γλαφυρό και άμεσο τρόπο. Τους ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο που διέθεσαν, τους εύχομαι καλή επιτυχία στο τελευταίο τους πόνημα «Δύο Άλλοι Κόσμοι», όπως και σε κάθε άλλο έργο τους, και σας προσκαλώ να διαβάσετε τις απαντήσεις τους ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα την Μαρίνα και τον Γιάννη Αλεξάνδρου!

1) Αγαπητοί κυρία και κύριε Αλεξάνδρου, μας έχετε ήδη χαρίσει πολλά εξαιρετικά βιβλία σας, τα περισσότερα δε από αυτά από κοινού, με πιο πρόσφατο το νέο σας μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Λιβάνη με τίτλο «Δύο Άλλοι Κόσμοι». Ποιό ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;

Η Μαρίνα ξεκίνησε πριν από είκοσι και περισσότερα χρόνια όταν ο Γιάννης έλειπε μερικούς μήνες για δουλειά στη Σαουδική Αραβία. Έγραψε δυο-τρεις μικρές ιστορίες για να γεμίσει το χρόνο της. Όταν ο Γιάννης γύρισε και τις διάβασε, την παρότρυνε να αρχίσει να γράφει συστηματικά. Και η Μαρίνα έγραφε και έγραφε και ο Γιάννης ήθελε και ήθελε να βάλει τα δικά του, αυτά που είχε ζήσει στη Μέση Ανατολή…. και το βιβλίο ήταν «Γιάννης και Μαρίνα Αλεξάνδρου» τελικά… όπως και όλα τα επόμενα… 

2) Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε έργο σας και κάθε χαρακτήρα και πόσο δύσκολο είναι να συγκεντρώσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, όταν αυτές απαιτούνται, ώστε να συνδυάσετε τυχόν ιστορικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στα βιβλία σας;

Η Μαρίνα αρχίζει να γράφει ό,τι σκεφτεί, ανακατεμένες σκηνές, χαρακτήρες και δράση. Αφού γράψει σαράντα-πενήντα σελίδες φωνάζει το Γιάννη και του τις διαβάζει. Μόλις τελειώσει του ζητάει να τη βοηθήσει να βγει μια πλοκή που να συμπεριλαμβάνονται όλα τα ανακατεμένα. Τότε αρχίζει ο καυγάς που διαρκεί μερικές ώρες και τελειώνει όταν έχει "δέσει η σούπα" και έχει καθοριστεί η βασική πλοκή, η βασική ιδέα, οι βασικοί χαρακτήρες.

3) Συνήθως, οι περισσότεροι συγγραφείς είτε έχουν σπουδάσει κάποιο αντικείμενο, είτε ασκούν ως επάγγελμα κάτι εντελώς διαφορετικό από την συγγραφική τους ιδιότητα. Θα θέλατε να μας μιλήσετε σχετικά με αυτό και να μας πείτε πόσο αρμονικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών, κατά πόσο αλληλοεπηρεάζονται οι επιμέρους ιδιότητές σας, καθώς επίσης και πόσο εύκολη είναι η συγγραφική σας συνύπαρξη;

Ο μεγαλύτερος διηγηματογράφος όλων των εποχών, ο Τσέχωφ, ήταν γιατρός επιδημιολόγος και ο μεγαλύτερος μυθιστοριογράφος, ο Ντοστογιέφσκι, σπούδασε μηχανικός σε στρατιωτική ακαδημία. Εμείς δεν έχουμε ούτε το ένα δέκατο από το ταλέντο τους. Τους μοιάζουμε, όμως, γιατί η Μαρίνα έχει τελειώσει σχολή καλών τεχνών και ο Γιάννης είναι μηχανικός. Η συγγραφική μας συνύπαρξη είναι πολύ εύκολη γιατί περνάμε καλά γράφοντας και πολύ δύσκολη γιατί όλο τσακωνόμαστε για τη διαμόρφωση της υπόθεσης.
  
4) Έχετε συμπεριλάβει ποτέ σε βιβλία σας κάποια προσωπικά σας βιώματα; Πόσο εύκολο, ή επώδυνο ήταν αυτό και πόσο εφικτή ήταν η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;

Για τη δουλειά μας (την τεχνική εταιρεία μας) έχουμε ταξιδέψει σε πολλά μέρη, έχουμε γνωρίσει ενδιαφέροντες ανθρώπους, έχουμε ακούσει πολλές ιστορίες από αυτούς και ό,τι μας άγγιξε το μεταφέραμε στο χαρτί.

5) Στα βιβλία σας έχετε καταπιαστεί με πολλά και διαφορετικά θέματα, ενώ κυρίαρχο ρόλο παίζει η κοινωνική πραγματικότητα και η Ιστορία. Θεωρείτε, ίσως, ότι η ζωή και η Ιστορία αποτελούν σημαντικές "πηγές ιδεών" για έναν συγγραφέα;

Ο Σαίξπηρ είχε πει: «το μεγαλύτερο θέατρο είναι η ζωή». Η ιστορία πάλι η ζωή είναι.
Και ένας συγγραφέας, δύο στη περίπτωσή μας, πρέπει να προσπαθήσει να αντιγράψει τη ζωή έστω και λίγο, αν θέλει να καταφέρει κάτι.

6) Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο, η φαντασία και οι εμπειρίες του συγγραφέα;

Επιστημονικότητα στη συγγραφή δεν υπάρχει. Μας θυμίσατε βέβαια τον τίτλο μιας παλιάς ιταλικής κινηματογραφικής επιτυχίας «Pane, Amore e Fantasia». Μήπως, λοιπόν, δώσουμε στη συγγραφή τη δική μας ένα αντίστοιχο τίτλο «Ιστορία, Έρωτας και Φαντασία»!

7) Υπάρχει κάποιο μοτίβο ως προς το πότε σας "επισκέπτεται" η συγγραφική σας  έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που "ρέει" αβίαστα από μέσα σας συνέχεια;

Η Μαρίνα κάθετε και λέει: «τώρα θα γράψω» και ξεκινάει χωρίς να έχει κάτι στο μυαλό της και γράφει αυθόρμητα ή και αυτόματα. Ο Γιάννης σκέπτεται, ανοίγει εγκυκλοπαίδειες, ψάχνει στο διαδίκτυο. Γράφει με το μυαλό, ενώ η Μαρίνα με τη καρδιά.

8) Όταν ολοκληρώνετε ένα νέο βιβλίο σας αρκείστε στη δική σας μόνο γνώμη και αξιολόγηση, πριν προχωρήσετε στην έκδοσή του, ή αναζητάτε πρώτα την άποψη κάποιου οικείου σας προσώπου του οποίου την κρίση εμπιστεύεστε;

Ε, εδώ πλεονεκτούμε γιατί έχει εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο. Άμα συμφωνήσουμε τελείωσε, προχωράμε.

9) Από τα πολυάριθμα μυθιστορήματά σας  υπάρχει κάποιο το οποίο ξεχωρίζετε, στο οποίο ίσως έχετε μεγαλύτερη αδυναμία και γιατί; Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το κάθε βιβλίο σας και, γιατί όχι, την ιστορία "πίσω από την ιστορία" του καθενός;

Πάντα ο Βενιαμίν συγκεντρώνει την αδυναμία των γονιών. Έτσι και εμείς έχουμε αδυναμία στο τελευταίο μας βιβλίο. Το «Δύο Άλλοι Κόσμοι» ξεκίνησε σαν ένα μεγάλο στοίχημα ζωής δύο συμφοιτητών από δύο άλλους κόσμους. Ο κόσμος του γιού ενός φτωχού μετανάστη και ο κόσμος ενός πλουσιόπαιδου συναντώνται, αφού βρέθηκαν συμφοιτητές στη Νέα Υόρκη. Είναι σε αδρές γραμμές μια αληθινή ιστορία.

10) Οι συγγραφείς Μαρίνα και Γιάννης Αλεξάνδρου βρίσκουν το χρόνο να διαβάζουν και για δική τους ευχαρίστηση και όχι μόνο για έρευνα πάνω σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο τους; Όταν συμβαίνει αυτό, ποιό είδος λογοτεχνίας προτιμάτε περισσότερο ως αναγνώστες και γιατί;

Η Μαρίνα διαβάζει μοντέρνα ξένη και ελληνική λογοτεχνία και ο Γιάννης είναι κολλημένος με τη κλασική λογοτεχνία του 19ου αιώνα.

11) Ποιά είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους, σύγχρονους ή κλασσικούς, στο δικό σας τρόπο γραφής, ύφους ή θεματολογίας;

Ό,τι μας ενθουσιάζει μας επηρεάζει. Μπορεί να είναι μια σκηνή από ένα θεατρικό έργο που θα δούμε, μια σελίδα από ένα βιβλίο, τα λόγια ενός τραγουδιού, ή η αυθόρμητη εξομολόγηση ενός αναγνώστη.

12) Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει, το οποίο "ζηλεύετε" ως λογοτεχνικό έργο και θα θέλατε ή ονειρεύεστε να είχατε συγγράψει εσείς;

Όχι ένα ούτε δύο αλλά πολλά ζηλεύουμε και θαυμάζουμε, αλλά δεν ονειρευόμαστε να τα είχαμε συγγράψει γιατί ξέρουμε ότι με τα όνειρα δεν γίνεται κανείς καλύτερος.

13) Πιστεύετε πως ο συγγραφέας πρέπει να ταξιδεύει ώστε να έχει κάποια βιώματα από τις χώρες και τις τοποθεσίες τις οποίες, τυχόν, περιγράφει στα βιβλία του και πόσο εφικτό είναι αυτό στην πράξη κατά τη γνώμη σας; Είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο, απλά και μόνο, για την "διεύρυνση των οριζόντων" του;

Εμάς τα ταξίδια μας γίνανε βιβλία και προσπαθούμε, αν μπορέσουμε έστω και λίγο, να "διευρύνουμε τους ορίζοντες" των αναγνωστών μας.

14) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα πρέπει να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να "πειραματίζεται" θεματολογικά, ρισκάροντας το υπάρχον αναγνωστικό του κοινό, ή θα όφειλε να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

Κάθε συγγραφέας, μικρός ή μεγάλος, είναι φυλακισμένος στον εαυτό του. Από τον εαυτό του πηγάζει το έργο του, ο εαυτός του καθορίζει το έργο του και δεν μπορεί να ξεφύγει με τίποτα, αυτή είναι η μοίρα των ανθρώπων.

15) Πιστεύετε πως οι συγγραφείς οφείλουν να προβληματίζουν τους αναγνώστες "κεντρίζοντας" τη σκέψη τους, ή ο σκοπός των βιβλίων τους θα έπρεπε να είναι καθαρά και μόνο ψυχαγωγικός; Εσείς, ποιά μηνύματα επιδιώκετε να "περάσετε" στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το συγγραφικό έργο σας;

Πιστεύουμε ακράδαντα πως από το βιβλίο μας πρέπει να βγαίνει ένα ηθικό δίδαγμα και όποιος το τελειώσει να έχει μάθει κάτι όμορφο.

16) Θεωρείτε πως η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για ένα συγγραφέα και, ειδικότερα, οι τόσο δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε τελευταία στην πατρίδα μας; Ή μήπως το ζητούμενο από τους αναγνώστες είναι ακριβώς η "φυγή" από αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα;

Ο κάθε ισορροπημένος άνθρωπος ζητάει τη "φυγή" από τη καθημερινότητά του, ακόμα και αν ζει στο παράδεισο. Και αυτή τη φυγή, δηλαδή το όνειρο, θέλουμε και προσπαθούμε να δώσουμε στους αναγνώστες μας.

17) Είχατε κάποιους "ενδοιασμούς" όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε από το αναγνωστικό κοινό; Η θεματολογία των περισσοτέρων βιβλίων σας, πιστεύετε πως παίζει τον δικό της ρόλο στην αποδοχή αυτή;

Αδιόρθωτοι αισιόδοξοι πάντα και από την αρχή! Βέβαια παλεύουμε σκληρά να βγάλουμε ότι καλύτερο μπορούμε και θεωρούμε καθήκον μας να δώσουμε στους αναγνώστες μας ένα βιβλίο γεμάτο «Pane, Amore e Fantasia».

18) Εσείς, με  την ευρεία έως τώρα πείρα σας στον χώρο της συγγραφής, τί θα συμβουλεύατε όλους τους νέους επίδοξους συγγραφείς, που ονειρεύονται να δουν κάποτε ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και, ιδιαίτερα, εν μέσω αυτής της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας;

Να διαβάζουν καλά βιβλία, να προσπαθούν να γράφουν και να ονειρεύονται.

19) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή της παραχώρησης  αυτής της συνέντευξης, θα ήθελα να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία σε όλα σας τα βιβλία αλλά, ειδικότερα, στο νέο  μυθιστόρημά σας «Δύο Άλλοι Κόσμοι», και να σας ρωτήσω για τα άμεσα συγγραφικά σας σχέδια. Τί να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;

Κάθε χρόνο ένα καινούργιο βιβλίο έκπληξη.

Βιογραφία της Μαρίνας και του Γιάννη Αλεξάνδρου:

O Γιάννης και η Mαρίνα Aλεξάνδρου γεννήθηκαν στην Aθήνα. Mόλις παντρεύτηκαν, έβαλαν μπροστά την τεχνική εταιρεία που έχουν, στην οποία εργάζονται μαζί μέχρι σήμερα. Oι δυο τους έχουν έναν γιο.
O Γιάννης σπούδασε μηχανολόγος ηλεκτρολόγος στο Πολυτεχνείο του Άαχεν στη Γερμανία και έκανε διδακτορικό στους αυτοματισμούς στο Πολυτεχνείο του Mιλάνου. Mιλάει γερμανικά, ιταλικά, γαλλικά και αγγλικά.
H Mαρίνα σπούδασε διακόσμηση στη Σχολή Bακαλό στην Aθήνα και στην Aνωτάτη Σχολή Kαλών Tεχνών του Mιλάνου. Mιλάει γαλλικά και ιταλικά. Ήταν υποψήφια για το βραβείο «Γυναίκα της Χρονιάς 2008» του περιοδικού Life & Style.
Tο πρώτο τους μυθιστόρημα, «Tο Mυστικό της Eρήμου», κυκλοφόρησε το 1996, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Από τις εκδόσεις μας κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία τους «Το Μυστικό της Παλιάς Αυλής», «Το Μαγικό Ταξίδι», «Παραμύθι ο Έρωτας», «Aπό την Aνατολή στη Δύση», «Aπλά Σ’ Aγαπώ», «Παλάτια του Bοσπόρου», «Το Πετράδι της Ιωνίας», «Άξενος Πόντος», «Το Κύμα του Έρωτα», «Το Σπίτι του Κάμπου», «Το Λουλούδι της Λίμνης», «Συναντηθήκαμε στο Τρένο» (ανατύπωση και διασκευή από τα παλαιότερα βιβλία Στο Όνομα της Αγάπης, Ζήσε Μαζί μου, Το Κλειδί της Εδέμ) και «Για Mια Ελπίδα» (ανατύπωση και διασκευή από τα παλαιότερα βιβλία Το Χάραμα Mιας Ελπίδας και Η Γη της Ελπίδας), καθώς και τα βιβλία της Μαρίνας «Η Βαθιά Πολυθρόνα» (συλλογή παραμυθιών) και «Επιστροφή στις Παλιές Αγάπες».

Για περισσότερες πληροφορίες για τους συγγραφείς Μαρίνα και Γιάννη Αλεξάνδρου, καθώς και για το συνολικό συγγραφικό τους έργο επισκεφτείτε το επίσημο προφίλ τους στο site των εκδόσεων Λιβάνη, στον ακόλουθο σύνδεσμο:

Βιβλιογραφία της Μαρίνας και του Γιάννη Αλεξάνδρου:

«ΔΥΟ ΑΛΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ»
Εκδόσεις: Λιβάνη (2016)
Σελίδες: 432
Τιμή: 13,95 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο Διονύσης, ένας ισχυρός χρηματιστής στη Νέα Υόρκη, και ο Πέτρος, επιχειρηματίας στην Ελλάδα, μπαίνουν στο σκοτεινό μονοπάτι του ανταγωνισμού και της ζήλιας, με αφορμή ένα στοίχημα. Ρίχνονται σε μια μονομαχία χωρίς όρια, που καθορίζει τη ζωή τους. Ποιος θα γίνει πιο πετυχημένος και δυνατός; Δεν τους σταματά τίποτα μπρος στον στόχο. Στο πέρασμά τους αφήνουν θύματα...
Η Άνδρια και η Νάντια μένουν στο περιθώριο. Ανώφελα τους αγαπούν, τους ποθούν, τους μισούν και τα δίνουν όλα…
Από την κοσμοπολίτικη Νέα Υόρκη, τις βουνοκορφές της Πελοποννήσου και τα γαλανά ακρογιάλια, τα αισθήματα συγκλονίζουν. Μια κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά φουντώνει την αντιπαράθεση, με αποκορύφωμα μια σκληρή δικαστική διαμάχη, όπου το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και το FBI κυριαρχούν. Παράλληλα, η Μαφία στα πλοκάμια της σφίγγει τα παιδιά τους. Είναι νέοι, ερωτευμένοι και μέσα από περιπέτειες τελικά βγαίνουν αδιάφθοροι.
Η δημιουργία ενός οικολογικού πάρκου τούς οδηγεί στην Πελοπόννησο. Φτάνουν στη Μονεμβασιά, όπου σε ένα βενετσιάνικο κάστρο ανακαλύπτουν μια ιστορία όμοια με αυτήν του Διονύση και του Πέτρου, στην Αναγέννηση. Οι ήρωες είναι γοητευτικοί, ακαταμάχητοι και ευάλωτοι. Η αγάπη, ο φθόνος και ο ανταγωνισμός οδηγούν τις καταστάσεις στα άκρα.
Ταξιδεύουμε μαζί τους, μέχρι το φως να νικήσει το σκοτάδι και να φανεί το ουράνιο τόξο…»


"Την κοίταξε στα μάτια τόσο διεισδυτικά, σαν να έψαχνε την ψυχή της.
― Δε σκοπεύω να σε μοιραστώ με κανέναν. Δε σε διεκδικώ, σε έχω, γλυκιά μου, όπως με έχεις και εσύ… Το βλέμμα σου ουρλιάζει, θέλω να βγάλω το σκοτάδι από εκεί μέσα. Έσκυψε πάνω της και έγιναν ένα.
Η πλώρη του σκάφους έσκιζε τα κύματα. Της έδωσε το τιμόνι και εκείνη ενθουσιάστηκε. Το φεγγάρι τούς βρήκε αγκαλιασμένους να κοιτούν το φωτεινό του αυλάκι. Βελούδινη η νύχτα, με το κυματάκι να χτυπά στην καρίνα του ιστιοπλοϊκού.
― Έχουμε εντολές να σας οδηγήσουμε στο FBI για ανάκριση. Κατηγορείστε για εξαπάτηση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, είπαν οι πράκτορες δείχνοντας το ένταλμα. Σε λίγο βρίσκονταν όλοι μαζί στα άδυτα των μυστικών υπηρεσιών. Τον ζόρισαν πολύ.
Τον προσκάλεσε στον τρύγο. Η Ερατώ, με γυμνά τα πόδια, μπήκε στο πατητήρι. Ήταν ζουμερή όσο τα σταφύλια της. Όμως δεν την κοιτούσε κρυφά μόνο ο κυβερνήτης, αλλά και ένας αϊτός, ο Μανιάτης πειρατής. Εκείνη έδωσε στον Βενετσιάνο το καλύτερο τσαμπί και, παίρνοντας με τα δάχτυλά της μια ρώγα σταφύλι, δάγκωσε τη μισή, ενώ την άλλη μισή την έβαλε στα χείλη του."

«ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ»
Εκδόσεις: Λιβάνη (2016)
Σελίδες: 640
Τιμή: 11,61 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ανατύπωση και διασκευή από τα παλαιότερα βιβλία Το Χάραμα Μιας Ελπίδας και Η Γη της Ελπίδας.
Έρωτας, λάμψη, περιπέτειες, άγρια πάθη στις ιστορίες δυο νέων γυναικών. Κοινό στοιχείο τους η Αυστραλία.
Η Σοφία και ο Δημήτρης ταξίδεψαν με το ίδιο καράβι στη μακρινή ήπειρο το 1920. Διέσχισαν τους ωκεανούς σε ένα ταξίδι που θα άλλαζε τη ζωή τους. Εκείνος στην πρώτη θέση, γόνος γνωστής οικογένειας, επιθυμούσε να ξεφύγει από τα πολιτικά μίση. Εκείνη, κάτω στα αμπάρια, απελπιστικά φτωχή, λαχταρούσε να γλιτώσει από τη μιζέρια και να σώσει τα αδέρφια της. Η μοίρα τούς ένωσε και αγαπήθηκαν δυνατά, αν και ανήκαν σε άλλους κόσμους.
Πορεύτηκαν μαζί, με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής.
Η Μαρία και η Χριστίνα, απόγονοί τους, επιστρέφουν σήμερα στην Ελλάδα. Ο έρωτας τις αγκαλιάζει και μέσα από αυτόν κερδίζουν το χαμογελαστό πρόσωπο της ζωής.
Στο θεσσαλικό κάμπο, ένα μυστήριο δένει το μεγαλοκτηματία Λάμπη με τους κληρονόμους του. Ποια η σχέση της νεαρής Ελληνοαυστραλέζας με τον Νίκο; Τι φοβούνται; Ποια κρυμμένα μυστικά τούς κυνηγούν; Τι έψαχνε ο Λάμπης τρέχοντας πάνω στο άλογό του; Ποια είναι η Ελένη και το πέπλο μυστηρίου που τη σκεπάζει; Το άγνωστο και τα δυνατά πάθη κυριαρχούν στον κάμπο, εκεί όπου η γη έχει ανάσα, έχει ψυχή...
Το βλέμμα της Σοφίας αγρίεψε. Ανακατεύτηκαν τα σωθικά της και υψώνοντας τα μάτια στον ουρανό έσφιξε τις γροθιές, ενώ μια βουβή κραυγή βγήκε από τα στήθη της.
«Εσύ εκεί πάνω δε μας βλέπεις; Δε μας λυπάσαι;» Έμπηξε τα νύχια στις παλάμες και αποφάσισε.
«Θα βγω σώα από αυτό το πλοίο, δε θα χάσω τα λογικά μου, θα νικήσω τη ζωή».
Έτσι όπως ατένιζε ψηλά, είδε στο πάνω κατάστρωμα έναν νέο να κοιτάζει προς τα κάτω. Φορούσε λευκό σακάκι και στο χέρι κρατούσε ένα πούρο.
Ήταν ψηλός, απόλυτα ξεχωριστός, όμορφος! «Οπτασία είναι», σκέφτηκε, «δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι...»
Προχωρούσε με το άλογο και το κορμί της είχε γίνει ένα με το ζώο. Το φεγγάρι τούς συντρόφευε.
– Είσαι μαζί μου; τη ρώτησε. Δίπλα μου; Στα λάθη και στις επιτυχίες; Ήταν γεννημένος αρχηγός και εκείνη θα θυσίαζε τα πάντα για την αγάπη του.
– Κατάλαβα, έκανε ειρωνικά ο Λάμπης, θέλεις να σε παρακαλέσουν. Χάσιμο χρόνου! Κρίμα, νόμιζα πως ήσουν πιο ειλικρινής και ντόμπρα. Θα δείξει ποιος λοιπόν θα παρακαλέσει ποιον...
Ψηλά, μέσα στ’ αστέρια, ένα τρεμόπαιξε και έλαμψε.
Ο αέρας που κατέβαινε από την πλαγιά πήρε τα λόγια που αντιλάλησαν και τα ταξίδεψε...»