Ταξίδια Μέσα Από Τη Λογοτεχνία!

Η Λογοτεχνία είναι για μένα ένα παράθυρο σε έναν μαγικό κόσμο. Κάθε βιβλίο μας ταξιδεύει σε κόσμους πραγματικούς, ή φανταστικούς, τωρινούς, μελλοντικούς, ή παρελθοντικούς. Ένα είναι το μόνο σίγουρο, κάθε βιβλίο που μας ενθουσιάζει, μας εντυπωσιάζει, ή μας μαγεύει θέλουμε να το μοιραστούμε με άλλους φίλους - αναγνώστες. Έτσι κι εγώ, θέλω να μοιραστώ με όλους εσάς όσα βιβλία με ενθουσίασαν και με γέμισαν με πρωτόγνωρες ιδέες, εικόνες και συναισθήματα. Σαφώς και η άποψη του κάθε αναγνώστη είναι μοναδική και ένα βιβλίο που εμείς λατρέψαμε μπορεί κάποιος άλλος να το αντιπάθησε, ή ακόμα και να το μίσησε... Μέσα από αυτή την οπτική θεωρώ φρόνιμο να μη σχολιάζω όσα βιβλία δεν με εντυπωσίασαν, ή μου άφησαν αρνητικά συναισθήματα, διότι αυτά είναι απολύτως υποκειμενικά. Δεν θα ήθελα να προκαταλάβω αρνητικά κανέναν αναγνώστη, αποτρέποντάς τον από το να διαβάσει ένα βιβλίο το οποίο, ενδεχομένως, να τον ενθουσιάσει. Κάθε βιβλίο απαιτεί το κατάλληλο περιβάλλον, υπόβαθρο και την ανάλογη διάθεση για να εκτιμηθεί, οπότε μην αποκλείετε ποτέ τίποτα. Η έκφραση και αποτύπωση της δικής μου γνώμης για κάθε βιβλίο, αλλά και των απόψεων και σχολιασμών άλλων φίλων - αναγνωστών που αναγράφονται στη σχετική κατηγορία, έχουν μοναδικό σκοπό να εκφράσουν το θαυμασμό μας για ορισμένα βιβλία που θεωρούμε άξια λόγου και θέλουμε να γίνουν ευρέως γνωστά, βοηθώντας έτσι τους φίλους - αναγνώστες στην επιλογή του επόμενου βιβλίου που θα διαβάσουν. Πάντοτε με το μεγαλύτερο σεβασμό και θαυμασμό για όλους τους συγγραφείς, που μέσα από τις σελίδες των βιβλίων τους μας "ταξιδεύουν" μακριά από την εκάστοτε πραγματικότητα ή μας βοηθούν να την κατανοήσουμε καλύτερα, αλλά σε κάθε περίπτωση "στολίζουν την ψυχή μας", ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Κλειώ Ι. Τσαλαπάτη

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Συνέντευξη με τον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΕΛΛΗ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Κωνσταντίνος Κέλλης
            Η πρώτη αναγνωστική μου γνωριμία με το συγγραφικό έργο του Κωνσταντίνου Κέλλη έγινε πριν από λίγα χρόνια, διαβάζοντας το πρώτο βιβλίο του με τίτλο «Το Φως Μέσα Μου», μια συλλογή δεκατριών ιστοριών μυστηρίου και τρόμου που απλά με καθήλωσαν με την ζωντάνια και την ευρηματικότητά τους. Ακολούθησε το εξαιρετικό θρίλερ τρόμου «Νεκρή Γραμμή» το οποίο εδραίωσε ακόμα περισσότερο την γνώμη μου για τον ταλαντούχο συγγραφέα. Το τρίτο πιο πρόσφατο μυθιστόρημά του «Η Σκιά Στο Σπίτι», που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κέδρος, ήρθε ως επιστέγασμα για να τοποθετήσει τον Κωνσταντίνο Κέλλη στην ακριβοθώρητη θέση που του αξίζει ως κορυφαίο αντιπρόσωπο της ελληνικής λογοτεχνίας θρίλερ και μυστηρίου. Με το νέο του βιβλίο ο χαρισματικός συγγραφέας μας αποδεικνύει περίτρανα πως η μυστηριακή ατμόσφαιρα, ο τρόμος και το θρίλερ δεν απαιτούν απαραίτητα γοτθικά σκηνικά με σκοτεινά κάστρα και νεκροζώντανους κόμητες με ιστορία αιώνων για να προκαλέσουν στον αναγνώστη απανωτές ανατριχίλες και να τον στοιχειώσουν για πάντα! Με αφορμή, λοιπόν, το νέο μυθιστόρημά του, ο αγαπητός Κωνσταντίνος Κέλλης απάντησε στο ερωτηματολόγιο των «Φίλων Της Λογοτεχνίας». Τον ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο που διέθεσε, του εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία σε κάθε πόνημά του και σας προσκαλώ να διαβάσετε τις απαντήσεις του ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα τον εξαίρετο συγγραφέα!

1) Αγαπητέ κ. Κέλλη, μας έχετε ήδη χαρίσει δύο εξαιρετικά έργα σας, τη συλλογή δεκατριών διηγημάτων με τίτλο «Το Φως Μέσα Μου» και το μυθιστόρημα, επίσης τρόμου, «Νεκρή Γραμμή», ενώ τον Νοέμβριο του 2016 κυκλοφόρησε το τρίτο σας βιβλίο θρίλερ – τρόμου από τις εκδόσεις Κέδρος, με τίτλο «Η Σκιά Στο Σπίτι». Ποιό ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, Κλειώ, χαίρομαι ιδιαίτερα που προέρχονται από μια λάτρη των βιβλίων όπως εσύ. Από παιδί λάτρευα τις ιστορίες του φανταστικού και την ελληνική μυθολογία. Η βιβλιοθήκη μου ήταν γεμάτη με τα βιβλία των εκδόσεων Στρατίκη, και όσοι τις θυμάστε, καταλαβαίνετε. Από την εφηβεία κι έπειτα, η παγκόσμια λογοτεχνία του φανταστικού με κέρδισε και δεν σταμάτησα ποτέ να διαβάζω από τότε, γι' αυτό πιστεύω πως οι καλοί συγγραφείς δημιουργούν όχι μόνο αναγνώστες αλλά πλάθουν και γενιές συγγραφέων. Τα παιχνίδια ρόλων ήταν ένα ακόμη έναυσμα, εκεί που ένα άτομο είναι ο αφηγητής και οφείλει να στήσει κόσμους ολόκληρους, γεμάτους από διαφορετικούς χαρακτήρες με δικές τους ανάγκες και σκοπούς. Τον ρόλο αυτό ενσάρκωνα εγώ, κι όταν οι παρέες αυτών των παιχνιδιών διαλύθηκαν, εγώ συνέχισα μόνος. Η ίδια η συγγραφή ήρθε όταν συνειδητοποίησα -με έκπληξη μπορώ να πω- πως υπήρχε κόσμος, φίλοι και συγγενείς, που ήθελαν να διαβάσουν εκείνες τις ιστορίες σε πιο λογοτεχνική μορφή. Κάπου εκεί έγινε το ξεκίνημα, περίπου 15 χρόνια πριν.

2) Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε έργο σας και κάθε χαρακτήρα και πόσο δύσκολο είναι να συγκεντρώσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, όταν αυτές απαιτούνται, ώστε να συνδυάσετε γεγονότα, τόπους, θρύλους και μυθοπλασία στα βιβλία σας;

Προτιμώ να γράφω καθημερινούς χαρακτήρες και να τοποθετώ τα έργα μου στον Ελλαδικό χώρο, ακόμη κι όταν παρεισφρέει το μεταφυσικό στοιχείο μέσα τους. Άλλωστε, η Ελλάδα κουβαλάει τόση λαογραφία και αρχαίους μύθους, αιώνες από δαύτους, που σου φτάνει ένα τόσο δα φτυαράκι για να ξεθάψεις θησαυρούς του παρελθόντος μας. Νομίζω ότι αρέσει σε όλους μας να διαβάζουμε για χαρακτήρες που θα μπορούσαν να είναι εμείς οι ίδιοι, ακόμη κι αν έχουν μυστικά και ιδιότητες που μας καταπλήσσουν. Όταν λοιπόν τοποθετείς ανθρώπους της διπλανής πόρτας, έναν πελάτη σου ή τον γονιό κάποιου μαθητή σου, αντιμέτωπους με κάποια ξένη δύναμη, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συγχρόνως αληθοφανές και συναρπαστικό.

3) Συνήθως, οι περισσότεροι συγγραφείς είτε έχουν σπουδάσει κάποιο αντικείμενο, είτε ασκούν ως επάγγελμα κάτι εντελώς διαφορετικό από την συγγραφική τους ιδιότητα, αλλά και τις σπουδές τους. Θα θέλατε να μας μιλήσετε σχετικά με αυτό και να μας πείτε πόσο αρμονικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών και κατά πόσο αλληλοεπηρεάζονται οι επιμέρους ιδιότητές σας;

Σπούδασα αγγλική φιλολογία, οπότε είχα την ευκαιρία να διαβάσω έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας από τα πλέον κλασσικά ως τα πιο μοντέρνα. Ήμουν τυχερός που αυτή ήταν η βάση μου γιατί ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: κάποιος που δεν διαβάζει πολύ, δύσκολα θα αναπτύξει ποτέ τη γραφή του. Την ίδια ώρα, ως δάσκαλος αγγλικών σε τάξεις με παιδιά και εφήβους, πρέπει συγχρόνως να είμαι παιδαγωγός, φίλος και κριτής τους, ψυχολόγος και διασκεδαστής μαζί, γενικά να υποδύομαι τον ρόλο που χρειάζεται ανά πάσα στιγμή ανάλογα με τον χαρακτήρα και τις δυνατότητες του παιδιού που έχω απέναντί μου. Να γίνομαι κατανοητός σε ένα ευρύ κοινό, κι αυτό απαιτεί συνεχώς διαφορετικές μεθοδολογίες. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει καλύτερη εξάσκηση για ένα συγγραφέα από το να έρχεται συνεχώς σε επαφή με διαφορετικό κόσμο και το σχολείο είναι ένας μικρόκοσμος που περιέχει κάθε προσωπικότητα. Χαίρομαι που αναφέρουν τους χαρακτήρες ως το ισχυρότερο σημείο των βιβλίων μου, γιατί σε αυτούς βασίζεται η λειτουργία μιας καλής ιστορίας.

4) Έχετε συμπεριλάβει ποτέ στα βιβλία σας κάποια προσωπικά σας βιώματα; Πόσο εύκολο, ή επώδυνο ήταν αυτό και πόσο εφικτή ήταν η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;

Γράφω για απώλεια, και αυτή διαχειρίζομαι στα μυθιστορήματά μου. Ναι, γράφω τρόμο όμως μην περιμένετε εξωπραγματικές σκηνές βίας και κουβάδες αίματος. Αυτά λείπουν σε μεγάλο βαθμό από τα βιβλία μου, και ο καθημερινός φόβος είναι ο τόπος που εξερευνώ. Η «Σκιά Στο Σπίτι» είναι κατά πάσα πιθανότητα η πιο ειλικρινής συγγραφική προσπάθειά μου, ένας τρόπος να πω αντίο σε μια ζωή ολόκληρη, αφού η συγγραφή του έγινε σε μια ξένη χώρα. Το βιβλίο κέρδισε από αυτή την ειλικρίνεια, οπότε ο πόνος ήταν ένα τίμημα που άξιζε να πληρώσω.

5) Στα βιβλία σας έχετε καταπιαστεί κυρίως με την λογοτεχνία φαντασίας και τον τρόμο. Θεωρείτε, ίσως, ότι το κύριο ενδιαφέρον σας είναι και θα παραμείνει η σφαίρα της σκοτεινής φαντασίας ή, πιθανότατα, θα αναζητήσετε και κάποια διαφορετική "πηγή ιδεών" στο μέλλον;

Αυτό που αποκαλούν οι Λατινοαμερικάνοι συγγραφείς “Μαγικός ρεαλισμός” είναι η πινελιά μεταφυσικού σε μια απόλυτα καθημερινή κατάσταση και το πώς θα διαχειριστούν οι διάφοροι ανθρώπινοι χαρακτήρες την ξένη αυτή ύπαρξη. Αυτό λατρεύω να γράφω και να διαβάζω, απλώς αυτή η άγνωστη παράμετρος Χ στα κείμενά μου τείνει να κινείται στα όρια του φόβου. Το άγγιγμα του μεταφυσικού μπορεί να μεταμορφώσει με άπειρους τρόπους μια φυσιολογική κατάσταση, οπότε μια ιστορία δεν θα είναι ποτέ ίδια με κάποια άλλη. Συγχρόνως, οι χαρακτήρες είναι ρεαλιστικοί και τα προβλήματά τους είναι ίδια με τα δικά μας κι έτσι ο αναγνώστης καταλήγει να πιστεύει (αν φυσικά ο συγγραφέας το κάνει καλά). Με τέτοιους χαρακτήρες δένεται ο αναγνώστης, οπότε ο φόβος γίνεται αληθινός.

6) Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο, η φαντασία και οι εμπειρίες του συγγραφέα;

Το ταλέντο είναι αναγκαίο αλλά δεν φτάνει. Ένα ψηλό παιδί μπορεί να πετάξει μια μπάλα στο καλάθι και να θεωρηθεί ταλέντο στο μπάσκετ επειδή οι συνομήλικοί του δεν φτάνουν για να τον σταματήσουν, με τον ίδιο τρόπο που κάποιος που έχει και τη φαντασία και την υπομονή να περάσει τις σκέψεις του στο χαρτί μπορεί να θεωρηθεί ταλέντο στη δημιουργική γραφή. Η αληθινή συγγραφή απαιτεί χιλιάδες ώρες κριτικής ανάγνωσης και έρευνας,  απαιτεί ο συγγραφέας να έχει γύρω του γνώστες που θα του δείξουν τι κάνει λάθος, απαιτεί ατελείωτες διορθώσεις, και κυρίως όχι μόνο το "γνώθι σ’ αυτόν" αλλά και εκτενή γνώση του πεδίου στο οποίο γράφει. Αν τα έχει όλα αυτά, τότε μπορεί να ελπίζει σε κάτι περισσότερο από μερικά εφήμερα κίβδηλα συγχαρητήρια.

7) Υπάρχει κάποιο μοτίβο ως προς το πότε σας "επισκέπτεται" η συγγραφική σας  έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που "ρέει" αβίαστα από μέσα σας συνέχεια;

Η μουσική είναι η μοναδική σταθερά μου. Μου αρέσει να ακούω τους ίδιους "δίσκους" εδώ και δέκα χρόνια, ειδικά όταν ξεκινάω να σχεδιάζω ή να γράφω το σκελετό μιας ιστορίας ή τα προσχέδια χαρακτήρων. Πάντως, άπαξ και ξεκινήσω να γράφω, το μόνο που έχει σημασία είναι η επόμενη φορά. Αυτή θα είναι είτε ο ελεύθερος χρόνος μετά τη δουλειά, είτε ένα ελεύθερο πρωινό Σαββάτου. Λατρεύω να σταματάω το γράψιμο γνωρίζοντας τι θα γράψω την επόμενη φορά που θα καθίσω στην καρέκλα μπροστά στον υπολογιστή. Κι αφού αυτός είναι φορητός, αυτό σημαίνει είτε το σπίτι μου, είτε κάποιο μαγαζί, είτε ακόμη κι ένα μέσο μαζικής μεταφοράς.

8) Όταν ολοκληρώνετε ένα νέο μυθιστόρημά σας αρκείστε στη δική σας μόνο γνώμη και αξιολόγηση, πριν προχωρήσετε στην έκδοσή του, ή αναζητάτε πρώτα την άποψη κάποιου οικείου σας προσώπου την κρίση του οποίου εμπιστεύεστε;

Ήμουν τυχερός από τις προ δεκαετίας αρχές των προσπαθειών μου να δούνε κάτι στα πρώιμα γραπτά μου συγγραφείς που δουλεύουν εδώ και δεκαετίες, και βοηθάει ο ένας τον άλλο στο να κάνουν όσο καλύτερη τη γραφή τους. Έφαγα άπειρο λογοτεχνικό "ξύλο" από συγγραφείς και ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί όσο μεγάλωνα. Πάντα προσπαθούσα να ακούω, και δεν φοβάμαι τις διορθώσεις, αντιθέτως προσπαθώ να είμαι όσο πιο σκληρός γίνεται με ένα κείμενο. Γι' αυτό αποφεύγω να βιάζομαι στο γράψιμο ή τις διορθώσεις. Το σκέφτομαι σαν συνεχείς επιστρώσεις χρώματος μέχρι να πλησιάσει το άψογο. Χρειάζομαι αυτά τα οικεία πρόσωπα, κυρίως επειδή δεν πρέπει να ντρέπονται να είναι αυστηροί ή να μου πούνε ότι κάτι δεν δουλεύει. Χαίρομαι να το κάνω κι εγώ ο ίδιος πια, αν και είναι κι αυτό μια δουλειά που μαθαίνεται βιβλίο με το βιβλίο. Ένας εκδοτικός οίκος που σέβεται το όνομά του και τα βιβλία που βγάζει, πληρώνει επαγγελματίες για να κάνουνε αυτή τη δουλειά, οπότε φανταστείτε πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν πολλαπλά μάτια πάνω από ένα κείμενο προτού καν φτάσει σ' εκείνους.

9) Από τα βιβλία σας  υπάρχει κάποιο το οποίο ξεχωρίζετε, στο οποίο ίσως έχετε μεγαλύτερη αδυναμία και γιατί; Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το κάθε βιβλίο σας και, γιατί όχι, την ιστορία "πίσω από την ιστορία" του καθενός;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο βιβλίο, όλα είναι ξεχωριστά για εμένα. «Το Φως Μέσα Μου» είναι το πρώτο μου βιβλίο, η «Νεκρή Γραμμή» είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα, και τώρα «Η Σκιά Στο Σπίτι» βρήκε το δρόμο της σε κοινό πέρα από τον στενότερο κύκλο της λογοτεχνίας του φανταστικού, λόγω του πιο "οικογενειακού" θέματος. Όλα είναι πηγές συναισθημάτων για εμένα και έχω τη δυνατότητα να δω και τη δική μου προσωπική πορεία όταν τα ξεφυλλίζω τώρα. Η συλλογή διηγημάτων ήταν η δική μου εξερεύνηση αυτού του υπέροχου είδους με το οποίο καταπιάνομαι, και έχει πολλές στιγμές μέσα του για εμένα. Θυμάμαι πού και πώς γράφτηκε η κάθε ιστορία, πού πρωτοεμφανίστηκαν, πότε βραβεύτηκαν και πάει λέγοντας. Η «Νεκρή Γραμμή» ήταν το τέταρτο σε σειρά μυθιστόρημα που είχα ολοκληρώσει, αλλά το πρώτο με το οποίο ένιωσα πως, ναι, αυτό εδώ είναι αρκετά καλό για να το δούνε και μάτια πέρα από τα δικά μου. Και «Η Σκιά Στο Σπίτι» θεωρώ πως είναι η πιο ώριμη δουλειά μου αφού γράφτηκε καταμεσής μιας αληθινής απώλειας που είχα βιώσει, και με βοήθησε να πω μια σειρά από "αντίο" που είχα ανάγκη να πω.

10) Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Κέλλης βρίσκει το χρόνο να διαβάζει και για δική του ευχαρίστηση και όχι μόνο για έρευνα πάνω σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο του; Εφόσον συμβαίνει αυτό, ποιό είδος λογοτεχνίας προτιμάτε περισσότερο ως αναγνώστης και γιατί;

Προσπαθώ να διαβάζω όσο περισσότερα καλά ελληνικά βιβλία γίνεται, όχι απαραίτητα στη λογοτεχνία του Φανταστικού. Έχω μια καλή λίστα βιβλίων από τις γιορτές: το «Κιβώτιο του Αλεξάνδρου» και η «Μητέρα του Σκύλου» του Μάτεση είναι στην κορυφή της. Φυσικά η αγάπη μου είναι τα ψυχολογικά θρίλερ, ενώ από ξένα βιβλία κινούμαι σε αυτό που αποκαλούν στο εξωτερικό New Weird, η τρόπον τινά τωρινή μορφή της λογοτεχνίας  Τρόμου.

11) Ποιά είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους, σύγχρονους ή κλασσικούς, στο δικό σας τρόπο γραφής, ύφους ή θεματολογίας;

Ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Sir Terry Pratchett ο οποίος έγραφε κωμικό φάντασι με πολλά κοινωνικοπολιτικά στοιχεία, κυρίως στα αστυνομικά του μυθιστορήματα. Νομίζω ότι είναι ο συγγραφέας που με έχει επηρεάσει περισσότερο από κάθε άλλον. Από τον Pratchett διδάχτηκα πόσο σημασία έχει ο εκάστοτε χαρακτήρας να συμπεριφέρεται όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται και να μην οδηγείται απλά πάνω στις ράγες μιας πλοκής. Αυτό κάνει την ιστορία βαθιά ανθρώπινη κι ας είναι τοποθετημένη σε έναν απόλυτα φανταστικό κόσμο, κατοικημένο από φανταστικές φυλές και όντα. Το ανθρώπινο στοιχείο είναι υπαρκτό, κι αυτό κάνει τα βιβλία σημαντικά για τους αναγνώστες, όχι εφήμερες ιστορίες που ξεχνιούνται μέσα σε μέρες. Από κει και πέρα, έχω κι άλλους αγαπημένους συγγραφείς του Φανταστικού των οποίων η γραφή με έχει πλάσει συγγραφικά. Αυτοί είναι σίγουρα οι Τόμας Λιγκότι, Κλάιβ Μπάρκερ και Μάικλ Μάρσαλ Σμιθ, οι οποίοι είναι οι τρεις αγαπημένοι μου διηγηματογράφοι. Σε μικρότερο βαθμό όσον αφορά τις επιρροές είναι οι Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν και Χ.Φ. Λάβκραφτ, ενώ από Έλληνες σίγουρα ένας είναι ο Μιχάλης Μανωλιός ο οποίος είναι σχολείο κανονικό για κάθε νέο έλληνα συγγραφέα του φανταστικού, καθώς και ο Δημοσθένης Βουτυράς του οποίου το έργο διάβασα σε ένα δύσκολο καλοκαίρι, και μου έδειξε ότι όχι μόνο μπορεί να γραφτεί ελληνικός τρόμος, αλλά εκείνος το έκανε πάνω από 100 χρόνια πριν.

12) Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει,  το οποίο "ζηλεύετε" ως λογοτεχνικό έργο και θα θέλατε, ή ονειρεύεστε να έχετε συγγράψει εσείς;

Χωρίς δεύτερη σκέψη, το «Σπίτι από Φύλλα» του Μαρκ Ντανιελέφσκι. Αυτό που κατάφερε με το πρώτο του μυθιστόρημα είναι κάτι απλά επικό και φαντάζει ανεπανάληπτο. Χωρίς να μοιάζουν καθόλου μα καθόλου, η «Σκιά στο Σπίτι» κεντράρει κι αυτή σε ένα "αλλόκοτο" σπίτι όπου η πραγματική ιστορία πραγματεύεται την απώλεια μιας οικογένειας.

13) Πιστεύετε πως ο συγγραφέας πρέπει να ταξιδεύει ώστε να έχει κάποια βιώματα από τις χώρες και τις τοποθεσίες τις οποίες, τυχόν, περιγράφει στα βιβλία του και πόσο εφικτό είναι αυτό στην πράξη κατά τη γνώμη σας; Είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο, απλά και μόνο, για την "διεύρυνση των οριζόντων" του;

Συζητήσιμο. Αποδεδειγμένα δεν είναι υποχρεωτικό ένας συγγραφέας να ταξιδέψει για να βιώσει αυτά που θέλει να περιγράψει – άσχετα που προσωπικά επικεντρώνω τα περισσότερα απ’ όσα γράφω σε μέρη που έχω δει από κοντά, γι’ αυτό και τα περισσότερα κείμενά μου τοποθετούνται σε Ελλάδα, Βρετανία και Σκανδιναβία. Συγχρόνως είναι αποδεδειγμένο πως δύσκολα θα γίνεις πιστευτός αν δεν έχεις κάνει ενδελεχή έρευνα πάνω στο αντικείμενό σου. Εντάξει, μπορείς να τη σκαπουλάρεις με ένα διήγημα, αλλά ολόκληρο μυθιστόρημα; Θα χρειαστεί να ρίξεις πολλή δουλειά για να είναι αληθοφανές το αποτέλεσμα, είτε το μέρος είναι υπαρκτό είτε εντελώς φανταστικό. Και αφού τα βιώματα είναι κι αυτά μια μορφή έρευνας, εφόσον θα σου επιτρέψουν να δώσεις μια ρεαλιστική απεικόνιση, όχι μόνο του τόπου αλλά και των κατοίκων του, των συνήθειών τους, των προβλημάτων τους, κλπ… καταλήγω στο ότι η έρευνα είναι πολύ σημαντικότερη από τα ταξίδια, με την υποσημείωση ότι τα ταξίδια είναι κι αυτά μια μορφή έρευνας.

14) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα πρέπει να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να "πειραματίζεται" θεματολογικά, ρισκάροντας το υπάρχον αναγνωστικό του κοινό, ή θα όφειλε να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

Νομίζω ότι δεν υπάρχει απόλυτα σωστή απάντηση στη συγκεκριμένη ερώτηση. Η πρώτη σκέψη μου είναι ότι προτού ξεκινήσει να γράφει κάτι ο εκάστοτε συγγραφέας, το έχει σκεφτεί διεξοδικά: έχει ξεσκαρτάρει ένα σωρό ιδέες, έχει περάσει πολλούς χαρακτήρες από το "τραπέζι του Προκρούστη" μέσα στο κεφάλι του, γενικά η ώρα που μπαίνουν οι πρώτες λέξεις στο κείμενο έρχεται ύστερα από πολλή δουλειά. Είναι λοιπόν φυσιολογικό ο συγγραφέας να κλίνει προς εκεί όπου αισθάνεται πιο άνετα, εκεί όπου μπορεί να χρησιμοποιήσει όλες του τις δυνάμεις, κι αυτό συνήθως σημαίνει ότι θα στραφεί σε αυτό που ξέρει. Τώρα, αν μια ιδέα ξεπερνάει όλες τις υπόλοιπες και απλά δεν ανήκει στο συνηθισμένο ύφος του, αυτό δεν θα έπρεπε να τον σταματήσει αλλά να τον συναρπάσει.  Εγώ για την ώρα δουλεύω τις ιδέες που έχω, κι αυτές κινούνται στα γνώριμα για εμένα λημέρια μου. Πάντως, η «Νεκρή Γραμμή» και η «Σκιά στο Σπίτι» μπορούν να θεωρηθούν μεταφυσικά θρίλερ, όμως, πραγματικά δεν έχουν καμία σχέση το ένα με το άλλο.

15) Πιστεύετε πως οι συγγραφείς οφείλουν να προβληματίζουν τους αναγνώστες "κεντρίζοντας" τη σκέψη τους, ή ο σκοπός των βιβλίων τους θα έπρεπε να είναι καθαρά και μόνο ψυχαγωγικός; Εσείς, ποιά μηνύματα επιδιώκετε να "περάσετε" στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το συγγραφικό έργο σας;

Όπως ανέφερα νωρίτερα, οι ιστορίες μου πραγματεύονται την απώλεια, και πώς τη διαχειρίζεται ο κάθε άνθρωπος. Το βιβλίο γράφτηκε με μια πολύ αληθινή απώλεια για εμένα, την εμπειρία της μετανάστευσης και όλα τα αντίο που όφειλα να πω λόγω αυτού του γεγονότος. Φυσικά, ένα λογοτεχνικό βιβλίο οφείλει να είναι ψυχαγωγικό, να διασκεδάζει, εγώ όμως θέλω να βάλω τον αναγνώστη να αναρωτηθεί τι θα έκανε σε παρόμοια κατάσταση, θέλω να νιώσει την απώλεια των χαρακτήρων και μέσα από αυτούς να κοιτάξει τη δική του ζωή. Ίσως με αυτό τον τρόπο να νιώσει μια αίσθηση συλλογικότητας. Ότι όλοι μαζί ανήκουμε στη σημερινή πραγματικότητα της Ελλάδας κι ό,τι αυτή συνεπάγεται. Τα προβλήματα είναι κομμάτι της ζωής και όλοι μαζί θα προσπαθήσουμε να τα ξεπεράσουμε.
Το δεύτερο σκέλος της ερώτησης είναι ιδιαίτερα σημαντικό, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα βιβλίο που εύκολα κατηγοριοποιείται ως "θρίλερ". Το βιβλίο δεν έχει αυτοσκοπό να τρομάξει, και μάλιστα οι πιο ηχηροί για την ώρα φίλοι του ΔΕΝ διαβάζουν τρόμο συνήθως. Μπορεί κάποιοι από αυτούς να μην έχουν διαβάσει ποτέ τρόμο. Και δεν χρειάζεται. «Η Σκιά Στο Σπίτι» είναι όπως ανέφερε μια δημοσιογράφος προ μερικών εβδομάδων "Μια ιστορία αγάπης που υποδύεται την ιστορία τρόμου". Το βιβλίο απευθύνεται σε όσους θέλουν να διαβάσουν μια ιστορία που δεν θα προσβάλει τη νοημοσύνη τους, σίγουρα σε όσους έχουν παιδιά -ή γονείς- και πιστεύουν ότι θα έκαναν τα πάντα για να τα/τους προστατεύσουν. Καρδιά της ιστορίας είναι η αγάπη, η αγάπη του γονιού προς τα παιδιά του και του συζύγου στο ταίρι του. Ό,τι συμβαίνει στην ιστορία κινείται πάνω σ' αυτό τον άξονα.

16) Θεωρείτε πως η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει  πηγή έμπνευσης για ένα συγγραφέα και, ειδικότερα, οι τόσο δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε τελευταία στην πατρίδα μας; Ή μήπως το ζητούμενο από τους αναγνώστες είναι ακριβώς η "φυγή" από αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα, ιδιαίτερα μέσα από κόσμους σκοτεινούς και φανταστικούς ;

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα δυο σκέλη της ερώτησης. Οι συγγραφείς αντλούν την έμπνευσή τους από τον κόσμο στον οποίο ζούνε, και τα προβλήματα της καθημερινότητας, εφόσον είναι μέρος του συγγραφέα, θα είναι και μέρος του έργου του. Από την άλλη, δεν μπορώ να κακολογήσω κάποιον συγγραφέα που θέλει να ξεφύγει από τη ζοφερή πραγματικότητα και η τέχνη του να καταπιάνεται με διαφορετικά πράγματα. Το ίδιο και για τους αναγνώστες που επιθυμούν να ξεχαστούν μέσα από ένα βιβλίο, να ταξιδέψουν για λίγο αλλού. Ακόμη δεν έχω δει βιβλίο που να λέει "όλα πάνε μια χαρά, δεν έχουμε προβλήματα", οπότε κανείς δεν εθελοτυφλεί ή κοροϊδεύει το αναγνωστικό κοινό του. Το να εστιάζουν σε κάτι άλλο είναι θεμιτό.

17) Στην σύγχρονη πραγματικότητα και στην εποχή της άκρατης τεχνολογίας ποιά θεωρείτε πως είναι η θέση του λογοτεχνικού βιβλίου; Περνάει τελικά το βιβλίο κρίση στη χώρα μας ή διεθνώς και τί θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να γίνει πιο προσιτό στο αναγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα στους νέους;

Επειδή δουλεύω με παιδιά και εφήβους, δεν ανησυχώ. Η σχετική άρνηση αυτών των ηλικιών στα βιβλία είναι ότι θεωρούνται κατ’ εξοχήν σχολικά αντικείμενά, όπως ήταν πάντα. Φυσιολογικό να υπάρχει μια αρχικά αρνητική άποψη. Η διαφορά είναι ότι τώρα πια οι περισσότερες ταινίες και σειρές που βλέπουν αυτά τα παιδιά, είναι βασισμένες σε βιβλία. Ξέρουν πού να στραφούν για να μάθουν περισσότερα, και έχουν και μεγαλύτερη δυνατότητα να το κάνουν. Γενικά, οι άνθρωποι ανέκαθεν λέγαμε ιστορίες. Πολλοί θεωρούν ότι ήταν το εξελικτικό βήμα που μας ξεχώρισε από τους πρωτεύοντες συγγενείς μας. Ο συνδυασμός γλώσσας και φαντασίας. Η τεχνολογία δεν μας σταμάτησε από το να μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας, αντιθέτως μας έφερε κοντά σε πολύ περισσότερο κόσμο. Κρίση σημαίνει ότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά, όχι ότι δεν έχει ιστορίες. Το βιβλίο υπήρχε και θα υπάρχει, όσες κρίσεις και να περάσουμε, κι όπως εξελισσόμαστε εμείς, έτσι θα εξελίσσεται κι αυτό.

18) Είχατε κάποιους "ενδοιασμούς" όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε από το αναγνωστικό κοινό; Η θεματολογία των βιβλίων σας, πιστεύετε πως παίζει τον δικό της ρόλο στην αποδοχή αυτή; Πόσο πρόσφορο είναι το "έδαφος" για το θρίλερ στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό;

Ευτυχώς όχι, και λέω ευτυχώς επειδή δεν χρειάστηκε να μπω στη διαδικασία αλλαγών για να το κάνω πιο "προσιτό". Το πρώτο μου βιβλίο είχε ήδη αποδοχή από το κοινό στο οποίο εστίαζε, προτού ακόμη εκδοθεί. Όπως προανέφερα είχε διηγήματα που είχαν κερδίσει λογοτεχνικούς διαγωνισμούς ή είχαν δημοσιευτεί στις ΗΠΑ. Για εμένα είναι πιο εύκολο να πειραματίζομαι με διηγήματα παρά με μυθιστορήματα, αλλά γενικά βλέπω ότι το ελληνικό κοινό αγαπάει τα θρίλερ και τα μυστήρια. Προσωπικά απεχθάνομαι την αψυχολόγητη σωματική βία και τα δίχως λόγο αιματοκυλίσματα, οπότε γράφω ανερυθρίαστα αυτό που μου αρέσει καταλαβαίνοντας ότι δεν θα χαλάσω το αναγνωστικό βράδυ κανενός! Μέχρι τώρα πάντως, περισσότερο έκπληξη συναντώ από κόσμο που διαβάζει τα βιβλία μου για το πόσο καλά λειτουργούν σε ελληνικό πλαίσιο, παρά άρνηση. Εστιάζω κυρίως στο τελευταίο αφού «Η Σκιά Στο Σπίτι» είναι κι από έναν εκδοτικό οίκο με το όνομα του Κέδρου, φυσιολογικά βρίσκει το δρόμο του σε περισσότερα χέρια που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με το είδος του θρίλερ. Τουλάχιστον, κανείς δεν έχει αναφέρει ακόμη ότι αυτό "θα λειτουργούσε καλύτερα αν ήταν τοποθετημένο στο εξωτερικό". Τουναντίον.

19) Εσείς, με την έως τώρα πείρα σας στον χώρο της συγγραφής, τί θα συμβουλεύατε όλους τους νέους επίδοξους συγγραφείς, που ονειρεύονται να δουν κάποτε ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και, ιδιαίτερα, εν μέσω αυτής της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας;

Έχουν περάσει εννιά χρόνια από την πρώτη μου δημοσίευση, στο "9" της Ελευθεροτυπίας, και από τον πρώτο διαγωνισμό συγγραφής που κέρδισα, με ιστορία που εμφανίστηκε χρόνια αργότερα στο πρώτο μου βιβλίο. Αυτό σημαίνει ότι στο κοινό συστήθηκα πριν μόλις μια δεκαετία, ενώ στα βιβλιοπωλεία βρέθηκα πριν μόλις τέσσερα χρόνια. Οπότε, εφόσον μου γίνεται αυτή η ερώτηση θα προσπαθήσω να απαντήσω με γνώμονα αυτά που με έχουν συμβουλέψει πολύ πιο έμπειροι στον χώρο, κεντράροντας στα επικίνδυνα σημεία που θυμάμαι κι ο ίδιος από εκείνο το κομμάτι της πορείας μου. Αυτό που συμβουλεύω λοιπόν είναι υπομονή και σεβασμό στον κόπο σας. Η έκδοση δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός, και τα όνειρα ΔΕΝ θα πρέπει να αγοράζονται για να πραγματοποιηθούν. Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός. Όταν πηγαίνεις στη δουλειά και τσακίζεσαι κατά τη διάρκεια του οχταώρου, δεν πληρώνεις ο ίδιος τον εργοδότη στο τέλος του μήνα. Οπότε γιατί να το κάνεις αυτό με τα έργα σου; Η απάντηση «επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος» δεν ισχύει. Υπάρχουν αρκετοί διαγωνισμοί και φυσικά το διαδίκτυο όπου ο κάθε νέος συγγραφέας μπορεί να μετρήσει τις δυνάμεις του και να δημιουργήσει όνομα και φήμη. Υπομονή λοιπόν και πολλή δουλειά. Η βιασύνη μόνο καταστρέφει καριέρες προτού αυτές καλά-καλά ξεκινήσουν.

20) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή της παραχώρησης  αυτής της συνέντευξης, θα ήθελα να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία στα βιβλία σας αλλά, ειδικότερα, στο νέο μυθιστόρημά σας «Η Σκιά Στο Σπίτι», και να σας ρωτήσω για τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια. Τί να περιμένουμε από εσάς στο απώτερο μέλλον;

Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και για τις ερωτήσεις, Κλειώ! Αυτή τη στιγμή, υπάρχει ένα σχέδιο κατά νου το οποίο εκτείνεται σε βάθος πενταετίας και το συνιστούν τρία βιβλία: Για την ώρα δουλεύω το επόμενο μυθιστόρημά μου, το οποίο κλείνει υπό μια έννοια αυτή την τριλογία της απώλειας που ξεκίνησε με τη «Νεκρή γραμμή» και συνέχισε με τη «Σκιά στο σπίτι». Ευελπιστώ να το έχω ολοκληρώσει μέσα στο 2017 και να ξεκινήσω το επόμενο μυθιστόρημα, μια ιδέα που είναι αρκετά πρώιμη για την ώρα, αλλά ο πυρήνας της με εξιτάρει. Συγχρόνως, υπάρχουν μερικά βραβευμένα διηγήματα που περιμένουν παρέα με κάποιες άλλες εξίσου σύντομες δουλειές που δεν έχουν ξεμυτίσει από το συρτάρι μου. Επειδή πάντα βρίσκονται λόγοι να γράφονται διηγήματα, ακόμα και κατά τη διάρκεια συγγραφής ενός μυθιστορήματος, αυτά θα πληθαίνουν. Οπότε το τρίτο θα μπορούσε να είναι μια συλλογή, η δεύτερη μετά το Φως μέσα μου, κατά πάσα πιθανότητα μετά τα δυο προαναφερθέντα μυθιστορήματα. Φυσικά τα σχέδια ανατρέπονται ανά πάσα στιγμή, οπότε δεν μπορείς να ξέρεις. ΑΝ όλα πάνε κατ' ευχήν, τώρα ξέρετε! Ευχαριστώ για την παρέα, κι εύχομαι υγεία και καλά αναγνώσματα σε όλους!

Βιογραφία του Κωνσταντίνου Κέλλη:

Ο Κωνσταντίνος Κέλλης γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1985 και σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη. Συνέχισε τις σπουδές του στο Εδιμβούργο, όπου έκανε μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφή.
Η αγάπη του για τη λογοτεχνία του φανταστικού τον οδήγησε στη συγγραφή ιστοριών τρόμου, μυστηρίου και φαντασίας. Από το 2008 κι έπειτα η δουλειά του διακρίνεται συνεχώς σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ενώ πολλά διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στη Σουηδία ως καθηγητής αγγλικών. Η Σκιά στο σπίτι είναι το τρίτο του βιβλίο.
Άλλα βιβλία του συγγραφέα: Το φως μέσα μου: δεκατρείς σκοτεινές ιστορίες (διηγήματα, Momentum, 2013), Νεκρή γραμμή (μυθιστόρημα, Κλειδάριθμος, 2014).

Περισσότερες πληροφορίες για το συγγραφικό έργο του Κωνσταντίνου Κέλλη στην προσωπική του σελίδαhttps://www.facebook.com/Konstantinos.Kellis/

Εργογραφία του Κωνσταντίνου Κέλλη:

«Η ΣΚΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ» (2016)
Εκδόσεις: Κέδρος
Σελίδες: 552
Τιμή: 17,50 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Όλα τα παλιά σπίτια κουβαλούν αναμνήσεις. Τελευταίες ανάσες. Παίζουν κρυφτό ανάμεσα στους ζωντανούς».

Μετά τον πρόωρο θάνατο της αγαπημένης του Ναταλίας, ο Τάσος Βαρθαλίτης προσπαθεί μαζί με τα δυο του παιδιά να μαζέψει τα κομμάτια της διαλυμένης οικογένειάς του και να ξαναφτιάξει τη ζωή τους.
Θέλοντας να πραγματοποιήσει την επιθυμία της νεκρής πια συζύγου του, αποφασίζει να αγοράσει το παλιό αρχοντικό Καρατζά δίπλα στη λίμνη Βόλβη, το μέρος όπου μια νύχτα δεκαέξι χρόνια πριν της είχε κάνει πρόταση γάμου.

Μια σκιά όμως παραμονεύει στο αρχοντικό, μια οργισμένη ύπαρξη που ο θάνατος και τα χρόνια δεν κατάφεραν να σιγάσουν το μοιρολόι της. Μια σκιά που αποκαλεί το σπίτι τους σπίτι της.

Καθώς τα σημάδια ανείπωτων πράξεων του παρελθόντος αρχίζουν να εμφανίζονται γύρω τους, η ανάγκη του Τάσου και των παιδιών του να ξαναβρούν όσα έχασαν δεν τους αφήνει να δουν την πραγματικότητα. Και αυτό βάζει το παρόν αλλά και το μέλλον τους σε θανάσιμο κίνδυνο.»

Μια ιστορία αγάπης και τρόμου, ένα μεταφυσικό θρίλερ που δε θα αφήσετε στιγμή από τα χέρια σας.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ ΝΕΚΡΗ ΓΡΑΜΜΗ.

«ΝΕΚΡΗ ΓΡΑΜΜΗ» (2014)
Εκδόσεις: Κλειδάριθμος
Σελίδες: 464
Τιμή: 12,51

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ένα μεταφυσικό θρίλερ που κόβει την ανάσα και ανεβάζει την αγωνία έως την τελική του κορύφωση.

Ο Σταμάτης Κόκκινος σκότωσε τη γυναίκα της ζωής του. Η σκέψη αυτή τον βασανίζει κάθε μέρα μετά το τροχαίο που την πήρε μακριά του και άφησε πίσω εκείνον.

Οι μέρες του κυλάνε χωρίς νόημα μέσα σ’ ένα άδειο διαμέρισμα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μόνη του λύτρωση, τα τελευταία λόγια της Ιωάννας στον τηλεφωνητή του.

Ωστόσο, όλα όσα πίστευε ο πρώην αστυνομικός θα ανατραπούν όταν γνωρίσει τον Ιεροκλή, έναν αλλόκοτο ιδιωτικό ντετέκτιβ που ξέρει για εκείνον περισσότερα απ’ όσα θα ’πρεπε.

Μυστικά του παρελθόντος που αρνούνται να παραμείνουν θαμμένα. Αμαρτίες που θα πρέπει να πληρωθούν με το μέγιστο τίμημα. Και στη μέση όλων, ένα παλιό τηλέφωνο που χτυπάει τις νύχτες, με φωνές νεκρών στην άλλη άκρη της γραμμής. Που ζητούν… τι; Ειρήνη, εξιλέωση, εκδίκηση…»

Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει άψογα την αστυνομική πλοκή με τον μεταφυσικό τρόμο!

Διαβάστε την κριτική για τη «ΝΕΚΡΗ ΓΡΑΜΜΗ» στους «Φίλους της Λογοτεχνίας» εδώ:

«ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ –Δεκατρείς Σκοτεινές Ιστορίες» (2013)
Εκδόσεις: Momentum
Σελίδες: 330
Τιμή: 9,80 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Αγαπητέ αναγνώστη, μην αφήσεις τον τίτλο να σε παραπλανήσει. Όσοι φοβούνται το σκοτάδι, δεν έχουν δει πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει το φως. Η κόλαση μπορεί να είναι μια διάσταση που γεννάει σκοτάδι. Ή ένας τόπος όλο φως. Φως ανελέητο. Μπορείς να πεις με βεβαιότητα πού κατοικούν οι πυκνότερες σκιές;
Οι δεκατρείς σκοτεινές ιστορίες στην πρώτη συλλογή διηγημάτων του Κωνσταντίνου Κέλλη θα σε οδηγήσουν σε μέρη γνώριμα, όπως ένας ξεχασμένος φάρος ή ένα σπίτι γεμάτο κούκλες, ένα γραφείο ψυχολόγου ή μια παραλία στη μέση του καλοκαιριού... Θα σε ταξιδέψουν όμως, και στο παρελθόν ή σε τόπους που δεν έχουν θέση στους ανθρώπινους χάρτες. Από ένα ανήλιαγο δάσος γεμάτο χαμένα παιδιά έως μια πόλη που μοιάζει να ξεπηδάει από τα χαρακτικά του Έσερ... Από μια πολυκατοικία χαρισμένη στους νεκρούς έως τη Δρέσδη του 1945 που ισοπεδώνεται σε μια νύχτα γεμάτη λάμψη...
Πολλές από τις ιστορίες της συλλογής έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς ενώ έχουν δημοσιευθεί σε ανθολογίες τρόμου στην Ελλάδα και το εξωτερικό.»

"Δεν είναι μόνο η δύναμη στη φαντασία του, αλλά και η αίσθηση ρεαλισμού που σε κάνει να βιώνεις τον τρόμο μαζί με τους ήρωες... Ένα σκοτεινό ταλέντο που ξεχωρίζει".
Αβραάμ Κάουα, συγγραφέας.

Διαβάστε την κριτική για το «ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ» στους «Φίλους της Λογοτεχνίας» εδώ:

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Προδημοσίευση – Αποκλειστικό Απόσπασμα: «ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ΠΑΘΟΣ», της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Προδημοσίευση – Αποκλειστικό Απόσπασμα: «ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ΠΑΘΟΣ», της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Εμπειρία Εκδοτική
Σελίδες: 320
Κυκλοφορεί εντός ολίγων ημερών.

       Την εξαίρετη Δήμητρα Παπαναστασοπούλου είχα την τιμή και την χαρά να την γνωρίσω από κοντά σε μία από τις παρουσιάσεις του προηγούμενου βιβλίου της, πριν από αρκετό καιρό και έκτοτε την εκτίμησα πολύ και σαν άνθρωπο και σαν συγγραφέα. Στα ήδη υπάρχοντα τρία εξαιρετικά μυθιστορήματά της έρχεται να προστεθεί το νέο τέταρτο πόνημά της με τίτλο «Ανεξέλεγκτο Πάθος», το οποίο θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από την Εμπειρία Εκδοτική. Προσεχώς θα αναρτηθεί στο ιστολόγιό μας και η δεύτερη συνέντευξη της αγαπητής συγγραφέως που είχε την καλοσύνη να παραχωρήσει στους «Φίλους Της Λογοτεχνίας», όπου θα μας παρουσιάσει με τον δικό της μοναδικό τρόπο περισσότερα στοιχεία για το νέο της έργο, αλλά και την δική της προσωπική οπτική. Προσωπικά, παρακολουθώ την πορεία της κ. Παπαναστασοπούλου με εξαιρετικό ενδιαφέρον και προσοχή καθώς κάθε βιβλίο της, παράλληλα με την εκάστοτε ευρηματική μυθοπλασία του, βασίζεται και σε ένα απόλυτα τεκμηριωμένο ιστορικό φόντο το οποίο η συγγραφέας ανασυνθέτει ύστερα από αμέτρητες ώρες έρευνας και μελέτης διαφόρων ιστορικών πηγών, πολύ συχνά δυσεύρετων.  
Είμαι πεπεισμένη, λοιπόν, πως και το νέο βιβλίο της είναι ένα μυθιστόρημα συναρπαστικό, με άρτια ψυχογραφημένους ήρωες που θα τους θεωρούμε οικεία πλέον πρόσωπα, γοητευτικές περιπλανήσεις τους σε τόπους και χρόνους αλλοτινούς, πολλά ενσωματωμένα στοιχεία για το ιστορικό υπόβαθρο των κοινωνιών στις οποίες αναφέρεται ώστε να αναβιώσουν ολόκληρες εποχές και νοοτροπίες του παρελθόντος, καθώς και μία ιστορία πολυκύμαντη και συγκλονιστική μέσα από την οποία συμπάσχουμε με τους χαρακτήρες, καθώς αυτοί παρασύρονται, υποκύπτουν και βασανίζονται από τις αδυναμίες και τα ανεξέλεγκτα πάθη τους. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά την αγαπητή κ. Παπαναστασοπούλου για την παραχώρηση αυτού του αποκλειστικού αποσπάσματος από το ολοκαίνουριο μυθιστόρημά της, να της ευχηθώ ολόψυχα κάθε επιτυχία στην πορεία του, ώστε να ταξιδέψει όσο πιο μακριά γίνεται, και σας προσκαλώ να το διαβάσετε για να πάρετε κι εσείς μία πρώτη "γεύση" από το «Ανεξέλεγκτο Πάθος» των ηρώων της!

Απόσπασμα από το «Ανεξέλεγκτο Πάθος», της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου:

«Το Μεταξικό καθεστώς τον Αύγουστο του 1936 βρήκε τον Πέτρο και τον Μιχάλη ψηλούς και γεροδεμένους νέους, να χαίρονται τη ζωή -όσο τους επέτρεπε η σκληρή δουλειά του βαφείου και τα λιγοστά χρήματα που κέρδιζαν. Είχαν κληρονο­μήσει τα αρμονικά χαρακτηριστικά της μητέρας τους, τα οποία τους έδιναν έναν αέρα αρχοντιάς και επιβλητικότητας, παρά τα εξαιρετικά κοντοκουρεμένα τους μαλλιά. Οι απαιτητικές συν­θήκες εργασίας είχαν σμιλέψει τα κορμιά τους που δεν είχαν ούτε δράμι περισσευούμενου λίπους.
Είχαν μάθει όλα τα σοκάκια του Πειραιά. Γνώριζαν πού τραγουδούσαν οι ρεμπέτες, θαύμαζαν τον Βαμβακάρη και γι’ αυτό ακολουθούσαν πάντα πιστά τα στέκια της Τετράδας15 που άλλαζαν συχνά λόγω του ανηλεούς κυνηγητού της αστυνομίας. Ήξεραν πού μπορούσαν να συμμετάσχουν σε παράνομους αγώ­νες πάλης για να κερδίσουν κάποια παραπανίσια χρήματα, πού έπρεπε να πάνε για να βρουν «γυναίκες», πώς να αποφύγουν τις κακοτοπιές των ναρκωτικών και των μαχαιροβγαλτών.
Η εκπληκτική τους ομοιότητα, τόσο στα χαρακτηριστικά του προσώπου όσο και στη σωματική κατατομή, είχε γίνει γι’ αυτούς ένα απολαυστικό παιχνίδι. Φυσικά είχε ξεκινήσει από νωρίτερα, από το σχολείο, αλλά τώρα το διασκέδαζαν στ’ αλή­θεια, ειδικά όταν επρόκειτο για «γυναίκες».
Τα Βούρλα είχαν γίνει το δεύτερο σπίτι τους, αφού η ηλι­κία τους δεν απασχολούσε κανέναν. Τα χρήματα που ξόδευαν  έφταναν και περίσσευαν για να γίνονται δεκτοί στη δεύτερη πτέρυγα, εκείνη με τις κάπως νεότερες γυναίκες. Απέφευγαν το χάλι των κατσικάδικων, με τις μεγαλύτερης ηλικίας ιερόδου­λες και τα δωμάτια-τρώγλες, παρόλο που ήταν φτηνότερα, ενώ την αποκαλούμενη «αριστοκρατική» πτέρυγα δεν την πλησία­ζαν για δύο λόγους: ο πρώτος ήταν οικονομικός και ο δεύτερος επειδή εκεί βρίσκονταν νεαρές κοπέλες, σχεδόν άγουρα κορί­τσια, που ικανοποιούσαν τις ορέξεις μόνον των μεγαλύτερης ηλικίας αντρών επειδή μπορούσαν να πληρώνουν αδρά την ηδονή της «πρωτιάς», στην ουσία μονοπωλώντας τη.
Τα δίδυμα ήθελαν και να «μάθουν» και να διασκεδάσουν, επομένως η δεύτερη πτέρυγα ήταν ακριβώς αυτό που γύρευαν. Άλλωστε, και οι εργάτες του βαφείου, οι οποίοι φρόντισαν και τους «άνοιξαν τα μάτια», εκεί πήγαιναν. Δεν άργησαν να απο­κτήσουν προτιμήσεις και να δημιουργήσουν δεσμούς με κά­ποιες από τις πόρνες. Έτσι, έμαθαν ότι δεν θ’ αργούσε η μέρα που η κυβέρνηση θα έβαζε λουκέτο για πάντα στο παλιό πορ­νείο των Βούρλων.
.....

Η Παρασκευή φώναζε, απαιτούσε να της δίνουν ένα μερίδιο των χρημάτων που έβγαζαν, κι εκείνοι, ντροπιασμένοι αφού τους ρεζίλευε μπροστά στη Σωτηρία, έβγαζαν από τις τσέπες όσα είχαν πάνω τους εκείνη τη στιγμή και της τα έδιναν. Η Σω­τηρία ήταν πάντα η μεγάλη τους αγάπη, ο ξανθός τους άγγελος, και δεν άφηναν κανέναν να την πειράξει.
Όποτε ο καιρός ήταν καλός -και με τη μάνα πάντα να τους συνοδεύει- έβγαιναν όλοι μαζί τις Κυριακές και πήγαιναν σε κάποιον κινηματογράφο ή σε ταβέρνα του Πειραιά, παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής με τα πόδια. Άλλες φορές πήγαιναν με το λεωφορείο μέχρι το Πέραμα για να απολαύσουν τη δρο­σιά και τον ίσκιο των πεύκων που έφταναν μέχρι τη θάλασσα.
Είχαν φροντίσει να εξερευνήσουν τη γραφική περιοχή οι δυο τους νωρίτερα, χρησιμοποιώντας το τραμ λίγες μέρες μετά τα εγκαίνια της λειτουργίας του -το καλοκαίρι του 1937. Μέχρι τότε, μπορούσες να πας στο Πέραμα μόνο με λεωφορεία ή με μικρές βενζίνες.
Τα δυο αδέρφια γελούσαν με την ψυχή τους ακούγοντας αφ’ ενός τους ναυτικούς να γελοιοποιούν τα λεωφορεία, αποκαλώ­ντας τα σέσουλες, αφ’ ετέρου τους οδηγούς των λεωφορείων να ανταποδίδουν τα ίσα, αποκαλώντας τις βενζίνες σκυλοπνίχτες.
Η φτωχολογιά προτιμούσε τις σέσουλες επειδή ήταν φτηνό­τερες, παρά το γεγονός ότι μετά την εκκλησία του Αγίου Διονυ­σίου σταματούσε η άσφαλτος και ο δρόμος που συνέχιζε μέχρι το Πέραμα ήταν γεμάτος με χώμα και τεράστιες λακκούβες, που έκαναν τα λεωφορεία να αναπηδούν και τους επιβάτες να σταυροκοπιούνται.»

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Κοκκινιά και Καστέλα. Φτώχεια και πλούτος. Δύο πρόσωπα του Πειραιά με ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσά τους.
Ο έρωτας και το πάθος μπορούν, άραγε, να εκμηδενίσουν τα εμπόδια και τις διαφορές;
Η Φρίντα, μεγαλωμένη μέσα σε υλικές και συναισθηματικές στερήσεις, αρπάζει το χέρι μιας απρόσμενης τύχης και βλέπει τη ζωή της να αλλάζει μαγικά. Μια αλλαγή εντυπωσιακή που ορκίζεται να τη διατηρήσει πάση θυσία.
Ψάχνοντας να βρει το μυστικό που κρύβει η πεθερά της, ανακαλύπτει, ως θεατής, το πάθος που κυβερνά την ισπανική ψυχή, μέσα από τις ταυρομαχίες, τον χορό και το τραγούδι. Ένα πάθος που τη συνταράζει όταν φτάνει στην καρδιά της Ανδαλουσίας, στη Γρανάδα.
Ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα της γίνεται η αφορμή ώστε να αποκαλυφθεί το παρελθόν της οικογένειάς της και να ανατραπεί η μέχρι τότε ζωή της. Ένα ανεξέλεγκτο πάθος κυριεύει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού της. Θα καταφέρει να το διαχειριστεί;

Ένα συναρπαστικό ταξίδι στον μεταπολεμικό Πειραιά, στο συναρπαστικό Λονδίνο, στην παραμυθένια Ισπανία και στην πλανεύτρα Θεσσαλονίκη. Στους τόπους όπου έζησαν, αγωνίστηκαν, αγάπησαν και μίσησαν, πρόδωσαν και προδόθηκαν οι ήρωες. Ήρωες άλλοτε δυνατοί και άλλοτε αδύναμοι, που αναζητούν την ευτυχία με πάθος, αφήνοντάς το να τους παρασύρει, να τους καταπιεί. Να τους καρφώσει την καρδιά... με ένα μαυριτανικό μαχαίρι.» 

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

«ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ ΑΠΟΞΗΡΑΜΕΝΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ», του Θοδωρή Κούκια – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ ΑΠΟΞΗΡΑΜΕΝΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ», του Θοδωρή Κούκια – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Κέδρος
Σελίδες: 272
Τιμή: 10,80 €

            Υπάρχουν άραγε καθηγητές, πολύ νέοι σε ηλικία αλλά τόσο χαρισματικοί, που να μπορούν να επικοινωνήσουν πραγματικά στο ίδιο μήκος κύματος με τα νεαρά, έφηβα "θηριάκια" τα οποία καλούνται να εκπαιδεύσουν; Υπάρχουν άγραφοι πίνακες που, ενώ περιμένεις να είναι κενοί περιεχομένου, εκείνοι έχουν την "δύναμη" να σου δείξουν σχεδόν όλες τις αλήθειες της ζωής; Υπάρχουν μυθιστορήματα που, ενώ απευθύνονται κυρίως σε νεανικό αναγνωστικό κοινό, μπορούν να είναι απίστευτα επίκαιρα και διασκεδαστικά για όλες τις ηλικίες αλλά ταυτόχρονα και γεμάτα από μηνύματα, σύγχρονους προβληματισμούς και συμβουλές ανθρωπιάς, αλληλεγγύης, ανοχής και ειλικρίνειας; Ο ευρηματικός  Θοδωρής Κούκιας μέσα από το νέο βιβλίο του με τον πιο πρωτότυπο ίσως τίτλο που έχω ποτέ δει, «Το Μουσείο Των Αποξηραμένων Συναισθημάτων», μας αποδεικνύει πως ναι, ξεκάθαρα ναι· τα παραπάνω μπορούν να συμβούν όταν ένας εκπαιδευτικός-συγγραφέας έχει καθαρή "ματιά", ευσυνειδησία και τιμά και εκτιμά το λειτούργημά του!
Το νέο μυθιστόρημα του συγγραφέα το ξεκίνησα, σχεδόν με το που το πήρα στα χέρια μου, από περιέργεια για τον ασυνήθιστο τίτλο του και περιμένοντας ότι θα βρεθώ μπροστά σε ένα "ανάλαφρο" και "απροβλημάτιστο" νεανικό ανάγνωσμα, όμως τελικά, από τις πρώτες κιόλας σελίδες του, βρέθηκα προ ευχάριστης εκπλήξεως καθώς μαγεύτηκα από τον υπέροχο, λιτό, μοντέρνο και μεστό τρόπο γραφής του συγγραφέα αλλά και από την ίδια την ευρηματική και άκρως ενδιαφέρουσα υπόθεση, η οποία εναλλάσσεται συνεχώς μεταξύ της αφήγησης της έφηβης ηρωίδας μας Νεφέλης και μιας άλλης, εντελώς απρόσμενης ηρωίδας, της Ταβούλας Ρασά. Όλοι μας έχουμε περάσει από το στάδιο της εφηβείας και έχουμε βιώσει τους ίδιους πάνω κάτω προβληματισμούς με τους έφηβους ήρωες του βιβλίου. Όμως, τουλάχιστον στις παλαιότερες εποχές, στην προ Facebook εποχή, σε εκείνη την "λίθινη" για τους σημερινούς νέους και αλησμόνητη για εμάς τους τωρινούς 40 κάτι εποχή, ό,τι συνέβαινε ανάμεσα στους μαθητές, στο σχολείο ή στις κοινωνικές εκδηλώσεις τους, παρέμενε εκεί ανάμεσα στα ίδια πρόσωπα, εκτός κάποιων ελαχίστων περιπτώσεων. Τότε δεν υπήρχαν ούτε κινητά, ούτε άμεση διαδικτύωση σε όλων των μορφών τα ιντερνετικά κοινωνικά δίκτυα, ούτε απρόσωπες σχέσεις με ψεύτικα και κακόβουλα προφίλ ανθρώπων θρασύδειλων, που χαίρονται να διασύρουν άλλους προστατευμένοι πίσω από την ανωνυμία του κατασκευασμένου ψηφιακού "κόσμου" τους.
Η Νεφέλη είναι μία έφηβη μαθήτρια της Α’ Λυκείου, που ζει κυρίως με τη μητέρα της Λίνα, αφού ο Ισπανός πατέρας της Λουίς είναι μονίμως – κυριολεκτικά και μεταφορικά – αλλού και που οι δύο καλύτεροι φίλοι και συμμαθητές της είναι ο Ίωνας, αυτιστικός Υψηλής Λειτουργικότητας με σύνδρομο Άσπεργκερ, ή αλλιώς "μικρός σοφός" (για τους συμμαθητές του μικρός ζαβός) και η Αντέλα, κόρη μεταναστών. Οι συχνές μεταθέσεις της καριερίστας στον Δημόσιο Τομέα μητέρας της δεν βοηθούν στο να μπορέσει να ριζώσει κάπου η ευαίσθητη και πολύ ώριμη για την ηλικία της Νεφέλη κι έτσι προσπαθεί να περνάει όσο το δυνατόν απαρατήρητη από τους ενίοτε σκληρούς, αλαζόνες και ανάλγητους έφηβους συμμαθητές της. Ένα πρωταπριλιάτικο αστείο στο σχολείο, που ξεκινάει από κάποιες απόλυτα δικαιολογημένες και φυσιολογικές αμφισβητήσεις της νεαρής κοπέλας ως προς το μάθημα των Θρησκευτικών, θα καταλήξει σε μία άκρως τραυματική για αυτήν εμπειρία. Η νεανική κατάθλιψη καραδοκεί και η Νεφέλη με μόνους αρωγούς τους δύο ετερόκλητους και φαινομενικά αταίριαστους φίλους της αλλά και μία καθηγήτρια που τιμάει την ιδιότητά της, θα προσπαθήσει να ορθοποδήσει, να βγει από το προστατευτικό "κουκούλι" του ζεστού παπλώματός της και να αντιμετωπίσει το "βουνό" των καθημερινών προκλήσεων της άμαθης και "άγουρης" ακόμα ζωής της. Η ζωή είναι μπροστά της, τα εμπόδια και οι απογοητεύσεις πολλές, η αδιαφορία, η σκληρότητα και η απαξίωση των συνομηλίκων της, που συχνά καλείται να αντιμετωπίσει, απογοητευτικές. Η δύναμη, όμως, συχνά κρύβεται μέσα μας αλλά και στη συμπαράσταση και την υποστήριξη των πιο "ανύποπτων" συμμάχων και το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να πιστέψουμε στον εαυτό μας και να αντισταθούμε στην αδικία και στη βία κάθε μορφής. Η Νεφέλη, με τη συνδρομή και την υποστήριξη του Ίωνα, της Αντέλας και της αινιγματικής Ταβούλας Ρασά, θα προσπαθήσει να ορθώσει το ανάστημά της και να διεκδικήσει όλα όσα της αξίζουν στη ζωή.
Αφού διαβάσετε κι εσείς αυτό το εξαιρετικό, πρωτότυπο μυθιστόρημα και το δωρίσετε σε όσους εφήβους γνωρίζετε, κυρίως ως αφύπνιση των "αποξηραμένων συναισθημάτων" και της εύπλαστης ακόμα συνείδησής τους, μπείτε για λίγο στη λογική του μικρού σοφού Ίωνα! Θα το απολαύσετε, σας το εγγυώμαι! Κι έτσι, σαν ένα δικό μου ιδιαίτερο "ευχαριστώ" προς τον συγγραφέα και έναν φόρο τιμής στον ανεπανάληπτο αυτό χαρισματικό, όσο και παρεξηγημένο, ήρωά του έψαξα στον περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων – αν και ποτέ δεν ήμουν καλή στη χημεία, αντίθετα τη μισούσα παρόλο που αυτά τα στοιχεία τα είχα μάθει απ’ έξω και ανακατωτά – και ανακάλυψα ότι το όνομά μου μπορεί να μεταφραστεί ως: C-Li-O (Άνθρακας-Λίθιο-Οξυγόνο) ή Cl-I-O (Χλώριο-Ιώδιο-Οξυγόνο)… Ένα είναι το μόνο σίγουρο Θοδωρή: η ανάγνωση τέτοιων υπέροχων βιβλίων είναι πραγματικό "οξυγόνο" για μένα!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Η Νεφέλη βρίσκεται για ακόμη μία φορά σε καινούριο σχολείο. Αισθάνεται ότι δεν ανήκει πουθενά, ούτε σε κάποια παρέα ούτε σε κάποιο τόπο. Νιώθει τα χρώματα της σκέψης της να εξαφανίζονται σιγά σιγά... λες και έχει τρυπώσει στο κεφάλι της μια χρωμοπαγίδα που τα αιχμαλωτίζει. Μόνη της παρηγοριά η Ταβούλα Ρασά, μια φίλη διαφορετική απ’ όλες τις άλλες.

Ο Ίωνας είναι ο πιο παράξενος έφηβος του σχολείου. Την ώρα που οι συμμαθητές του ανταλλάσσουν I <3 U στο facebook, εκείνος βλέπει εξισώσεις με μιγαδικούς αριθμούς, τις οποίες προσπαθεί να λύσει. "Μικρό σοφό" τον αποκαλούν οι δάσκαλοι, "Μικρό ζαβό" τον φωνάζουν τα παιδιά.

Η διαφορετικότητα ενώνει τη Νεφέλη και τον Ίωνα. Την ίδια στιγμή, όμως, γίνεται κόκκινο πανί για όσους αντιλαμβάνονται το διαφορετικό ως βαρετό, γελοίο ή απειλητικό.


Μια κατάδυση στον κόσμο της εφηβικής κατάθλιψης και του συνδρόμου Άσπεργκερ. Ένα βιβλίο που διεισδύει στην ψυχή των νέων αποτυπώνοντας πτυχές του σχολικού εκφοβισμού. Ένα σύγχρονο νεανικό μυθιστόρημα, γλυκό και πικρό συνάμα, όπως είναι άλλωστε και η ίδια η διαδικασία ενηλικίωσης.»

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Συνέντευξη με τον ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Γ. ΜΑΥΡΟ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εμμανουήλ Γ. Μαύρος
            Τον ταλαντούχο συγγραφέα Εμμανουήλ Μαύρο, μάλλον χαρισματικό δημιουργό θα έπρεπε να τον αποκαλέσω αφού δεν περιορίζεται μόνο στη συγγραφή, τον γνώρισα συγγραφικά μέσα από τον εξαιρετικό βιβλίο του «Ο Υιός Του Νείλου», που κυκλοφορεί από την Άνεμος Εκδοτική. Ένα μυθιστόρημα με έντονες αποχρώσεις Ιστορίας, έρωτα, περιπέτειας και θρίλερ μυστηρίου που μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και θα ήθελα όσο τίποτε άλλο να το δω και στην κινηματογραφική του μεταφορά. Αναμένω, όμως, με μεγάλη ανυπομονησία την συνέχειά του τον προσεχή Μάρτιο με τον τίτλο «Ανάσταση Ψυχών», καθώς είμαι βέβαιη ότι το θέμα του και η πλοκή του θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα και από το πρώτο. Ο αγαπητός συγγραφέας είχε την καλοσύνη να απαντήσει διεξοδικά στο ερωτηματολόγιο των «Φίλων Της Λογοτεχνίας» με τον δικό του αφοπλιστικό, πηγαίο, άκρως ειλικρινή και ριζοσπαστικό τρόπο, θίγοντας πολλά θέματα γύρω από την λογοτεχνία και προκαλώντας ίσως αρκετές αντιδράσεις από τους διαφωνούντες με τις απόψεις του. Τον ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο που διέθεσε για να απαντήσει στις ερωτήσεις μου, του εύχομαι καλή επιτυχία σε κάθε έργο του και σας προσκαλώ να διαβάσετε τις απαντήσεις του, ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα τον χαρισματικό Εμμανουήλ Μαύρο!

1) Αγαπητέ κ. Μαύρο, μας έχετε ήδη χαρίσει ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα με τίτλο «Ο Υιός του Νείλου», το οποίο αποτελεί το πρώτο μέρος τριλογίας σας (;), το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνεμος, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε και το βιβλίο σας σε ηλεκτρονική και ακουστική μορφή με τίτλο «Αναζητώντας Την Αρετούσα». Ποιό ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;

Ε, όχι και τριλογία μην το κάνουμε και «American Bar!»… (γέλια) Θα έλεγα σίκουελ (συνέχεια) το οποίο θα κυκλοφορήσει τον Μάρτη.

Μπορεί να εκπλήξω αρκετούς ίσως και σένα την ίδια, αλλά η πορεία μου δεν έδειχνε ποτέ πως θα κατέληγα να ασχοληθώ με τα γράμματα. Αν και ήμουν των τεχνών δεν έλπιζα να γίνω των γραμμάτων. Ούτε θα ισχυριστώ όπως οι πολλοί, «θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει από μικρό/μικρή κι ένα αστραπόβροντο με ώθησε όλα αυτά να τα δώσω στο ευρύ κοινό…» τί μπούρδες Θεέ μου!

Σίγουρα διάβαζα πολύ. Η ενασχόληση μου με την σκηνοθεσία και γενικότερα με την δημιουργική παραγωγή σε κάνει να μελετάς τα πάντα, να ακούς και να παρατηρείς τα πάντα και σε πολλές περιπτώσεις να βιώνεις τα πάντα. Άρχισα από φοιτητής, δειλά, γράφοντας ποίηση – την οποία λατρεύω – σε διάφορα σημεία. Σε ένα τετράδιο ή σε μια χαρτοπετσέτα, ή στο τσιγαρόχαρτο, στιχάκια και στροφές της στιγμής. Τα περισσότερα στην αγγλική γλώσσα και λίγα στην ελληνική. Επίσης έγραφα σενάρια, μικρά ή μεγάλα, υπάρχει πλούσιο υλικό στο συρτάρι μου κι αυτό λόγω επαγγελματικής διαστροφής. Μπορώ να πω πως αυτό ήταν μια αφορμή αλλά, και τα πολλά "λογοτεχνικά σκουπίδια" - υποκειμενική άποψη πάντα -  που έπεφταν στα χέρια μου. Θα ακουστεί απίστευτο, όμως θα στο πω… Το καλοκαίρι του 2016 διάβασα στο σύνολο 26 βιβλία και μόνο 5 ολοκλήρωσα. Τα υπόλοιπα 21 έφτασαν μεταξύ 135-150 σελίδων μελέτης γιατί κατάλαβα το νόημα τους, αποκαλύφτηκαν οι χαρακτήρες και οι πλοκές ήταν τόσο ρηχές όσο η παραλία του Λαγανά στη Ζάκυνθο, φτήνια στη γραφή και στην περιγραφή και κάποια από αυτά αντιγραφή και επικόλληση. Το ίδιο έκανα κάθε φορά που καθόμουν να διαβάσω λογοτεχνία, καταλήγοντας τα περισσότερα από αυτά πίσω στο ράφι ή σε φίλους που τους ενδιέφεραν τα ελαφριά αναγνώσματα που εγώ τα αποκαλώ "πατσαβουριές".

Αυτές οι πατσαβουριές σε συνάρτηση με την συγγραφή σεναρίων (ιστορίες που είχα σημειώσει για σενάρια που στην Ελλάδα δεν θα μπορέσουν να γίνουν ποτέ) και ποίησης, μου έδωσαν την αφορμή να πω στον εαυτό μου: «φίλε, η κριτική είναι εύκολη όταν είσαι απέξω, για προσπάθησε να το κάνεις», και έτσι γεννήθηκε ο «Υιός του Νείλου» και η συνειδητή ενασχόληση μου με την συγγραφή, προσπαθώντας να είναι ένα ανάγνωσμα λίγο καλύτερο από αυτά που αποκαλώ ελαφριά, τεχνικά γραμμένο τόσο όσο να μην γίνω κι εγώ μια πατσαβουριά. Ταυτόχρονα βοήθησαν πολλοί παράγοντες για να προχωρήσω στις εκδόσεις, ας πούμε ο καλός μου φίλος Δημήτρης Τσαγγαρίδης – με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί – και μου έλεγε πάντα «κάποια στιγμή αδερφέ πρέπει να τα βγάλεις αυτά και να μην μείνουν στο συρτάρι», το ίδιο έκανε και με τον «Υιό του Νείλο», όταν του εξιστορούσα την πλοκή.
Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε η προσπάθεια στο να φτάσω κάποια στιγμή να πω πως χτίζω την συγγραφική μου πορεία, διότι συγγραφείς δεν είμαστε. Προσπαθούμε να γίνουμε. Συγγραφείς δεν είμαστε ακόμα κι αν έχουμε δέκα και δεκαπέντε τίτλους, προσπαθούμε να γίνουμε. Καταλαβαίνεις λοιπόν τί έχουν δει τα μάτια μου και αυτό μου φέρνει τρόμο…

2) Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε έργο σας και κάθε χαρακτήρα και πόσο δύσκολο είναι να σταχυολογήσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, όταν αυτές απαιτούνται, ώστε να συνδυάσετε τυχόν ιστορικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στα βιβλία σας;

Ωραία ερώτηση τόσο όσο να με κάνει λίγο "κακό". Από πέρσι που μπήκα στο κλαμπ της συγγραφής το τι μπούρδες και μπουρδολογία έχω ακούσει – κυρίως από γυναίκες συγγραφείς που προσβάλλουν με την παρουσία τους τη γυναικεία πεζογραφία – δεν μπορεί να το χωρέσει ο ανθρώπους νους. Δηλαδή, έλεος ομότεχνοι, απευθυνόμαστε σε κοινό και κάποιοι από αυτούς θέλουν να μάθουν, σεβαστείτε λίγο τα εγκεφαλικά κύτταρα τους και μην στέλνετε πιο κάτω στον απόπατο την κοινωνική κρίση – εδώ θέλω να πω πως η λογοτεχνία κατά πλειοψηφία "συγγραφείς" και εκδότες, ευθύνονται τα μάλλα γι’ αυτή την λαίλαπα που περνά ο τόπος μας, συνυπεύθυνα με τα ΜΜΕ. Γιατί το λέω αυτό; Τα παρακάτω παραδείγματα μπορεί να σε πείσουν:

«Σηκώθηκα ένα πρωί έφαγα μια πάστα σοκολατίνα και μου ήρθε η έμπνευση», μιλάμε πως κλαίω… κλαίω από τα γέλια – όπως έλεγε μια αγαπημένη μου φοιτήτρια – και το αποκορύφωμα: «Γράφω οπουδήποτε χωρίς σχέδιο, αφήνω τους χαρακτήρες και την ιστορία να εξελιχθούν όπως αυτοί θέλουν κι όχι όπως εγώ», μωρέ τί μας λες; Και καταλαβαίνεις πως σε αυτό τον τόπο δεν υπάρχει γιατρειά. Μπορώ να σου παραθέσω άπειρα, όπως τα παραπάνω "βικιφθέγματα", ο χώρος όμως δεν θα μας φτάσει κι εξηγούμαι:

Το μυθιστόρημα, η νουβέλα, το διήγημα, το σενάριο, η θεατρική γραφή, χρειάζονται τεχνική και όχι έμπνευση. Χρειάζονται φαντασία και ιδέες, στοιχεία που δεν έχουν να κάνουν με έμπνευση αλλά με σκέψη. Χρειάζονται ένα πλάνο με κουτάκια και σε διαγράμματα πάνω σε χαρτί πριν φτάσεις στον υπολογιστή, για να δομήσεις την πλοκή και τους χαρακτήρες σου, να δεις τα θέματα και τα υποθέματα σου σε κουτάκια. Θα μου πει κάποιος: μα καλά η αρχική ιδέα δεν είναι έμπνευση; Και θα του απαντήσω, ναι! Μόνο που για να φτάσει να γίνει ιστορία χρειάζονται τεχνικές που θα ερεθίσουν την φαντασία και τις επερχόμενες ιδέες μέσω της σκέψης. Έμπνευση χρειάζεται η ποίηση, το τραγούδι, η μουσική, η ζωγραφική και όχι το μυθιστόρημα, η νουβέλα, το διήγημα, το σενάριο, η θεατρική γραφή.

Σε μένα λοιπόν – για να απαντήσω στην ερώτησή σου – ιδέες και παρατήρηση συνυπάρχουν. Τα κοινωνικοπολιτικό είναι το βασικό θέμα μου το οποίο δένει σε ιστορίες που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό, απαντούν όμως σε αυτό. Ο «Υιός του Νείλου» είναι ένα παράδειγμα. Γράφω για το οτιδήποτε βλέπω, με συγκινεί και συνταιριάζει με την εμπειρία και τις γνώσεις μου. Έτσι γεννήθηκε ο «Υιός του Νείλου», έτσι και η «Ανάσταση Ψυχών» που ακολουθεί το Μάρτη.

3) Συνήθως, οι περισσότεροι συγγραφείς είτε έχουν σπουδάσει κάποιο αντικείμενο, είτε ασκούν ως επάγγελμα κάτι εντελώς διαφορετικό από την συγγραφική τους ιδιότητα. Θα θέλατε να μας μιλήσετε σχετικά με αυτό και να μας πείτε πόσο αρμονικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών και κατά πόσο αλληλοεπηρεάζονται οι επιμέρους ιδιότητές σας;

Σε αυτό θα έλεγα είμαι τυχερός. Η σκηνοθεσία  είναι η τέχνη της αλήθειας. Αποτελεί την ιδεολογία, την αίσθηση, την χρήση των υποκειμένων και των αντικειμένων, την χρήση των επιθέτων, τις λέξεις, όλα αυτά σε συνάρτηση με την μουσική κάνουν την κινηματογραφική και θεατρική εικόνα ένα δίωρο βιβλίο, δώρο στον ψυχισμό του κοινού. Το ίδιο κάνει και η συγγραφή μόνο που όλα τα παραπάνω απαρτίζονται μόνο από λέξεις που φτιάχνουν προτάσεις και οι προτάσεις παραγράφους, οι παράγραφοι κεφάλαια και τα κεφάλαια ένα βιβλίο ως ο καλύτερος φίλος/φίλη.

Δεν γνώριζα πως γράφω τόσο καλά, όσο μου καταμαρτυρούν. Εγώ όμως ντρέπομαι, γιατί τα γράμματα χρειάζονται σεβασμό και προσοχή. Εκνευρίζομαι με το ορθογραφικό λάθος λόγω γρήγορης δακτυλογράφησης ή απροσεξίας για να μη χαθεί η αποτύπωση της σκέψης, χάσει τη ροή της και τρελαίνομαι όταν το κάνω το ορθογραφικό και το κάνω συχνά, όμως προχωρώ… Αν σκεφτεί κανείς πως  διάσημοι σεναριογράφοι είναι δισορθογραφικοί και δυσλεκτικοί δίνοντας αριστουργήματα στην έβδομη τέχνη τότε αυτό με ηρεμεί, δίχως όμως να έχω τέτοιου είδους συμπτώματα.

4) Έχετε συμπεριλάβει ποτέ στα βιβλία σας κάποια προσωπικά σας βιώματα; Πόσο εύκολο, ή επώδυνο ήταν αυτό και πόσο εφικτή ήταν η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;

Τα προσωπικά βιώματα είναι εμπειρίες και οι εμπειρίες δια μέσου της μυθοπλασίας είναι καλό να μεταδίδονται. Το κείμενο έτσι γίνεται πιο πειστικό.  Όση φαντασία και αν υπάρχει δεν μπορεί να σταθεί "ζωντανό" όταν δεν υπάρχουν βιώματα. Αυτό το βλέπουμε στην πολύ φτηνή συναισθηματική λογοτεχνία ως κυρίαρχο είδος που έχουμε στην Ελλάδα και που πιστεύω πως αυτό το είδος έχει σκοτώσει το καλό βιβλίο, το καλό μυθιστόρημα. Μην παρεξηγηθώ... Δεν είμαι κατά της συναισθηματικής λογοτεχνίας ως είδος, αλλά υπάρχουν άλλου τύπου εκδόσεις όπου μπορούν να βρουν γόνιμο έδαφος, όπως τα Άρλεκιν.

Η εμπειρία, η γνώση και η παρατήρηση βοηθά το κείμενο να βγάλει την ουσία που αποζητά και να βοηθήσει τον αναγνώστη να το κάνει εικόνα. Για παράδειγμά δεν μπορείς να γράψεις και να αποδόσεις με λέξεις, τον πόνο ενός πρόσφυγα που περνά τα παγωμένα νερά του Αιγαίου προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Δίχως να τον πιάσεις να του μιλήσεις, να τον αγκαλιάσεις, να τον αφήσεις να κλάψει πάνω σου, που τα κατάφερε να πιάσει στεριά ζωντανός, αγνοώντας την περιπέτεια που τον περιμένει. Πώς θα γράψεις για έναν άστεγο, αν δεν έχεις μείνει έστω και δυο μέρες μαζί του και να νιώσεις βαθιά στο πετσί σου αυτό που βιώνει, ζώντας και μιλώντας μαζί του;

5) Στα βιβλία σας έχετε καταπιαστεί με πολλά και διαφορετικά θέματα, έχετε ασχοληθεί ακόμα και με θεατρικά, ενώ στον εξαιρετικό «Υιό Του Νείλου» κυρίαρχο ρόλο παίζει η Ιστορία και η καταιγιστική περιπέτεια, το σασπένς και ο έρωτας. Ποιά θεωρείτε ως την πιο σημαντική, ίσως και ανεξάντλητη, "πηγή ιδεών" για έναν συγγραφέα;

Το ίδιο το διάβασμα! Σε συνάρτηση με την φαντασία που πηγάζει από την σκέψη, αποτελεί την καλύτερη πηγή ιδεών. Βέβαια οι ιδέες χρειάζονται προσοχή. Όπως προείπα, πρέπει να καταγραφούν, να υπάρχουν μέσα σε μολυβένια κουτάκια, να τις βλέπεις… Κάποιες από αυτές μπορεί να είναι ρηχές, να μην εξυπηρετούν την πλοκή ή τους χαρακτήρες, ακόμα και τα θέματα που θες να θίξεις με αποτέλεσμα να σε αποπροσανατολίσουν, γι’ αυτό και αποτελεί ανάγκη η ανανέωσή τους και η διαγραφή τους. Δεν είναι όλες οι ιδέες καλές, εσύ ως δημιουργός πρέπει να αποζητάς τις καλύτερες. Αυτό το μοτίβο υπάρχει στο κεφάλι του κάθε σωστού δημιουργού, αν θέλει να σέβεται τον εαυτό του και το κοινό που απευθύνεται. 

6) Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο, η φαντασία και οι εμπειρίες του συγγραφέα;

Νομίζω πως τίποτα από τα δυο δεν είναι αρκετό. Αν καλλιεργείς την έρευνα, την εμπειρία και την παρατήρηση, είσαι ταπεινός και γνωρίζεις τις κατάλληλες τεχνικές που θα σε βοηθήσουν να χτίσεις ενδιαφέρουσες πλοκές, θα γίνεις ένας καλός δημιουργός και θα λειτουργήσει θετικά πρώτα για τον εαυτό σου και σιγά, σιγά θα σε εκτιμήσει το κοινό.  Γι’ αυτούς άλλωστε δημιουργούμε, γι αυτό που αποκαλούμε κοινό κι αν δεν το σεβόμαστε, δεν σεβόμαστε μήτε τον εαυτό μας και μετά λύπης μου μπορώ να πω πως κάθε μέρα παρατηρώ ότι στους δημιουργικούς χώρους είναι πολλοί αυτοί που δεν σέβονται τον εαυτό τους. Συνεπώς δεν σέβονται και το κοινό στο οποίο απευθύνονται.

7) Υπάρχει κάποιο μοτίβο ως προς το πότε σας "επισκέπτεται" η συγγραφική σας  έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που "ρέει" αβίαστα από μέσα σας συνέχεια;

Όχι! Όταν θέλω να γράψω για κάτι το οποίο μέσα μου με βασανίζει, απλά θα το σημειώσω σε ένα χαρτί. Έχω ένα τετράδιο που οι σελίδες του γεμίζουν από ιδέες, θέματα, στιχάκια και στροφές και απλά υπάρχει στο γραφείο μου. Το έχω τόσο καλά φυλαγμένο που δύσκολα θα πέσει σε ξένα χέρια. Βοηθούν επίσης και οι εξωγενείς παράγοντες. Οι φίλοι, οι συνεργάτες μου, η προσωπική μου ζωή, όλα αυτά βοηθούν. Δεν θα γεννιόταν για παράδειγμα η «Ανάσταση Ψυχών» αν σε μια φιλική επίσκεψη στον εκδοτικό μου οίκο πίνοντας καφέ, ο αγαπημένος μου Γιάννης Φιλιππίδης δεν με ρωτούσε: «Βρε Μάνο, έχεις ακόμα πολύ υλικό αχρησιμοποίητο από τον «Υιό του Νείλου» Για να γεννηθεί έτσι η ιδέα να γράψω για την «Ανάσταση Ψυχών» και την νέα περιπέτεια της ηρωίδας μου.

8) Όταν ολοκληρώνετε ένα νέο μυθιστόρημά σας αρκείστε στη δική σας μόνο γνώμη και αξιολόγηση, πριν προχωρήσετε στην έκδοσή του, ή αναζητάτε πρώτα την άποψη κάποιου οικείου σας προσώπου την κρίση του οποίου εμπιστεύεστε;

Διαβάζω αποσπάσματα σε δυο, τρείς ανθρώπους που εμπιστεύομαι και σε ένα συγκεκριμένο επιλεγμένο άτομο να το διαβάσει ολόκληρο και ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τη λογοτεχνία, είναι απλώς αναγνώστης. Όλοι τους με το δικό τους τρόπο θα με βοηθήσουν να διαμορφώσω μια τελική εικόνα για το έργο.

9) Από τα μυθιστορήματά σας  υπάρχει κάποιο το οποίο ξεχωρίζετε, στο οποίο ίσως έχετε μεγαλύτερη αδυναμία και γιατί; Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για τα βιβλία σας και, γιατί όχι, την ιστορία "πίσω από την ιστορία" καθενός από αυτά;

Είναι όλα τους παιδιά μου. Δεν ξεχωρίζω κανένα. Ο «Υιός του Νείλου» γεννήθηκε με αφορμή από μια είδηση που διάβασα σε μονόστηλο στην αγγλόφωνη εφημερίδα «Jordan Today»  για μια αιρετική ομάδα του Ισλάμ που σκόρπισε το θάνατο σε αντιφρονούντες. H «Ανάσταση Ψυχών» από την νεοφιλελεύθερη ναζιστική πολιτική λαίλαπα που απειλή την Ευρώπη και φορά το κουστούμι της "Δημοκρατίας", το «Ταξίδι στην Ικαρία» για την δύναμη που εμπεριέχουν οι λέξεις έρωτας και αγάπη, το «Αναζητώντας την Αρετούσα» για τον πόλεμο κάθε συντηρητισμού και ολιγαρχισμού των ελίτ  για την ανάσταση της ωραιότητας της φύσης και των πραγμάτων, τη φρόνηση, την αγάπη για την ελευθερία κι ακόμα την αδελφική και άδολη φιλία, την ανθρωπιά, και την αλληλεγγύη, με τον έρωτα και την αγάπη οδηγό, το «Για ένα γαρύφαλλο κι ένα χαμόγελο» και ίσως είναι το μόνο που τραβά σε βάθος η συγγραφή του, λόγω συνεχής μελέτης και αντιπαραβολής στοιχείων, για το λαμπρό μυαλό που είχε αυτή η χώρα και το σκότωσε και ακούει στο όνομα Νίκος Μπελογιάννης, και για τους αναγνώστες μας να πω πως δεν θα είναι το επόμενο…, και το «Μετά την Ιθάκη» που παρουσιάζει την κοινωνική κρίση – οικονομική – που ζούμε και βιώνουμε σε τούτη τη χώρα.

10) Ο συγγραφέας  Εμμανουήλ Μαύρος βρίσκει το χρόνο να διαβάζει για δική του ευχαρίστηση και όχι μόνο για έρευνα πάνω σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο του; Εφόσον συμβαίνει αυτό, ποιό είδος λογοτεχνίας προτιμάτε περισσότερο ως αναγνώστης και γιατί;

Ναι, βρίσκει χρόνο κι όταν δεν βρίσκει τον προγραμματίζει για να διαβάσει. Με ενδιαφέρουν θέματα κοινωνικοπολιτικά, μυστηρίου και ιστορίας.

11) Ποιά είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους, σύγχρονους ή κλασσικούς, στο δικό σας τρόπο γραφής, ύφους ή θεματολογίας;

Δεν ξέρω αν «Ο Υιός του Νείλου» μπορεί να ενταχθεί ή να μοιάζει σε κάτι, σίγουρα όμως έχω δεχθεί επιρροές από ξένους συγγραφείς, κυρίως θεματικά του είδους όπως οι: James Rollins, Ken Follett, Steve Berry, David Baldacci, J.D. Robb, Jerome Preisler, Massimo Manfredi, Patrick Larki. Όμως προσπάθησα, όσο το δυνατόν, να δώσω ένα δικό μου ύφος, τεχνοτροπία και στυλ και αυτό είναι περισσότερο εμφανές στην «Ανάσταση Ψυχών». Υπομονή λοιπόν μέχρι το Μάρτιο.

12) Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει,  το οποίο "ζηλεύετε" ως λογοτεχνικό έργο και θα θέλατε, ή ονειρεύεστε να έχετε συγγράψει εσείς;

Ναι… Το «Κατεδαφιζόμεθα» της Διδώς Σωτηρίου

13) Πιστεύετε πως ο συγγραφέας πρέπει να ταξιδεύει ώστε να έχει κάποια βιώματα από τις χώρες και τις τοποθεσίες τις οποίες, τυχόν, περιγράφει στα βιβλία του και πόσο εφικτό είναι αυτό στην πράξη κατά τη γνώμη σας; Είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο, απλά και μόνο για την "διεύρυνση των οριζόντων" του; Εσείς έχετε ταξιδέψει στην Αίγυπτο όπου διαδραματίζεται το βιβλίο σας;

Πώς θα τις περιγράψει διαφορετικά; Όσο καλή φαντασία και να έχεις, αν δεν δεις κάτι δεν μπορείς να το περιγράψεις. Ο δημιουργός πρέπει να έχει βιώματα και να βιώνει το καθετί για να μπορέσει να το μεταδώσει και μέσω της έρευνας να μπορέσει να μιλήσει και να παρουσιάσει την λύση μέσω της αλήθειας. Αυτό αποτελεί μια επίπονη προσπάθεια και έναν συνεχή αγώνα, με διάφορους πειραματισμούς, μη ξέροντας πως θα φτάσει σε επιτυχή στόχο. Ναι, ταξίδεψα στην Αίγυπτο κι έμεινα περίπου για δεκαπέντε ημέρες. Γύρισα όλα τα μέρη που περιγράφω στον «Νείλο», τα μάτια μου γέμισαν από ομορφιά και εμπειρία. Γνώρισα όμορφους ανθρώπους, φτωχούς και ταπεινούς και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

14) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα πρέπει να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να "πειραματίζεται" θεματολογικά, ρισκάροντας το υπάρχον αναγνωστικό του κοινό, ή θα όφειλε να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

Αν εμμένει στο είδος του τότε η συνέχεια του κατά την ταπεινή μου άποψη θα αποτελέσει μια μανιέρα που δύσκολα θα ξεφύγει από αυτή. Αν πέσεις στην παγίδα της μανιέρας παύεις να είσαι δημιουργός και ο δημιουργός πρέπει να είναι σε μια εγρήγορση, τάχθηκε στο κοινό και αυτό υπηρετεί, μιλά στο κοινό και οφείλει να πει ένα ψέμα για να παρουσιάσει μια αλήθεια, μια πραγματικότητα χωρίς εμμονές. Δεν αναφέρεται σε πολλούς, αλλά σε λίγους που θα παρασύρουν τους πολλούς και θα τους αλλάξουν μυαλά, σκέψεις και πράξεις. Αν αυτό δεν συμβεί θα μείνει με τους λίγους και αυτό θα τον ικανοποιεί ακόμα περισσότερο. Ο πειραματισμός είναι αυτός που θα χτίσει την τέχνη και την λογοτεχνία, η μανιέρα απλά σε κάνει κακό δημιουργό και το χειρότερο καταστρέφει τον εγκέφαλο του κοινού και την ίδια δημιουργία δίχως να έχει συνέχεια.   

15) Πιστεύετε πως οι συγγραφείς οφείλουν να προβληματίζουν τους αναγνώστες "αφυπνίζοντας" τη σκέψη τους, ή ο σκοπός των βιβλίων τους θα έπρεπε να είναι απλά και μόνο ψυχαγωγικός; Εσείς, ποιά μηνύματα επιδιώκετε να "περάσετε" στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το συγγραφικό έργο σας;

Η προηγούμενη απάντησή μου νομίζω πως καλύπτει και αυτό το σκέλος. Ο ρόλος του δημιουργού είναι να προβληματίζει, να αφυπνίζει και να ψυχαγωγεί ταυτόχρονα, να ωθεί το κοινό να ψυχαγωγείται σκεπτόμενα. Απευθύνομαι σε όλους του τύπους του αναγνωστικού κοινού,  χωρίς διακρίσεις κι έχουν το δικαίωμα να με δεχτούν ή να με απορρίψουν. Είμαι πάντα ανοιχτός στο διάλογο με το κοινό είτε διαφωνεί, είτε συμφωνεί μαζί μου. Ο διάλογος για μένα είναι μια πλούσια πηγή ιδεών και αναθεωρήσεων, κυρίως όμως αποτελεί μια εγκεφαλική εκπαίδευση πρωτίστως του δημιουργού με το κοινό του, από αυτό το κοινό μαθαίνει και προσπαθεί να γίνει καλύτερος από την προηγούμενη φορά. Ευτυχία του το αποτέλεσμα στο να βάλει το κοινό του σε μια σκέψη και να κάνει την σκέψη πράξη.

16) Θεωρείτε πως η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει  πηγή έμπνευσης για έναν συγγραφέα και, ειδικότερα, οι τόσο δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε τελευταία στην πατρίδα μας; Ή μήπως το ζητούμενο από τους αναγνώστες είναι ακριβώς η "φυγή" από αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα;

Η "φυγή" από την ζοφερή πραγματικότητα έφεραν στις 30 Ιανουαρίου του 1933, τον Χίτλερ στην εξουσία. Την ίδια "φυγή" από την ζοφερή πραγματικότητα εκμεταλλεύτηκαν τα νεοφιλελεύθερα εκτρώματα της Δύσης ασπαζόμενα τις περισσότερες ιδέες του Χίτλερ, ενδεδυμένα με τα πιο "καλά" ρούχα της Δημοκρατίας. Και τότε και σήμερα τα πολιτικά εκτρώματα εκμεταλλεύτηκαν τις "λογοτεχνικές πατσαβούρες" των γραμμάτων, καίγοντας τον Καντ ή τον Ρουσσό, τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα και τον Επίκουρο, κρατώντας βέβαια σε ανάπτυξη τις πατσαβουριές. Ο ποιητής Φανφάρας του Δημήτρη Ψαθά είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα "λογοτεχνικής" πατσαβουριάς και ο νοών νοείτω. Ξεμάθαμε να σκεφτόμαστε και δεχτήκαμε είδωλα δίχως κοινωνικό και κυρίως πνευματικό υπόβαθρο. Τα αίτια γνωστά, τα αποτελέσματα πιο φανερά και από ποτέ. Χρειάζεται και η πατσαβουριά, αλλά όχι μόνο αυτή και η χώρα μας έχει ανάγκη από σωστά, απλά έργα δημιουργών.   

17) Στην σύγχρονη πραγματικότητα και στην εποχή της άκρατης τεχνολογίας ποιά θεωρείτε πως είναι η θέση του λογοτεχνικού βιβλίου; Περνάει τελικά το βιβλίο κρίση στη χώρα μας ή διεθνώς και τί θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να γίνει πιο προσιτό στο αναγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα στους νέους;

Δεν θα υποστηρίξω την άποψη πως φταίει η οικονομική κρίση. Φταίνε οι τίτλοι, φταίνε οι συγγραφείς, φταίει το περιεχόμενο, φταίει η εκβιομηχανοποίηση του βιβλίου, φταίει το παζάρι (θου κύριε πως είναι δυνατόν να λέγεσαι εκδοτικός οίκος και να πουλάς σε τιμές παζαριού προσβάλλοντας συγγραφείς και βιβλίο;), φταίει ο ερασιτεχνισμός, φταίνε όλα, εκτός από το κοινό και την οικονομική κρίση. Σαφώς και τα τελευταία φορολογικά μέτρα σκοτώνουν τους εκδότες επιχειρηματίες – κυρίως του μικρούς, αλλά αυτό που ονομάζουμε κρίση στο βιβλίο, δεν είναι η οικονομική κρίση το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα. Φταίνε οι κάτι εκατοντάδες τίτλων βιβλίων στην κατηγορία αισθηματικό μυθιστόρημα – ο ένας πηδά τον άλλον και τα δυο το πρόσωπο, άνεμοι, θάλασσες, φεγγάρι, αμμουδιές, ραγισμένες καρδιές, χαμένες φιλίες και τσόντα, νισάφι πια – ελάχιστους τίτλους στο κοινωνικό και ιστορικό μυθιστόρημα, μάλιστα σε κάποιες από τις περιλήψεις των ιστορικών μυθιστορημάτων η βάση ήταν το έπος και η πλοκή πάλι ερωτική, σχεδόν καθόλου πολιτικά και κοινωνικά περιεχομένου βιβλία, σχεδόν καθόλου πολιτικά μυθιστορήματα, καθόλου θέατρο και ελάχιστη ποίηση.  Αφού λοιπόν δεν μας έφτανε η κακή μας μοίρα στις κατηγορίες των βιβλίων, φτιάξαμε και τον "συγγραφέα" σταρ. Φωτογραφήσεις, κοινοποιήσεις, χαμόγελα, σχόλια, αγάπες λουλούδια, τι σου κάνω, τι μου κάνεις, φιλιούνται, αγκαλιάζονται κλπ, γεμάτο το διαδίκτυο από ψεύτικες αγάπες και ψεύτικες εκδηλώσεις, πόζες, δραστηριότητες, μπούτι, τζίν και τακούνι και βέβαια από ψεύτικα υπονοούμενα του τύπου «σε ευχαριστώ για όλα, ξέρεις εσύ…». Οι λέξεις «ευχαριστώ» και «συγνώμη» έχασαν το νόημά τους σε ένα «ξέρεις εσύ…», πόση πλέμπα θα αντέξει ο τόπος;

Δε φταίει λοιπόν το κοινό, το σκεπτόμενο κοινό, που δεν περιμένει τίποτα να του τραβήξει το ενδιαφέρον - εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις - ακόμα και οι ίδιοι οι «συγγραφείς» έχουν πέσει στον αλλοτριωμένο απόπατο. Εντάξει, συμφωνώ σε μια φωτογραφική εμφάνιση στο μέτρο του λογικού και του δυνατού. Να καταλάβουμε όμως, πως η μαλακία έχει κανόνες και όρια – όπως θα έλεγε και ο πάνσοφος Ηλίας Πετρόπουλος. Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω στην ηλιθιότητα πως "το κοινό θέλει κάτι ελαφρύ για να ξεφύγει", φτηνό επιχείρημα από κατά πλειοψηφία φτηνούς ανθρώπους.

Οι γυναίκες συγγραφείς, σαφώς περισσότερες και συνυπεύθυνες στη λαίλαπα της εγκεφαλικής καταστροφής, μαζί με εκδότες κυρίως μεγάλους. Πως τολμούν να μιλούν για γυναικεία πεζογραφία το οποίο αποτελεί ύβρη, καθώς η λογοτεχνική παραγωγική "πατσαβουριά" εκπαιδεύει μελλοντική παθογένεια. Πρέπει να σταματήσουμε να συγχέουμε την πεζογραφία που αφορά ευρεία κοινωνικά, πολιτικά καθώς και γυναικεία ζητήματα - όπως για παράδειγμα τα βιβλία της Marguerite Duras, Georges Bataille, André Breton, Joachim Du Bellay, Albert Camus, Jean Giono, Nathalie Sarrau, Doris Lessing, Αλκυώνη Παπαδάκη, Διδώ Σωτηρίου - με τη πορνοδιαστροφική ροζ "λογοτεχνία" που ανθεί ιδιαίτερα στη χώρα μας, που ασχολείται να βρει τα πέντε κλειδιά της ηλιθιότητας. Ο όρος γυναικεία, κοινωνικοπολιτική λογοτεχνία αφορά μόνο την πρώτη κατηγορία και όχι την παραλογοτεχνική παραγωγή πατσαβουριών που πλημμυρίζουν τα σουπερμάρκετ και τα βιβλιοπωλεία. Αν θέλω κάτι πορνογραφικό θα πάρω μια ταινία να την παρακολουθήσω και να τα κάνω και πράξη με τον/την σύντροφο μου κι όχι ένα βιβλίο.

Συνυπεύθυνοι είναι και οι εκάστοτε πολιτικοί παράγοντες που βάφτισαν δημιουργούς και πνευματικούς ανθρώπους που, προσωπικά, δεν θα τους έδινα καμία δουλειά να κάνουν, είναι τόσο ανίκανοι. Αυτή όμως είναι η αδυναμία της δημοκρατίας. Δίνει αξία σε ανάξιους για να σκοτώνουν εγκεφάλους με την βοήθεια βέβαια της επιχειρηματικότητας.

Το βιβλίο ανήκει στα ψαγμένα βιβλιοπωλεία, στους φιλολόγους και στις αναλύσεις τους - διότι αυτοί μας διορθώνουν, ανήκει στις λογοτεχνικές λέσχες και ομάδες, στα καλλιτεχνικά καφενεία, ανήκει στο διάλογο, ανήκει στο κοινό για ένα καλύτερο αύριο. Είμαι θετικός στο ηλεκτρονικό βιβλίο, όπως και στο ηχητικό, βοηθά κυρίως τους έφηβους και βέβαια τους πιο νέους να έρθουν σε μια πιο γόνιμη επαφή.

18) Είχατε κάποιους "ενδοιασμούς" όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε αυτό από το αναγνωστικό κοινό; Η θεματολογία των βιβλίων σας, πιστεύετε πως παίζει τον δικό της ρόλο στην αποδοχή αυτή;

Είχα "ενδοιασμούς" και απέρριψα και πολλούς μεγάλους εκδοτικούς οίκους. Πολλοί θέλησαν να το εντάξουν στους καταλόγους τους, για να καταλήξω συνειδητά σε ένα μικρομεσαίο εκδοτικό οίκο, έναν από τους καλύτερους στη χώρα μας. Σαφώς και αγωνιούσα, στην αρχή είχα αρνητικές απαντήσεις, όμως τρεις μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι το είδαν θετικά, δεν τα βρήκαμε ποτέ λόγω όρων συμφωνητικών – η απάτη στο μεγαλείο της – και βέβαια στις διαπραγματεύσεις της προβολής. Επέλεξα λοιπόν έναν εκδοτικό οίκο που με αφήνει να εκφράζομαι και να γράφω ελεύθερα. Δεν ανέχομαι κατευθύνσεις, λογοκρισία και μάνατζμεντ συμπεριφοράς. Αυτά αλλού… Σε κάτι ραμολιμέντα που ψάχνουν τους δαίμονες που δεν έχουν όνομα.     

19) Εσείς, με  την έως τώρα πείρα σας στον χώρο της συγγραφής, τί θα συμβουλεύατε όλους τους νέους επίδοξους συγγραφείς, που ονειρεύονται να δουν κάποτε ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και, ιδιαίτερα, εν μέσω αυτής της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας;

Δεν είμαι τόσο έμπειρος στον χώρο της συγγραφής για να συμβουλεύσω τους νέους φίλους μου. Θα αρκεστώ μόνο να πω στο να είναι ταπεινοί, σεμνοί, να προσέχουν την γλώσσα, να ψάχνουν την πλοκή και τα θέματά τους και να μπορούν να προσθέσουν έστω κι ένα «και» σε ότι έχει γραφτεί από το παρελθόν.

20) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή της παραχώρησης  αυτής της συνέντευξης, θα ήθελα να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία στο έργο σας και ιδιαίτερα στον εκπληκτικό «Υιό Του Νείλου», και την πολυαναμενόμενη συνέχειά του με τίτλο «Ανάσταση Ψυχών» και να σας ρωτήσω για τα άμεσα συγγραφικά σας σχέδια. Τί να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;

Εγώ σε ευχαριστώ για την τιμή και την φιλοξενία.
Σίγουρα περιμένετε την «Ανάσταση Ψυχών» τον Μάρτιο. Έχω έτοιμο υλικό προς έκδοση, όπως το «Ταξίδι στην Ικαρία» και «Μετά την Ιθάκη» που μάλλον σκέφτομαι να την βγάλω ηλεκτρονικά σε e-book. Συνεχίζω αργά αλλά σταθερά να γράφω το «Για ένα χαμόγελο κι ένα γαρίφαλο», όμως δεν θα είναι αυτή η επόμενη εκδοτική μου κίνηση. Έχω προγραμματίσει και ήδη έχω μελετήσει αρκετό υλικό, για να παρουσιάσω σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα μια εξαιρετική ηγετική μορφή στα χρόνια του Βυζαντίου τον Τζιοβανί Τζουστινιάνι, ενός Γενοβέζου στρατηλάτη που πολέμησε ως στρατηγός – ο μόνος Δυτικός – στο πλευρό του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στα τείχη της Κωνσταντινούπολης και είναι ένα από τα πιο αδικημένα, ως προς την προβολή τους, πρόσωπα της ιστορίας.  Η ιστορία μας, τούτη η ψεύτικη ιστορία που διδάσκονται τα παιδιά μας από κάλπικους εκπαιδευτικούς συμβούλους, απλά τον προσπερνούν. Θα χτίσω λοιπόν μια ιστορική περιπέτεια με έντονο πολιτικό παρασκήνιο και ηθικό αυτουργό στην παρακμή και όχι στην πτώση της Πόλης, που ήταν το ράσο. Οι «μαύρες χήρες» που τις ονομάζω εγώ. Ταυτόχρονα θα ασχοληθώ και με την μεγάλη μου αγάπη που είναι το σκίτσο – το οποίο το είχα αφήσει για αρκετά χρόνια – για να με γνωρίσετε και στην πλευρά του κόμικ σχεδιάζοντας ένα έργο του Leon Herbert πάνω σε μια εξαιρετική διασκευή του Ιουλίου Καίσαρα του Σαίξπηρ.  

Βιογραφία Εμμανουήλ Μαύρου:

Ο Εμμανουήλ Γ. Μαύρος είναι σκηνοθέτης. Ξεκίνησε να γράφει βιβλία για να μεταφέρει ιστορίες που δεν μπορούν να γυριστούν ως κινηματογραφικές ταινίες στην Ελλάδα. Μεγάλη του αγάπη στη συγγραφή εξακολουθεί να είναι η ποίηση και το θέατρο. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975.
Έχει κάνει σπουδές κινηματογράφου, τηλεόρασης και επικοινωνίας. Από το 1998 έως σήμερα εργάζεται ως σκηνοθέτης στην τηλεόραση, σε γνωστές για το ευρύ κοινό εκπομπές, δελτία ειδήσεων, αλλά και τηλεοπτικές σειρές. Τέσσερις ταινίες του μικρού μήκους έχουν βραβευτεί σε διεθνή και εγχώρια φεστιβάλ. Για το θέατρο έχει ανεβάσει παραστάσεις με πειραματικές ομάδες.
Με τη συγγραφή άρχισε να ασχολείται το 2002, γράφοντας ποίηση στα αγγλικά για τις ανθολογίες του οργανισμού poems.com.

Επικοινωνία με τον συγγραφέα στο προσωπικό του site: 

Βιβλιογραφία Εμμανουήλ Μαύρου:

«Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ»
Εκδόσεις: Άνεμος
Σελίδες: 336
Τιμή: 14,40 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Είναι αισθησιακή, όμορφη, έξυπνη, δυναμική, είναι Ελληνίδα και δεν φοβάται τον θάνατο. Ίσως γιατί δεν την πλησίασε ποτέ τόσο πολύ. Την λένε Ελένη Νάκου και είναι αρχαιολόγος στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Καΐρου. Η εύρεση ενός παπύρου 3.500 ετών, για την ύπαρξη και έλευση του ενός και μοναδικού υιού, αποτελεί την αφορμή να δεχτεί να ερευνήσει και να εντοπίσει το φυσικό ή το πνευματικό πρόσωπό του.
Εγκλωβισμένη σε έναν λαβύρινθο πληροφοριών, ψάχνει μια από τις δυο εξόδους που θα την οδηγήσουν στην επίλυση του μυστηρίου, ξεσκεπάζοντας μια τεράστια απάτη πάνω σε ένα καλά στημένο θρησκευτικό μηχανισμό, στον οποίο εμπλέκονται η εβραϊκή συναγωγή και διάφορες χριστιανικές και αιρετικές ομάδες, που με την πολιτική κάλυψη διακινεί όπλα, ναρκωτικά και πορνεία. Ανακαλύπτει το νήμα που την οδηγεί στην αινιγματική φιγούρα του έβδομου μοναδικού υιού του Νείλου, ίσως με τίμημα την ίδια της τη ζωή.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική για τον «Υιό Του Νείλου» στον ακόλουθο σύνδεσμο:
http://filoithslogotexnias.blogspot.gr/2016/06/blog-post_29.html

«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΡΕΤΟΥΣΑ»
Δωρεάν E-book/Audio-book, αποκλειστικά στο blog του συγγραφέα:
Εικονογράφηση: Ρένα Σανταμούρη
Μουσική Σύνθεση και Παραγωγή AudioBook: Δημήτρης Ευαγγελινός


«Η ποίηση γεννήθηκε για να είναι ελεύθερη, για να διαδίδεται ελεύθερα ή να πωλείται τόσο όσο να καλύπτονται τα τυπογραφικά έξοδα μιας εκδοτικής συλλογής. Στις μέρες μας, που τα τεχνολογικά μέσα ανθούν, η ποίηση πρέπει ν’ ακολουθήσει αυτό το δρόμο της ελευθερίας, υποστηρίζοντας το λόγο για τον οποίο γεννήθηκε.»


Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα πως ακόμα σε ψάχνω και δεν σε έχω βρει;
Γύρω μου ηλιθιότητα, συνειδητοποιημένη χαζομάρα, σε μια κοινωνία κενή και διεφθαρμένη, χνώτα να βρωμούν, ρούχα λιγδιασμένα, είδωλα ρουτινιασμένα, δίχως έρωτα κι αγάπη.

Σιωπηλή συναίνεση...

Η Αρετούσα φυλακίζεται βάναυσα, και δέχεται την απόρριψη του πατέρα της με τη χειρότερη σκληρότητα και οργή, με τη βουβή συνενοχή της μητέρας της. Απομονώνεται και βασανίζεται ηθικά και ψυχολογικά. Ο Ερωτόκριτος εξορίζεται - πράξη ατιμωτική από την πρωτόγονη εποχή μέχρι και σήμερα - παίρνει όμως τέσσερις μέρες προθεσμία, δεν τον ακουμπά και δεν τον επηρεάζει κανείς, η προσωπικότητά του σύμβολο αντίδρασης, επιμονής υπομονής και αγάπης.  Μένει σταθερός στην αγάπη του, στις αξίες του, στις αναζητήσεις του κι αγωνίζεται για την ανατροπή μέχρι τέλους. Στο έργο όμως του κρητικού βάρδου ποιητή Βιτσέντζου Κορνάρου, ο Ερωτόκριτος δεν ξεφεύγει ούτε γραμμή από τον ρόλο του άντρα, όπως τον έχει τάξει η κοινωνία κι η εποχή του. Παίρνει την πρωτοβουλία στην ανάπτυξη της σχέσης, πολεμά, διεκδικεί κι εν τέλει φέρνει τα πάνω κάτω. Αυτός άλλος είναι και ο φυσιολογικός ρόλος του άντρα.
ο μόνο κοινό σημείο σε αυτό το έργο μου, «Αναζητώντας την Αρετούσα» και το αριστούργημα του Βιτσέντζου Κορνάρου, είναι μόνο το πρόσωπο . Το πρόσωπο και το φύλο γυναίκα. Γυναίκα… μια ιδέα που κρύβει την ανάγκη, την επανάσταση, την αγάπη, τον καρπό, την κοινωνική πραγματικότητα, το μυαλό, την μουσική, την ζωή, την πολιτική, την σκέψη…

Η Αρετούσα…
Είναι το πρόσωπο, η γυναίκα, που  ξεφεύγει απ’ τον παραδοσιακό ρόλο. Δεν υπομένει καμία φυλακή, αρνείται την μοίρα της κάθε γυναίκας που ήταν να υπομένει, αρνούμενη ένα γάμο πολιτικής σκοπιμότητας. Θίγεται εδώ λοιπόν η πατρική αγάπη και όχι μόνο, αλλά και γενικότερα η αγάπη υπό όρους, όπως τότε έτσι συμβαίνει και σήμερα. Το υπό όρους στο οτιδήποτε, για να χάσει ο άνθρωπος, τα δυο φύλλα, τον αυθορμητισμό, την αιώνια παιδικότητα και την ελευθερία τους. Όπως η Αντιγόνη του Σοφοκλή επιλέγει το θάνατο προκειμένου να υπερασπιστεί πατροπαράδοτες αξίες, η Αρετούσα επιλέγει το θάνατο προκειμένου να υπερασπιστεί το από δω κι εμπρός: το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην επιλογή της ελευθερίας, μετατρέποντας το όνομά της σύμβολο μέσα στους αιώνες, αποδεικνύοντας πόσο αδύναμος είναι ο άντρας μπρος σε αυτό το σύμβολο.
Όταν οι πολίτες μετατρέπονται σε υπηκόους,  όταν κάθε έννοια ελευθερίας καταλύεται,  όταν η δουλειά μετατρέπεται σε δουλεία, όταν φτωχοί και μικρομεσαίοι γίνονται «δούλοι», και μετατρέπονται σε δουλοπάροικους με μια ολιγάριθμη κάστα ελίτ συντηρητικών και ολιγαρχικών απόψεων και πράξεων, που τυφλώνουν τα όνειρα αντρών και γυναικών, σκοτώνουν τον έρωτα και την αγάπη… Τότε κάτι παράδοξο συμβαίνει στην ιστορία κι έχει όνομα, πρόσωπο και φύλο: Αρετούσα. Από τα αρχαϊκά και κλασσικά χρόνια της Αντιγόνης περάσαμε στην Αρετούσα του Μεσαίωνα  και της Αναγέννησης μέχρι σήμερα.
Η Αρετούσα που θα παλέψει το παλαιό για το καινούργιο μιας καθαρής αναπνοής, μιας νέας αναγέννησης. Πολέμια κάθε συντηρητισμού και ολιγαρχισμού των ελίτ για να αναστήσει την ωραιότητα της φύσης και των πραγμάτων, τη φρόνηση, την αγάπη για την ελευθερία. Κι ακόμα την αδελφική και άδολη φιλία, την ανθρωπιά, και την αλληλεγγύη. Σε όλα αυτά…
Ο έρωτας και η Αγάπη οδηγός!

Διαθέσιμο από τις 15 Δεκεμβρίου 2016 εδώ... στο egmavros.blogspot.gr σε μορφή eBook δωρεάν.