Ταξίδια Μέσα Από Τη Λογοτεχνία!

Η Λογοτεχνία είναι για μένα ένα "παράθυρο" σε έναν μαγικό κόσμο. Κάθε βιβλίο μας "ταξιδεύει" σε κόσμους πραγματικούς, ή φανταστικούς, τωρινούς, μελλοντικούς, ή παρελθοντικούς. Ένα είναι το μόνο σίγουρο, κάθε βιβλίο που μας ενθουσιάζει, μας εντυπωσιάζει, ή μας μαγεύει θέλουμε να το μοιραστούμε με άλλους φίλους - αναγνώστες. Έτσι κι εγώ, θέλω να μοιραστώ με όλους εσάς όσα βιβλία με ενθουσίασαν και με "γέμισαν" με πρωτόγνωρες ιδέες, εικόνες και συναισθήματα. Σαφώς και η άποψη του κάθε αναγνώστη είναι μοναδική και ένα βιβλίο που εμείς λατρέψαμε μπορεί κάποιος άλλος να το αντιπάθησε, ή ακόμα και να το μίσησε... Μέσα από αυτή την οπτική θεωρώ φρόνιμο να μη σχολιάζω όσα βιβλία δεν με εντυπωσίασαν, ή μου άφησαν αρνητικά συναισθήματα, διότι αυτά είναι απολύτως υποκειμενικά. Δεν θα ήθελα να προκαταλάβω αρνητικά κανέναν αναγνώστη, αποτρέποντάς τον από το να διαβάσει ένα βιβλίο το οποίο, ενδεχομένως, να τον ενθουσιάσει. Κάθε βιβλίο απαιτεί το κατάλληλο περιβάλλον, το υπόβαθρο και την ανάλογη διάθεση για να εκτιμηθεί, οπότε μην αποκλείετε ποτέ τίποτα. Η έκφραση και αποτύπωση της δικής μου γνώμης για κάθε βιβλίο, αλλά και των απόψεων και σχολιασμών άλλων φίλων - αναγνωστών που αναγράφονται στη σχετική κατηγορία, έχουν μοναδικό σκοπό να εκφράσουν το θαυμασμό μας για ορισμένα βιβλία που θεωρούμε άξια λόγου και θέλουμε να γίνουν ευρέως γνωστά, βοηθώντας έτσι τους φίλους - αναγνώστες στην επιλογή του επόμενου βιβλίου που θα διαβάσουν. Πάντοτε με το μεγαλύτερο σεβασμό και θαυμασμό για όλους τους συγγραφείς, που μέσα από τις σελίδες των βιβλίων τους μας "ταξιδεύουν" μακριά από την εκάστοτε πραγματικότητα ή μας βοηθούν να την κατανοήσουμε καλύτερα, αλλά σε κάθε περίπτωση "στολίζουν την ψυχή μας", ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Κλειώ Ισ. Τσαλαπάτη

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Συνέντευξη με την ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

κ. Αργυρώ Μαργαρίτη
          Είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή η φιλοξενία της κ. Αργυρούς Μαργαρίτη στο ιστολόγιο των «Φίλων Της Λογοτεχνίας», με αφορμή το νέο εξαιρετικό μυθιστόρημά της με τίτλο «ΓΕΡΣΗ - Είσαι Το Κόκκινο Στο Αίμα Μου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Η συγγραφέας είχε την καλοσύνη να απαντήσει στο ερωτηματολόγιό μου σχετικά με το συγγραφικό της έργο και τις απόψεις και πεποιθήσεις της για την λογοτεχνία γενικότερα και όχι μόνον. Την ευχαριστώ ιδιαίτερα για το χρόνο που διέθεσε, της εύχομαι καλή επιτυχία στο νέο της βιβλίο, αλλά και σε όλα τα έργα της, και σας προσκαλώ να διαβάσετε τις απαντήσεις της ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα την εξαίρετη κ. Αργυρώ Μαργαρίτη!

1) Αγαπητή κ. Μαργαρίτη, τις θερμές ευχές μας για το νέο μυθιστόρημά σας, με τίτλο «ΓΕΡΣΗ - Είσαι Το Κόκκινο Στο Αίμα Μου» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ποιό ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;

Θυμάμαι ότι δεν πήγαινα ακόμα σχολείο, όταν έφτιαξα ένα μικρό ομοιοκατάληκτο ποίημα για να παινέψω το σπίτι του παππού μου. Πάντως από παιδί είχα την ευχέρεια να συνθέτω στίχους. Μάλιστα στο Δημοτικό έγραφα όλες τις εκθέσεις έμμετρες, ακόμα και τις λύσεις στης αριθμητικής. Στο «Vinsanto» υπάρχει ένα τεράστιο ποίημα της Νίνας που βγήκε αβίαστα.
Έχω να διηγηθώ ευτράπελες ιστορίες με αυτό το χούι! Επομένως η αιτία υπήρχε. Η αφορμή δόθηκε το 1997, όταν οι Εκδόσεις ΔΕΛΤΟΣ μου ζήτησαν να γράψω ένα σύντομο αστυνομικό μυθιστόρημα στη σειρά τους «Ελληνικά για ξένους». Αυτό με την ιδιότητα της φιλολόγου και καθηγήτριας Γαλλικών. Έγραψα το «Μυστικό του Κόκκινου σπιτιού» που μέχρι σήμερα εκδίδεται κάθε χρόνο και χαίρει μεγάλης εκτιμήσεως στο εξωτερικό.

2) Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε έργο σας και κάθε χαρακτήρα και πόσο δύσκολο είναι να σταχυολογήσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, όταν αυτές απαιτούνται, ώστε να συνδυάσετε τυχόν ιστορικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στα βιβλία σας;

Είμαι απόλυτα πεπεισμένη ότι «συγγράφω» σημαίνει γράφω μαζί με κάποιον άλλον (π.χ. συγκατοικώ= κατοικώ μαζί με κάποιον). Από την άλλη, «έμπνευση» = εν + πνέω που σημαίνει πως οι ιδέες φυσούν σαν αέρας μέσα στο μυαλό. Η έμπνευση είναι παντού και κάποιος καραδοκεί να του δώσουμε το χέρι μας για να γράψει. Σχεδόν πάντα όταν γράφω μια ιστορία, βιάζομαι να την τελειώσω για να μάθω το τέλος της. Το μυαλό μου είναι πάντα με τις κεραίες τεντωμένες και το παραμικρό ερέθισμα εξάπτει εύκολα την φαντασία μου.
Όσο για τα ιστορικά γεγονότα, αυτά δεν είναι δουλειά του …Συν, αλλά του γράφοντος. Ναι, οφείλεις να ψάξεις και δη στις πηγές.

3) Συνήθως, οι περισσότεροι συγγραφείς είτε έχουν σπουδάσει κάποιο αντικείμενο, είτε ασκούν ως επάγγελμα κάτι εντελώς διαφορετικό από την συγγραφική τους ιδιότητα. Θα θέλατε να μας μιλήσετε σχετικά με αυτό και να μας πείτε πόσο αρμονικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών και κατά πόσο αλληλοεπηρεάζονται οι επιμέρους ιδιότητές σας;

Το επάγγελμα και οι σπουδές συμβάλλουν στην ευρύτερη διερεύνηση πεδίων και στην συλλογή υλικού. Μπορεί, όμως, να είναι και άσχετα. Μην ξεχνάτε πως ο μεγάλος σύγχρονος παραμυθάς, Ευγένιος Τριβιζάς, είναι εγκληματολόγος. Ο συγγραφέας καταφεύγει συχνά σε θέματα άσχετα με το επάγγελμά του ίσως γιατί θέλει να ξεφύγει ή γιατί μόνο αυτός ο χώρος δεν τον καλύπτει. Εγώ υπήρξα για σαράντα χρόνια εκπαιδευτικός. Σε κανένα βιβλίο μου δεν είχα ως θέμα το σχολείο και, πιστέψτε με, έχω απίστευτα περιστατικά να διηγηθώ. Μόνο σε κάποιο σενάριο δανείστηκα κάποια περιστατικά από τη σχολική μου εμπειρία.

4) Έχετε συμπεριλάβει ποτέ στα βιβλία σας κάποια προσωπικά σας βιώματα; Εάν έχει συμβεί αυτό ποτέ, πόσο εύκολη, ή επώδυνη ήταν η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;

Ναι. Το έχω κάνει σε όλα μου τα βιβλία, εκτός από το «Μυστικό». Δεν είναι επώδυνο αλλά λυτρωτικό. Καλύτερο κι από ψυχανάλυση. Στο «Μαύρο Κανταΐφι» η Κατίνα λέει: «Δεν θα ουρλιάξω, θα γράψω. Ένα και το αυτό…»

5) Στο νέο σας βιβλίο, το οποίο διαδραματίζεται στη Σμύρνη πριν από την Καταστροφή, έχετε βασιστεί στην Ιστορία και σε ιστορικά γεγονότα της εποχής τα οποία αποτελούν το φόντο της μυθοπλασίας σας. Ποιά θεωρείτε ως την πιο σημαντική, ίσως και ανεξάντλητη, "πηγή ιδεών" για έναν συγγραφέα;

Φαντάζομαι πως ο καθείς έχει δικούς του κώδικες και πηγές. Στη «Γέρση», η πρωταρχική μου πηγή ήταν η οικογένειά μου. Και οι δυο γονείς μου είχαν μικρασιάτικη καταγωγή. Ο μπαμπάς μου από τη Σμύρνη και η μαμά από τη Σύλλη Ικονίου. Μεγάλωσα σε προσφυγική γειτονιά και στη Νέα Ιωνία, σημαντική προσφυγούπολη. Η Μικρά Ασία είναι τατουάζ ψυχής.

6) Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο, η φαντασία και οι εμπειρίες του συγγραφέα;

Σε ό,τι με αφορά, οι σπουδές μου σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και της Γαλλίας με βοήθησαν στην έρευνα. Ξέρω πού να ψάξω και πώς. Αλλά αυτό δεν το θεωρώ ουσιώδες. Συλλέγοντας στοιχεία για τη Γέρση, διάβασα πολλές διηγήσεις αγράμματων ανθρώπων, με σωρεία ορθογραφικών λαθών. Ούτε που τα βλέπεις! Είναι ο λόγος τόσο ατόφιος, οι εικόνες συγκλονιστικές! Υποκλίνομαι! Όμως, όταν μαγειρεύουμε, για να γίνει νόστιμο και με ξεχωριστή γεύση χρειάζεται το μπαχαρικό, η φαντασία δηλαδή.

7) Υπάρχει κάποιο μοτίβο ως προς το πότε σας "επισκέπτεται" η συγγραφική σας  έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που "ρέει" αβίαστα από μέσα σας συνέχεια;

Σαν άνθρωπος είμαι πληθωρική σε όλα: στα λόγια, στην αγάπη, στο θυμό, στο δόσιμο, στη συμπεριφορά. Η φαντασία μου μοιάζει με οργιώδες τοπίο. Έχω γράψει απίστευτες ιστορίες όταν οδηγώ, όταν κολυμπώ, όταν κοιμάμαι. Και δείτε τα βιβλία μου, κανένα δεν μοιάζει με το άλλο ούτε στο ύφος, στη γλώσσα, στο είδος, στο περιεχόμενο.

8) Όταν ολοκληρώνετε ένα νέο μυθιστόρημά σας αρκείστε στη δική σας μόνο γνώμη και αξιολόγηση, πριν προχωρήσετε στην έκδοσή του, ή αναζητάτε πρώτα την άποψη κάποιου οικείου σας προσώπου την κρίση του οποίου εμπιστεύεστε;

Έχω δυο αγαπημένες αναγνώστριες, αλλά μόνο για το «Vinsanto» και τη «Γέρση». Εμπιστεύομαι τη γνώμη τους. Όμως, έχω στο συρτάρι ένα μυθιστόρημα που έχει 7 διαφορετικές εξελίξεις. Το δούλεψα κάποτε με μια ομάδα μαθητών που τους δίδαξα δημιουργική γραφή. Σταματούσα σε κάποιο σημείο και ζητούσα απόψεις. Το βιβλίο συνεχίζεται με συνεχείς παραλλαγές βασισμένες στη γνώμη του κάθε μαθητή. Ενδιαφέρον συγγραφικό παιχνίδι αλλά για αναγνώστες εξαιρετικά ψαγμένους!

9) Από τα βιβλία σας  υπάρχει κάποιο το οποίο ξεχωρίζετε, στο οποίο ίσως έχετε μεγαλύτερη αδυναμία και γιατί; Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για τα βιβλία σας και, γιατί όχι, την ιστορία "πίσω από την ιστορία" κάποιων από αυτά;

Θα έλεγα πως ξεχωρίζω το «Μαύρο Κανταΐφι», ένα μυθιστόρημα ιδιόρρυθμο. Ξεκίνησα να το γράφω όταν κάποτε μια φίλη μάς εκμυστηρεύτηκε το πρόβλημά της ζητώντας συμβουλές. Πήρε τόσες απόψεις όσες και οι γυναίκες που ρώτησε. Σκέφτηκα τότε να γράψω ένα μυθιστόρημα με δυο γυναίκες εντελώς διαφορετικές (χαρακτήρας, μόρφωση, καταγωγή κ.λ.π) που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Το αποτέλεσμα ήταν εντελώς διαφορετικό από τα σχέδια μου. Οι δυο ηρωίδες αυτονομήθηκαν και κάνανε του κεφαλιού τους. Εγώ απλά κατέγραφα ό,τι μου υπαγόρευαν. Και για να προλάβω λανθασμένες εντυπώσεις, ο τίτλος υπονοεί το αιδοίο. Και όχι, το βιβλίο δεν είναι χυδαίο.

10) Η συγγραφέας Αργυρώ Μαργαρίτη βρίσκει το χρόνο να διαβάζει για δική της ευχαρίστηση και όχι μόνο για έρευνα πάνω σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο της; Εφόσον συμβαίνει αυτό, ποιό είδος λογοτεχνίας προτιμάτε περισσότερο ως αναγνώστρια και γιατί;

Διαβάζω περισσότερα από ένα βιβλία την εβδομάδα, ανάλογα με τον ελεύθερο χρόνο. Διαβάζω γρήγορα και θυμάμαι τα πάντα. Μου αρέσουν όλα τα είδη, αρκεί να σέβονται αυτό που υπόσχονται. Αν είναι ροζ, δεν θέλω να υποτιμά τη νοημοσύνη μου με πραγματολογικές ανακρίβειες και ανοησίες. Αν είναι αστυνομικό, θέλω να με βάλει στο παιχνίδι. Λατρεύω τα μυθιστορήματα που έχουν πλοκή. Όμως μεγάλη μου αγάπη είναι τα βιβλία θεοσοφίας, φιλοσοφίας, και λατρεύω να μελετώ  Πλάτωνα και Ηράκλειτο.

11) Θυμάστε το πρώτο σας ανάγνωσμα το οποίο σας "παρέσυρε" στον κόσμο της λογοτεχνίας; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους, σύγχρονους ή κλασσικούς, στο δικό σας τρόπο γραφής, ύφους ή θεματολογίας;

Είχα την ευλογία να ξεκινήσω γαλλικά, σε ηλικία πολύ μικρή, με μια καταπληκτική δασκάλα, την madame Marie. Όλοι οι μαθητές της χρωστάμε πολλά σε αυτή την υπέροχη γυναίκα. Ξεκινήσαμε με Βικτώρ Ουγκώ και προχωρήσαμε με Καμύ, Μολιέρο, Ρακίνα, δηλαδή από την παιδική ηλικία στα βαθιά νερά. Παράλληλα, μας διηγιόταν ένα παραμύθι, την «Μαγκαλί και τον Γιάννη των αστραπών», κάτι σαν τα εφηβικά μας άρλεκιν. Αλλά έχω επηρεαστεί από το μοναδικό περσικό παραμύθι «Χίλιες και Μια Νύχτες» και τον «Μικρό Πρίγκιπα» του Εξυπερί. Θα ήμουν ειλικρινής αν έλεγα πως η γραφή μου έχει δεχτεί επιρροές από το έργο του Νίκου Καζαντζάκη.

12) Ποιά είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει,  το οποίο "ζηλεύετε" ως λογοτεχνικό έργο και θα θέλατε, ή ονειρεύεστε να είχατε συγγράψει εσείς;

Από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς θαυμάζω πολλούς και διαβάζω ακόμα περισσότερους, αλλά για λόγους δεοντολογίας δεν θεωρώ σωστό να αναφέρω ονόματα και τίτλους. Θα ήθελα να έχω γράψει το «Άρωμα» του Ζισκίντ και το «Κουτσό» του Κορτάθαρ. Αλλά και η «Πέτρινη Σχεδία» του λατρεμένου Ζοζέ Σαραμάγκου με έκανε να ζηλέψω τρομερά. Και θέλω κάποτε να γράψω κάτι σαν τα βιβλία της Έλενα Μπλαβάτσκυ.

13) Πιστεύετε πως ο συγγραφέας πρέπει να ταξιδεύει ώστε να έχει κάποια βιώματα από τις χώρες και τις τοποθεσίες τις οποίες, τυχόν, περιγράφει στα βιβλία του και πόσο εφικτό είναι αυτό στην πράξη κατά τη γνώμη σας; Είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο, απλά και μόνο, για την "διεύρυνση των οριζόντων" του;

Τα ταξίδια είναι πάθος ζωής και χαρίζουν περιουσία πνεύματος. Είναι σημαντικό όμως να μένεις για ένα διάστημα σε κάποιο μέρος. Να περπατήσεις, να μυρίσεις, να αφουγκραστείς.

14) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα πρέπει να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να "πειραματίζεται" θεματολογικά, ρισκάροντας να χάσει το ήδη υπάρχον αναγνωστικό του κοινό, ή θα όφειλε να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

Είναι θέμα προσωπικό. Εγώ δεν παραμένω στο ίδιο μοτίβο γιατί δεν μου βγαίνει αλλιώς.

15) Πιστεύετε πως οι συγγραφείς οφείλουν να προβληματίζουν τους αναγνώστες "αφυπνίζοντας" τη σκέψη τους, ή ο σκοπός των βιβλίων τους θα έπρεπε να είναι απλά και μόνο ψυχαγωγικός; Εσείς, ποιά μηνύματα επιδιώκετε να "περάσετε" στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το συγγραφικό έργο σας;

Δεν είναι απαραίτητο να παίρνουμε μηνύματα από όλα τα βιβλία. Οι έννοιες  ψυχαγωγία και διασκέδαση είναι διαφορετικές, αλλά εξ ίσου απαραίτητες. Όταν διαβάζω ένα επιστημονικό σύγγραμμα, δοκίμιο ή έρευνα γιατί θέλω να ενημερωθώ και όχι μόνο, έχω ανάγκη να χαλαρώσω μετά διαβάζοντας ένα μυθιστόρημα «σαγαπώ-μαγαπάς».
Τα δύο τελευταία βιβλία μου έχουν έντονη πλοκή, μυστήριο και αγωνία. Αυτό ψάχνω στα διαβάσματά μου και αυτό επιθυμώ να προσφέρω στους αναγνώστες μου.

16) Θεωρείτε πως η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει  πηγή έμπνευσης για έναν συγγραφέα και, ειδικότερα, οι τόσο δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε τελευταία στην πατρίδα μας; Ή μήπως το ζητούμενο από τους αναγνώστες είναι ακριβώς η "φυγή" από αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα;

Με κουράζει, με απογοητεύει και με φορτίζει αρνητικά η σύγχρονη πραγματικότητα. Για ποιο λόγο να την διαβάζω κιόλας;

17) Στην σύγχρονη πραγματικότητα και στην εποχή της άκρατης τεχνολογίας ποιά θεωρείτε πως είναι η θέση του λογοτεχνικού βιβλίου; Περνάει τελικά το βιβλίο κρίση στη χώρα μας ή διεθνώς και τί θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να γίνει πιο προσιτό στο αναγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα στους νέους;

Τρία υποερωτήματα σε μια ερώτηση! Αφήνω τα δύο πρώτα να απαντηθούν από ειδικούς και περνάω στο τρίτο. Είναι κρίμα που δεν διαβάζουν τα νέα παιδιά. Αυτό είναι μέγιστο και βασικό καθήκον οικογένειας και σχολείου. Ως μητέρα και εκπαιδευτικός έχω άποψη, αλλά χρειάζομαι χώρο και χρόνο για να ξεδιπλώσω σκέψεις, προτάσεις, ιδέες.

18) Είχατε κάποιους "ενδοιασμούς" όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε αυτό από το αναγνωστικό κοινό; Η θεματολογία των βιβλίων σας, πιστεύετε πως παίζει τον δικό της ρόλο στην αποδοχή αυτή;

Όταν εκδόθηκε το «Μυστικό του Κόκκινου Σπιτιού» ήμουν σίγουρη και πίστευα πως ήταν η ώρα να κάνω το βήμα ετούτο. Δεν έχω ποτέ αγωνία, ακόμα κι όταν μιλώ σε πολυπληθές κοινό. Για άλλα πράγματα αγωνιώ, και κυρίως  για όσα δεν φτάνει το χέρι μου. Αλλά θέλω να διαβάζονται τα βιβλία μου. Όταν μαγειρεύω ένα φαγητό και βάζω μέσα κόπο, μεράκι, υλικά και φαντασία θέλω όλοι να το φάνε και να μου πουν πως το βρήκαν υπέροχο. Όσο για τη θεματολογία, εξαρτάται σε τι αναγνωστικό κοινό απευθύνεται το βιβλίο.

19) Εσείς, με την έως τώρα πείρα σας στον χώρο της συγγραφής, τί θα συμβουλεύατε όλους τους νέους επίδοξους συγγραφείς, που ονειρεύονται να δουν κάποτε ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και, ιδιαίτερα, εν μέσω αυτής της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας;

Πρώτα πρώτα να διαβάζουν. Μανιωδώς! Να αποκτήσουν ερωτική σχέση με το βιβλίο. Και όταν γράφουν να μην νοιάζονται αν αρέσουν στους άλλους. Να είναι αυθεντικοί. Και να έχουν υπόψη τους πως η συγγραφή δεν είναι επάγγελμα αλλά ανάγκη της ψυχής.

20) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή της παραχώρησης  αυτής της συνέντευξης, θα ήθελα να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία σε όλα σας τα βιβλία και ειδικότερα, στο νέο  μυθιστόρημά σας «ΓΕΡΣΗ - Είσαι Το Κόκκινο Στο Αίμα Μου», και να σας ρωτήσω για τα άμεσα συγγραφικά σας σχέδια. Τί να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;

Ξεκίνησα να γράφω τη Γέρση πριν από 22 χρόνια. Επειδή σκόνταψα σε πολλά ερωτήματα που γύρευαν απάντηση, αφιέρωνα χρόνο στην έρευνα και παράλληλα έγραφα άλλα βιβλία. Η συγγραφή της «Γέρσης» ήταν ταξίδι μαγικό. Όταν όμως έγραψα την τελευταία λέξη, κατέρρευσα. Το κορίτσι έφυγε από τα χέρια μου, κλειδώθηκε μέσα στο βιβλίο και δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια για εκείνη. Τώρα, για να έρθω στα ίσα μου, γράφω δύο μυθιστορήματα. Το ένα είναι εφηβικό- νεανικό και είναι μυστηρίου/φαντασίας. Αυτό το έχω ξεκινήσει πριν από καιρό σαν υπόσχεση στους μαθητές μου. Αλλά ξαφνικά, δεν θυμάμαι πώς, προέκυψε το αστυνομικό και με συνεπήρε. Αγωνιώ για την συμπεριφορά του δολοφόνου και την τύχη που θα έχει το τελευταίο θύμα του. Όταν τελειώσουν τα πρώτα τρεχάματα της «Γέρσης», θα το ολοκληρώσω.

Ευχαριστώ για τις υπέροχες ερωτήσεις που με βοήθησαν να οργανώσω σκέψεις.
                                                                                                Αργυρώ  Μαργαρίτη
Βιογραφία Αργυρούς Μαργαρίτη:

Η ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία. Μεγάλωσε σε μια προσφυγική γειτονιά, τότε που το παιχνίδι στους δρόμους ήταν τρόπος ζωής. Σπούδασε γαλλική και ελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έκανε μεταπτυχιακό στη Σορβόννη, παρακολούθησε μαθήματα γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μπεσανσόν, ιστορία της τέχνης στο Γαλλικό Ινστιτούτο και συμμετείχε για δύο χρόνια στα διεθνή προγράμματα Lingua. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στο Πειραματικό Λύκειο Αναβρύτων και τα τρία τελευταία χρόνια στο Ελληνικό Σχολείο των Βρυξελλών. Έχει εκδώσει πέντε βιβλία, έχει επιμεληθεί δύο ντοκιμαντέρ και έχει γράψει τηλεοπτικά σενάρια. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της «VINSANTO Το Κρασί Της Λάβας» (2014) και «ΓΕΡΣΗ Είσαι Το Κόκκινο Στο Αίμα Μου» (2017).

Περισσότερες πληροφορίες για το έργο της συγγραφέως στο προσωπικό της προφίλ στο site των εκδόσεων Ψυχογιός:

Εργογραφία Αργυρούς Μαργαρίτη:

«ΓΕΡΣΗ Είσαι Το Κόκκινο Στο Αίμα Μου» (2017)
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Σελίδες: 568
Τιμή: 15,93 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ένας έρωτας παραμυθένιος το μυθιστόρημα αυτό, μπερδεμένος στις κλωστές της Ιστορίας, τότε που θέλησε να δοκιμάσει τις αντοχές της προδοσίας, τη δύναμη της φωτιάς.

Σαν τα παραμύθια της Χαλιμάς, οι ζωές μπερδεύονται με το καβουρντισμένο κύμινο και το πετιμέζι, Ρωμιοί και Τούρκοι, κιμπάρηδες και ραχατλήδες, ηγέτες ξιπασμένοι, ανίκανοι, παθιασμένοι, αδιάφοροι. Ο χορός των ζεϊμπέκηδων, οι ατμοί του χαμάμ, τα προσκοπάκια στο Αϊδίνι, μυστικά και καταχωνιασμένες αμαρτίες, προδοσίες, φονικά, ένα γυμνό κορίτσι κρεμασμένο ανάποδα, ο Αχέροντας να καταπίνει φαντάρους, στην Αλμυρά Έρημο να ξεραίνονται οι κόκκινες μηλιές, οι ατμοί του χαμάμ να θολώνουν τις ζωγραφιές.

Η Γέρση μεγάλωσε στη Σμύρνη, αρχοντοπούλα αναντάμ μπαμπαντάμ, στη θωριά της σου κοβόταν η ανάσα. Περήφανη και ξιπασμένη, μαστίγωνε τις δούλες της μπας και τις κάνει φιλενάδες. Λουζόταν στο χαμάμ, όταν την είδαν ξαφνικά τα δυο καρντάσια, ο Γιώργης κι ο Σελίμ, κι ήρθε ο έρωτας να σπαράξει τη σάρκα, να ξεπαστρέψει, να μαγέψει.

«Τι είμαι για σένανε, Γιώργη Καραδάμογλου; Αυτό μόνο… πρέπει να ξέρω…»

Το άλογο χρεμέτισε χτυπώντας την οπλή του σε μια πέτρα που εξείχε, ο αμαξάς τράβηξε τα γκέμια. Ο Γιώργης έχωσε τα μάτια στα τσίνορά της, ζυγίστηκε πάνω τους, ισορρόπησε, κρεμάστηκε. Βούλιαξε στο υγρό βλέμμα, φοβήθηκε μη γίνει δάκρυ και τον πνίξει, τσούλησε στην κατηφόρα της μύτης να σωθεί, χώθηκε στα ρουθούνια να ρουφήξει την οσμή της. Στα χείλη παραδόθηκε. Τα λευκά της δόντια τον γεμίσανε πληγές καθώς θυμήθηκε τη νύχτα τους. Εδώ που φτάσανε, δεν είχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να της πει την αλήθεια. Πήρε το χέρι της, έσκυψε κι απόθεσε στη φούχτα της ένα φιλί.

«Εσύ, ομορφιά μου, είσαι το κόκκινο στο αίμα μου…»

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα για τις ημέρες αίγλης και δόξας της Σμύρνης πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή!

«VINSANTO Το Κρασί Της Λάβας» (2014)
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Σελίδες: 488
Τιμή: 15,93 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ένα παράξενο γράμμα, μισό στα πορτογαλικά, το άλλο μισό σε ανορθόγραφα ελληνικά, που αναφέρεται σε έναν αμύθητο θησαυρό, γίνεται αφορμή να βγουν στην επιφάνεια ψέματα σκεπασμένα από τη λάβα. Εκεί, λοιπόν, στο νησί με το κοιμισμένο ηφαίστειο, θαμμένοι ναοί από την εποχή της έκρηξης κρύβουν τον θρύλο που μπολιάζει πάθη και οπλίζει χέρια.
Κορυφαίοι του χορού η αλλοπρόσαλλη Νίνα και ο Ζοζέ με το μαυριτάνικο αίμα, που κουβαλούν μυστικά πλεγμένα με μύθους. Η όμορφη Κάρμεν και ο παθιασμένος αρχαιολόγος της, βουτηγμένοι σε έναν έρωτα που ψεύδεται κι απογειώνεται. Κι εκείνο το κάθαρμα ο Σπύρος, που δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει το παράξενο γράμμα, γι’ αυτό και σέρνεται στο κυνήγι ενός θησαυρού χωρίς να γνωρίζει το τίμημα. Ψηλά, στο μοναστήρι του Αϊ-Σύκα του Παλαβιάρη, ένας μυστηριώδης ηγούμενος που ξέρει αλλά δεν μπορεί να μιλήσει. Όλοι τους μεθυσμένοι απ’ το κρασί της λάβας, το βισάντο, λιωμένο ρουμπίνι φυλακισμένο για χρόνια στα βαρέλια. Ίσως γι’ αυτό τα πρόσωπα της ιστορίας δεν έχουν τον έλεγχο. Γιατί το βισάντο το φτιάχνει ο ήλιος και το ηφαίστειο.
Ίντριγκες, παθιασμένοι έρωτες, ανεξήγητοι θάνατοι και φονικά, ακριβά όνειρα και προδοσίες. Ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι οδοιπορικό στο ωραιότερο νησί του κόσμου, ερωτικό γιατί τα κορμιά δεν ντρέπονται όταν σφαδάζουν πλεγμένα πάνω στα βότσαλα, μυστηριώδες αφού κανείς δεν περιμένει αυτό που ξετυλίγεται σε κάθε σελίδα.»

Vinsanto ή βινσάντο ή βισάντο:

Είναι το παραδοσιακό γλυκό κρασί της Σαντορίνης, που παράγεται από τα «λιαστά» σταφύλια του νησιού κι έχει βαθύ μπρούτζινο χρώμα.
Η προστατευόμενη εμπορική επωνυμία του κρασιού είναι Vinsanto, ενώ στην ελληνική αγορά συνοδευτικά μπορεί να αναγράφεται με γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου, δηλαδή Βινσάντο. Στη ντοπιολαλιά συχνά αναφέρεται ως βισάντο.
Το κρασί Vinsanto θεωρείται συνεχιστής των «πάσσων», όπως ονομάζονταν στην αρχαιότητα οι λιαστοί οίνοι, για τους οποίους φημίζονταν τα νησιά του Αιγαίου.
Έχουν επικρατήσει δύο θεωρίες για την προέλευση του ονόματος. Η πρώτη υποδηλώνει την γεωγραφική καταγωγή του κρασιού [vino di Santorini (ιταλικά): οίνος από την Σαντορίνη]. Η δεύτερη θεωρία αναφέρεται στη χρήση του κρασιού για την Θεία Ευχαριστία [vino santo (ιταλικά): άγιος οίνος].

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: «ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ», του Χαρίτωνα Γιωτάκη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: «ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ», του Χαρίτωνα Γιωτάκη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Σελίδες: 600
Εκδόσεις: Εκών
Ημερομηνία Κυκλοφορίας:15/6/2017

          Τον εξαίρετο συγγραφέα Χαρίτωνα Γιωτάκη είχα την χαρά και την τιμή να τον γνωρίσω μέσα από το τρίτο συγγραφικό του έργο, το συγκλονιστικό, αξεπέραστο ιστορικό του μυθιστόρημα «Εμαυτόν Και Μετά Απάντων», από τις εκδόσεις Εκών, ένα βιβλίο που έμεινε χαραγμένο στο μυαλό μου και σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου, λόγω της αδιαμφισβήτητα τεράστιας αξίας του, ιστορικής και λογοτεχνικής, όπως και το ισάξιο, προηγούμενο ιστορικό του μυθιστόρημα με τίτλο «Σπαρτιάτες – Οι Σκλάβοι Του Πολέμου». Διαπίστωσα ότι ο αγαπητός συγγραφέας τιμά την ιδιότητά του και σέβεται τον αναγνώστη, κάνοντας ενδελεχή ιστορική, και όχι μόνον, έρευνα, πριν από τη συγγραφή κάθε βιβλίου του, επιθυμώντας να αποδώσει με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια και αλήθεια οτιδήποτε αναφέρει σε κάθε βιβλίο του, πέραν της μυθοπλασίας. Το νέο του βιβλίο με τίτλο «Οι Άγγελοι Αγαπούν Τους Αμαρτωλούς» που κυκλοφορεί στα μέσα του Ιουνίου από τις εκδόσεις Εκών, αποτελεί τη συνέχεια του πρώτου μυθιστορήματος του συγγραφέα με τίτλο «Τιμωρία – Η Λέξη Των Θεών» που κυκλοφορεί από τις ίδιες εκδόσεις. Ένα βιβλίο τοποθετημένο στη σύγχρονη εποχή, με περιπετειώδη και δραματική πλοκή που κρατάει "αιχμάλωτο" τον αναγνώστη από την πρώτη έως και την τελευταία σελίδα. Είναι, λοιπόν, ιδιαίτερη χαρά η προδημοσίευση δύο αντιπροσωπευτικών αποσπασμάτων από το νέο πόνημα του Χαρίτωνα Γιωτάκη στους «Φίλους Της Λογοτεχνίας». Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για την παραχώρηση, του εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία και σε αυτό το έργο του και σας προσκαλώ να διαβάσετε ένα μικρό δείγμα ενός αξιόλογου μυθιστορήματος που αξίζει να γνωρίσετε!

Αποσπάσματα «Οι Άγγελοι Αγαπούν Τους Αμαρτωλούς»:

Προηγουμένως είχε επικοινωνήσει με τη Ναυσικά από δημόσιο τηλέφωνο, κάνοντας δύο σημαντικές διαπιστώσεις. Πρώτα απ’ όλα, ότι η οικογένειά του ήταν καλά και ασφαλής, και μετά ότι η υπόθεση που υποστήριζε το ότι οι διώκτες τους δεν γνωρίζουν την ταυτότητά του, άρα και την ύπαρξή του, εξακολουθούσε να υφίσταται. Εάν γνώριζαν το οτιδήποτε, τώρα η Ναυσικά θα ήταν στα χέρια τους κι Αυτός θα αναγκαζόταν να πραγματοποιήσει την υποχρεωτική ανταλλαγή ομήρων, παραδίδοντας την Κίρα σε αυτούς. Παρόλα αυτά, κάτι δεν κολλούσε σε όλη την ιστορία και δυστυχώς δεν μπορούσε να το ανακαλύψει…
Ταξίδευαν όλο το βράδυ. Κατά διαστήματα γύριζε και την κοίταζε, έτσι κουλουριασμένη στο κάθισμα του συνοδηγού που κοιμόταν, γαλήνια θα έλεγες παρ’ όλες τις φοβερές καταστάσεις που βίωνε. Όμως αυτό δεν είναι κάτι παράξενο. Η παρουσία του είναι το καλύτερο ηρεμιστικό. Η Ναυσικά, απ’ όλους τους φανταστικούς ήρωες των κόμικς, αγαπούσε περισσότερο τον Spiderman. Όπως συνήθιζε να λέει, παρά το γεγονός ότι είχε δυνάμεις που τον έκαναν να ξεχωρίζει απ’ τους απλούς ανθρώπους, μπροστά σε αυτές των άλλων υπερηρώων ήταν ασήμαντες. Όμως ακόμη κι έτσι κατάφερνε πάντα να νικά τους αντιπάλους του. Τον παρομοίαζε πάντα με Αυτόν. Έλεγε ότι οι δυνάμεις του μπροστά στους αντιπάλους που αντιμετώπιζε ήταν μηδαμινές, όμως μʼ έναν μαγικό τρόπο που μόνον Αυτός γνώριζε, κατάφερνε πάντα να νικά! «Εσύ είσαι ο δικός μου Spiderman… Μαζί σου όλα είναι δυνατά!» του έλεγε, χαρίζοντάς του ένα γλυκό χαμόγελο. Κι Αυτός πέθαινε από ευτυχία…
Κατά τις πέντε τα ξημερώματα σταμάτησε σε έναν μεγάλο σταθμό, απ’ αυτούς που μια συγκεκριμένη εταιρεία έχει μοιράσει σε όλα τα μεγάλα εθνικά οδικά δίκτυα των χωρών της Ευρώπης και οι οποίοι μοιάζουν με πολυκαταστήματα στην άκρη του δρόμου. Είχε σκοπό να επικοινωνήσει από δημόσιο τηλέφωνο με τον πατέρα της. Καθώς απομακρυνόταν, αυτή άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε. Περπατούσε με τα δυνατά, σταθερά βήματα ενός σίγουρου άνδρα. Αντιθέτως με τη Ναυσικά, η Κίρα τον είχε στο μυαλό της πιο «γήινο». Γι’ αυτήν, οι σούπερ ήρωες δεν είναι σημαντικοί, διότι η φύση τούς προίκισε με δυνάμεις που θα έκαναν τον οποιονδήποτε –ακόμη κι έναν ασήμαντο– ξεχωριστό. Η ίδια αγαπούσε τους ανθρώπους που γεννήθηκαν ασήμαντοι, αλλά κατάφεραν να ξεχωρίσουν! Για την Κίρα, το θαυμαστό είναι να είσαι αδύναμος, αλλά να φαίνεσαι... Τιτάνας! Να είσαι φοβισμένος, αλλά να δείχνεις ατρόμητος… να είσαι απλός αλλά να φέρεσαι σαν σπουδαίος. Όλα δηλαδή εκείνα, που αντιπροσώπευε Αυτός… Ναι, Αυτός είναι ο μεγαλύτερος ήρωάς της! Μπορεί να σαγηνεύσει μια γυναίκα με τις παιδικές απορίες του, να τρομοκρατήσει τους εχθρούς του με μια του ματιά. Είναι πάντα σε θέση να υποστηρίξει τις αρχές του αγνοώντας τη ζωή του, να γελάσει με μια αφάνταστη αθωότητα, να αγαπήσει και να μισήσει με όλη του τη δύναμη. Είναι ικανός, με το ίδιο μυαλό που καταστρώνει φονικά σχέδια, να ονειρευθεί νεράιδες, και με τα ίδια χέρια που αφαιρεί ζωές να σκουπίζει τʼ αθώα δάκρυά του…
          Αμέσως μετά βρήκε την Κίρα να τον περιμένει με το πιστόλι της έτοιμο για χρήση, όπως ακριβώς της είχε πει να κάνει τις ώρες που θα λείπει.
«Τι έγινε; Δεν οδηγούσα καλά;» είπε χρησιμοποιώντας και πάλι το μοναδικό χιούμορ του, έχοντας τα μάτια του προσανατολισμένα στο όπλο.
Αυτή χαμογέλασε και  έκρυψε το GLOCK στο παντελόνι της. «Θέλω να πάμε εκεί…» του νιαούρισε κι Αυτός της έκανε νόημα να βγει απ’ το αυτοκίνητο.
Μπαίνοντας μέσα στο μεγάλο χώρο του εστιατορίου, το βλέμμα της Κίρας έπεσε στα λαχταριστά φαγητά του γυάλινου μπουφέ.
«Θέλεις να καθίσουμε να φάμε;» τον παρακάλεσε.
«Μα εσύ δεν είπες ότι…».
«Έλα, ας το κάνουμε τουλάχιστον αυτό. Ποτέ δεν έχουμε φάει μαζί κάπου έξω, μόνοι μας. Τελείως μόνοι μας…» τον διέκοψε ανυπόμονα η νεαρή γυναίκα.
Αυτός υπέκυψε με ευχαρίστηση στη δελεαστική πρότασή της, γιατί είχαν μεγάλο ταξίδι ακόμη και η συνεχής οδήγηση τον είχε κουράσει. Με την πρόσφατη περιπέτειά τους, είχαν καταφέρει να περιηγηθούν στη μισή Αυστρία!
Σε λίγη ώρα, βρέθηκαν να μασουλούν κάπως λαίμαργα τα φαγητά τους, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων. Η Κίρα απολάμβανε αυτήν την ξαφνική και μοναδική έξοδό της με τον Αλέξανδρο, κάνοντας σαν παιδάκι από ευτυχία. Τον παρατηρούσε καμιά φορά με την άκρη του ματιού της, την ώρα που τεμάχιζε το φαγητό του με προσοχή. Ούτε οι παλιοί Εγγλέζοι λόρδοι δε θα ήταν τόσο προσεκτικοί στις κινήσεις τους την ώρα που έτρωγαν! Και να φαντασθείς ότι αυτός ο άνθρωπος πριν κάποιες ώρες είχε λάβει μέρος σε μια σειρά άκρως φονικών μαχών…  Πώς τα κατάφερνε να μοιάζει ταυτόχρονα με παιδάκι, με τζέντλεμαν και με φονιά; Τα καταγάλανα μάτια της έμειναν στην εικόνα του ακίνητα. Ακόμη και η μπουκιά που βρέθηκε λιωμένη εκείνη τη στιγμή στο στόμα της δεν πρόλαβε να έχει την κατάληξη όλων των προηγουμένων. Πάγωσε…
Αυτός πρόσεξε την απραξία της και έστρεψε αργά τη ματιά του σʼ εκείνην. «Τι;» την ρώτησε με παιδική αφέλεια.
Αυτή του χαμογέλασε τόσο γλυκά που θα νόμιζες ότι είδε ξαφνικά έναν άγγελο!
«Τίποτα, απλά σε κοιτώ…».
«Και τι βλέπεις;…».
Όλα αυτά που είδα τις λίγες στιγμές που με άφησες να ζήσω μαζί σου… Τα χαίρεται κάθε μέρα εκείνη, έτσι;» του απάντησε πικραμένη.
«Αυτά θα λέμε τώρα, αντί να…».
«Τι είναι ο έρωτας Αλέξανδρε; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ σου;» τον διέκοψε απότομα.
«Εσύ έχεις αναρωτηθεί;».
«Ναι! Από τότε που σε ερωτεύθηκα!» του απάντησε χωρίς να τον αφήσει να σκεφθεί λεπτό. «Και κατάλαβα ότι είναι ανεξάρτητος απ’ όλες τις αισθήσεις. Είναι κάτι σαν… μικρόβιο. Από τη στιγμή που θα μπει στον οργανισμό σου, η ύπαρξή σου δεν υπακούει σε καμιά λογική…» συνέχισε, διατηρώντας έναν χαλαρό και ήρεμο τόνο στη φωνή της και υπονοώντας σαφώς αυτό που χρόνια τώρα του «χτύπαγε»: Την ανεξήγητη εμμονή του να είναι ερωτευμένος με μια απλή γυναίκα, αγνοώντας μια θεϊκή ύπαρξη όπως η ίδια.
«Έτσι όμως μπορεί το είδος μας και αναπαράγεται με επιτυχία, αλλά κυρίως με ποικιλία. Εάν οι ωραίοι έκαναν σχέση μόνο με ωραίες, φαντάζεσαι τι θα γινόταν;» πρόσθεσε Αυτός.
«Ναι. Θα είχε βελτιωθεί το είδος μας…» απάντησε όχι και τόσο χιουμοριστικά αυτή.
«Θα υπήρχε μονοτονία. Οι μέτριοι και οι κατώτεροι θα πέθαιναν χωρίς να καταφέρουν να αφήσουν απογόνους, αποκλείοντας την πιθανότητα του συνδυασμού που μερικές φορές δίνει ευφυείς εγκεφάλους και άλλες φορές δίνει την απόλυτη ομορφιά…».
«Πώς γίνεται αυτό, ρε Αλέξανδρε;».
«Απλό. Παρατήρησε κάποιους πολύ όμορφους και γοητευτικούς άνδρες για παράδειγμα. Θα δεις ότι, εάν τους εξετάσεις λεπτομερώς, κάτω απ’ την απόλυτη ομορφιά τους θα ανακαλύψεις κάποια χαρακτηριστικά ατελή ή καμιά φορά και άσχημα. Εδώ όμως είναι που παρεμβαίνει η φύση. Αυτοί οι άνθρωποι είναι δείγματα τελειότητας, γιατί, ακόμη κι αυτά τα χαρακτηριστικά, που προφανώς τα κληρονόμησαν από κάποιον όχι και τόσο εμφανίσιμο πρόγονό τους, έχουν δέσει απόλυτα με τα υπόλοιπα σε τέτοιον βαθμό που να προσθέτουν στην ομορφιά τους και όχι να της αφαιρούν. Ακριβώς όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, με το άλογο. Εάν το παρατηρήσεις, θα δεις ότι είναι τελείως ατσούμπαλο ζώο από πλευράς εμφάνισης. Μεγάλη κοιλιά, λες κι έχει πάθει τυμπανισμό. Πολύ λεπτά άκρα, μεγάλο και βαρύ κεφάλι… Όμως όλα αυτά συνθέτουν την απόλυτη αρμονία αυτού του υπέροχου ζώου! Ακόμη και στο σεξ ισχύει η θεωρία μου. Ο ιδανικός έρωτας επιτυγχάνεται πολλές φορές με άτομα με τα οποία ταιριάζουμε ελάχιστα και, ακόμη καλύτερα εάν λίγο πριν το ‘‘γεγονός’’ έχει προηγηθεί άγριος τσακωμός! Η τελειότητα, Κίρα, είναι εκνευριστική και μονότονη! Η απόλυτη αρμονία όμως διακρίνεται καθαρά όχι την ώρα της νηφαλιότητας, αλλά την ώρα του κινδύνου, της φουρτούνας, της αντάρας… «Κατάλαβες γλυκιά μου;» της είπε.
Αυτή τον παρακολουθούσε σαν υπνωτισμένη. Δεν είχε σημασία εάν διαφωνούσε ή συμφωνούσε μαζί του, αλλά το ότι υπήρχε εκεί μαζί του για να το νοιώσει αυτό. Βρέθηκε αναπάντεχα σε μια τέτοια στιγμή, πλημυρισμένη από απίστευτης πληρότητας δυνατά συναισθήματα! Ένοιωθε ότι είχε γεννηθεί πριν από λίγη ώρα και πως για πρώτη φορά την είχε κατακλύσει μια τόσο ολοκληρωμένη αίσθηση. Ειδικά αυτό το επίθετο, το οποίο χρησιμοποίησε για να της απευθύνει τον λόγο, την έλιωσε! «Γλυκιά μου!» Πώς της το είπε έτσι ξαφνικά αυτό; Δεν φοβήθηκε μην τυχόν και λιποθυμήσει; Και να που τώρα κολυμπάει ανέμελη σε μια θάλασσα από… σιρόπι καραμέλας!
«Καλυψώ, με ακούς;» τη ρώτησε, αφού την είδε να χαμογελά ξαφνικά σαν χαζή και να κάνει κάτι περίεργες και αργές κινήσεις με το κεφάλι της.
Σε ακούω αγάπη μου, όμως πες το μου άλλη μια φορά, κι ας πεθάνω αμέσως μετά!... απάντησε αυτή με τον σιωπηλό τρόπο της σκέψης,  κοιτώντας τον κατευθείαν στα μάτια.
«Σ’ έχει κοιτάξει άλλη με αυτόν τον τρόπο;» τον ρώτησε κι απ’ το στόμα της ξέφυγαν ανάσες οι οποίες είχαν αναδυθεί από ωκεανούς ροδόνερου!
«Ναι! Και πάντα σήμαινε μπελάδες…» της απάντησε Αυτός κοφτά, διαλύοντας το απαλό συννεφάκι που φιλοξενούσε τα όνειρά της.

---------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------

Ένα ελικόπτερο της ιταλικής αστυνομίας, είχε κάνει ήδη την εμφάνισή του στον καταγάλανο ουρανό, εποπτεύοντάς τους από μακριά. Τα σχέδια της δράσης των ιταλικών Αρχών ήταν ανοιχτό βιβλίο για έμπειρους μαχητές όπως αυτοί. Πέρα μακριά φαίνονταν τα ακινητοποιημένα πολιτικά οχήματα, τα οποία είχαν επίτηδες μπλοκάρει οι αστυνομικοί, με σκοπό τον εγκλωβισμό των δραστών σε έναν χώρο που σταδιακά θα στένευε αποκλείοντάς τους την όποια διαφυγή. Αυτός, βλέποντας την τελευταία έξοδο του αυτοκινητοδρόμου πριν το μπλοκάρισμα, φρενάρισε απότομα κοκαλώνοντας τους τροχούς του δικύκλου, με αποτέλεσμα λευκοί καπνοί να ακολουθήσουν το κάτω και το πίσω μέρος της μηχανής, ενώ μια απαίσια οσμή γαργάλισε τα ρουθούνια τους. Η μηχανή πλαγιολίσθησε για λίγο και κατόπιν χώθηκε στον στενό βοηθητικό δρόμο, όπου και ακινητοποιήθηκε απότομα πίσω από μια συστάδα δένδρων. Ο Σκοτεινός κατέβηκε γρήγορα και χώθηκε ανάμεσα στους λεπτούς κορμούς. Το ελικόπτερο είχε πέσει στην παγίδα. Χωρίς να έχει πλέον οπτική επαφή με τους καταδιωκόμενους, κινήθηκε ταχύτατα προς το μέρος τους. Ίσως δυο ανάσες απόσταση να διένυσε μέχρι να βρεθεί στο κέντρο του σταυρονήματος του κυκλικού κρυστάλλου της διόπτρας του Φρουρού. «Ο κύβος ερρίφθη» όπως θα έλεγε κι ένας μακρινός αλλά ικανότατος πρόγονος των Ιταλών. Μερικές ριπές έσπασαν τους πλαϊνούς υαλοπίνακες του σκάφους, τραυματίζοντας σοβαρά έναν εκ των επιβαινόντων. Δυο βολίδες ακόμη σφηνώθηκαν στην κοιλιά της ατράκτου κάνοντας τον πιλότο να εκτελέσει έναν άκρως επικίνδυνο ελιγμό αναστροφής, που έκανε το σκάφος να βγάλει κάτι ανατριχιαστικούς τριγμούς βίαιης αποσυναρμολόγησης. Ο Σκοτεινός ανέβηκε πάλι στη μηχανή, κρατώντας πάντα το όπλο του στο δεξί χέρι παράλληλα με το έδαφος και με το αριστερό αγκάλιασε τον οδηγό. Τα λάστιχα στρίγγλισαν καθώς ώθησαν το δίκυκλο με δύναμη προς τα εμπρός. Οι σειρήνες των περιπολικών ακούγονταν αχνά, από μακριά, αλλά από σχεδόν όλες τις κατευθύνσεις.
Σύντομα θα τους έχουν περικυκλώσει ο μισές ιταλικές δυνάμεις ασφαλείας. Έπρεπε να βρει μια λύση… Ο Σκοτεινός ανάπνεε βαριά πίσω του και σε κάθε αγχωμένη του ανάσα ο θώρακάς του έσπρωχνε ελαφρά τον Μάρωνα υπενθυμίζοντάς του τη δεινή θέση στην οποία είχαν περιέλθει. Δεν υπήρχε άλλη διέξοδος, θα επιχειρούσαν διείσδυση σε κατοικημένη περιοχή. Με τον βαρύ οπλισμό τους, την εκπληκτική τους εκπαίδευση, αλλά και την πρόθεσή τους να μεταβάλουν με ευκολία τη βιολογική κατάσταση πολλών όντων εκείνη τη μέρα, τα πράγματα δεν θα ήταν και τόσο τραγικά. Όμως μέσα σε όλες τις ίσως ανυπέρβλητες δυσκολίες που διαγράφονταν καθαρά στον μελλοντικό τους ορίζοντα θα έπρεπε να προσθέσουν και μία άλλη: το ότι οι αποφασισμένοι και γεμάτοι από εκδικητική μανία άνδρες του Ιταλού θα βρίσκονταν ανάμεσα στους αθώους πολίτες, αθέατοι, παριστάνοντας τις τρομοκρατημένες «κορασίδες», ώσπου να εντοπίσουν τα θύματά τους. Και τότε…
Αυτά περνούσαν από το μυαλό του την ώρα που, περιστρέφοντας το κυλινδρικό χειριστήριο επιταχύνσεως στην δεξιά άκρη του τιμονιού, έδινε ιλιγγιώδη ταχύτητα στη διαφυγή τους. Όπως ήταν φυσικό, δύο ακόμη ελικόπτερα έκαναν την εμφάνισή τους στον ορίζοντα, ενώ αυτοί, καθώς προσπερνούσαν τα οχήματα που προπορεύονταν, διασταυρώνονταν με περιπολικά που έτρεχαν φρενιασμένα να τους συναντήσουν…
«Ετοίμασε τις καπνογόνους!» διέταξε τον σύντροφό του και άνοιξε ταχύτητα γλιστρώντας επικίνδυνα ανάμεσα από τα άλλα αυτοκίνητα. Βρίσκονταν ήδη στα προάστια της Ρώμης και η κίνηση άρχισε να γίνεται αισθητή. Οι οδηγοί των διερχομένων αυτοκινήτων τούς κοίταζαν με απορία. Μερικοί ίσως να αντελήφθησαν το ποιοι ήταν οι βαριά οπλισμένοι μοτοσικλετιστές που τους προσπερνούσαν, ενώ κάποιοι άλλοι μπορεί να υπέθεσαν ότι πρόκειται για άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων της αστυνομίας.
Ξαφνικά αντιλαμβάνεται στον αριστερό του καθρέφτη δύο μοτοσυκλέτες οι οποίες είχαν από δύο αναβάτες η κάθε μία. Το ανησυχητικό είναι ότι οι αναβάτες αυτοί φορούν πολιτικά ρούχα, αλλά είναι οπλισμένοι σαν αστακοί!
«Μας ακολουθούν ειδικοδυναμίτες… ή άνδρες του Ιταλού… Μην κοιτάξεις, θα σου πω εγώ πότε…» πληροφόρησε τον Φρουρό.
Ο Σκοτεινός, ο οποίος ξόδευε ήδη τιτάνιες προσπάθειες να κρατηθεί πάνω στη σέλλα με ασφάλεια, όμως χωρίς οι ενέργειές του αυτές να επηρεάζουν την ισορροπία του δικύκλου, ασφάλισε το Μ16 CARBINE στο δεξιό του πλαϊνό μέρος και τράβηξε το πιστόλι του.
«Έτοιμος…» ενημέρωσε τον Μάρωνα και έσφιξε δυνατά τα δόντια του. Ο άνεμος με ένα ξαφνικό και σύντομο ξέσπασμά του τάραξε ελαφρά την πορεία της μηχανής και  δρόσισε τα ιδρωμένα πρόσωπά τους, υπενθυμίζοντάς τους ότι ο χρόνος της αναμονής τελείωσε και ότι αρχίζει ο χρόνος της δράσης.
«Πυρ!» ούρλιαξε Αυτός και τότε ο Σκοτεινός στηρίχτηκε με το αριστερό του χέρι αρπάζοντας έναν ιμάντα από τις εξαρτύσεις του Μάρωνα και γυρνώντας απότομα άρχισε να πυροβολεί τους μοτοσικλετιστές. Οι βολίδες έσκισαν με βία τον αέρα και προσπέρασαν τους διώκτες αδιάφορες. Όλες; Όχι βέβαια! Ο κυρ Γιώργης, μέσα στις παράξενες εκπαιδεύσεις με τις οποίες «μόρφωνε» τους άνδρες του, είχε συμπεριλάβει και αυτήν τής βολής εν κινήσει... Κατόπιν φυσικά της πρότασης του Μάρωνα, το σύνολο των Φρουρών και των Καθαριστών του ήταν ικανοί να εκτελούν στοχευόμενα πυρά από τις πιο άβολες και ασύμβατες θέσεις πάνω σε μοτοσυκλέτες, αυτοκίνητα, κρεμασμένοι σε σχοινιά και γενικότερα από οπουδήποτε βρίσκονταν και είχαν ελεύθερο έστω το ένα τους χέρι! Έτσι και τώρα, δύο από τις σφαίρες κατέληξαν η μία πάνω στην μηχανή και η άλλη στον προστατευμένο από αλεξίσφαιρο γιλέκο κορμό του οδηγού. Μπορεί η θωράκισή του να τον έσωζε, ίσως με δυο τρία σπασμένα πλευρά, εάν από τον αφόρητο πόνο δεν έχανε τον έλεγχο του δικύκλου, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με διερχόμενο όχημα, δημιουργώντας τρομερή καραμπόλα. Ο οδηγός της δεύτερης μοτοσυκλέτας μʼ έναν επιδέξιο ελιγμό απέφυγε τη σύγκρουση και, συνεχίζοντας την καταδίωξή του, απείλησε τους φυγάδες μʼ έναν καταιγισμό πυρών προερχομένων από τον δεύτερο αναβάτη. Ο Σκοτεινός άδειασε τον γεμιστήρα του πιστολιού του πάνω στον κινούμενο στόχο των διωκτών τους, με αποτέλεσμα μία βολίδα να διαλύσει το κρανίο του οδηγού και το δίκυκλο να καταλήξει μια μάζα από κρέατα και σίδερα σερνόμενη στην τραχιά άσφαλτο!
Ένα πολιτικό αυτοκίνητο της αστυνομίας πετάχτηκε από έναν παράπλευρο δρόμο, αποσκοπώντας στο να ανακόψει την πορεία των κακοποιών ή έστω να τους εμβολίσει. Τόση ήταν η ορμή με την οποία χώθηκε στην κεντρική οδική αρτηρία, που ο οδηγός του χρησιμοποίησε την τεχνική «ανάποδο τιμόνι» για να το κρατήσει στο οδόστρωμα σε μια ευθεία. Ο Μάρων, για να μην εγκλωβιστεί ανάμεσα στο αστυνομικό αυτοκίνητο και ένα ημιφορτηγάκι που βρέθηκε μπροστά τους εκείνη τη στιγμή, φρενάρισε τόσο όσο ήταν αρκετό ώστε, παρ’ όλους τους κλυδωνισμούς της μοτοσυκλέτας, να μπορέσει να κρατήσει τον έλεγχό της. Ο Σκοτεινός, που είχε προλάβει να τοποθετήσει το πιστόλι στη θήκη του, έγλυψε τα ξερά χείλη του με αγωνία και τράβηξε ένα άλλο που είχε τοποθετημένο στο μέσο του πλαγίου μέρους του δεξιού του μηρού. Το αστυνομικό όχημα βρέθηκε να προπορεύεται κατά ενάμισι μέτρο περίπου, όταν ένα οπλισμένο χέρι ξεπρόβαλε από το πίσω αριστερό παράθυρο και ένας, επίσης οπλισμένος, άνδρας φάνηκε να βγάζει το μισό του σώμα από το κατεβασμένο παράθυρο της πίσω δεξιάς πλευράς. Ο Φρουρός τούς φιλοδώρησε με έναν καταιγισμό πυρός, γεγονός που έκανε το όχημα να «κόψει» μερικά «οχτάρια» στο οδόστρωμα, πλευροκοπώντας ελαφρά ένα μικρό σπορ αυτοκίνητο που είχε την ατυχία να βρεθεί στα δεξιά του εκείνη τη στιγμή. Το κορμί του άνδρα ο οποίος είχε βγει από το δεξί παράθυρο με ένα ΜΡ5 στα χέρια κρεμάστηκε άψυχο με το αίμα του να αφήνει απαίσια κατακόκκινα ίχνη θανάτου στην άσφαλτο. Το πίσω παρ μπριζ του οχήματος διαλύθηκε και το αμάξωμά του «φιλοτεχνήθηκε» από μερικές σκόρπιες τρύπες. Ο Μάρων, εκμεταλλευόμενος τη σύγχυσή τους άνοιξε ταχύτητα και πλεύρισε το όχημα του Νόμου. Ο Σκοτεινός, στο μεταξύ, συνέχισε να πυροβολεί εναντίον τους. Δυο πυροβολισμοί ξέφυγαν μέσα από το αυτοκίνητο, αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ο αστυνομικός με μια «τιμονιά» προσπάθησε να ανατρέψει την καταδιωκόμενη μοτοσυκλέτα. Αυτός όμως, που περίμενε μια τέτοιαν αντίδραση, απομακρύνθηκε λοξώς αριστερά τόσο όσο χρειαζόταν για να αποφύγει τη σύγκρουση με τους αστυνομικούς αλλά και με ένα φορτηγό που κινούνταν δίπλα τους. Το όχημα τελικά έπεσε πάνω τους με λιγότερη ορμή απ’ όση υπολόγιζε ο οδηγός του. Ο Μάρων βόγκηξε από τον οξύ πόνο που του προκάλεσε το χτύπημα με το αμάξωμα του οχήματος και η μηχανή τραντάχτηκε αρκετά. Όμως ο Σκοτεινός δεν είναι κανένα άπειρο στρατιωτάκι. Ο κίνδυνος έχει γίνει, εδώ και χρόνια, τρόπος ζωής γι’ αυτόν. Μερικά ταρακουνήματα δεν θα ήταν δυνατόν να τον αποσπάσουν από το σχέδιο δράσης που μόλις είχε καταστρώσει… Με μια αριστοτεχνική κίνηση, μετέφερε το πιστόλι του στο αριστερό του χέρι, εγκλωβίζοντάς το ανάμεσα στην παλάμη του και την καλυμμένη από το αλεξίσφαιρο γιλέκο και τα διάφορα όπλα και πυρομαχικά κοιλιά του Μάρωνα. Μ’ αυτόν τον τρόπο είχε το πιστόλι του σε άμεση διαθεσιμότητα, αλλά και το δεξί του χέρι ελεύθερο να ολοκληρώσει το φρικιαστικό του σχέδιο. Ενεργώντας αστραπιαία, τράβηξε μια εμπρηστική χειροβομβίδα που είχε αγκιστρωμένη στο γιλέκο του και την πέταξε μέσα στον θάλαμο των επιβατών του οχήματος των διωκτών τους! Με τον τρόπο που την είχε αναρτήσει πάνω του, αρκούσε μόνο να την τραβήξει δυνατά από πάνω του, ώστε να βρεθεί το πυρομαχικό στο χέρι του απασφαλισμένο και έτοιμο για ρίψη.
Ο Μάρων τότε επιτάχυνε απότομα, περνώντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα ανάμεσα από τα δύο προπορευόμενα οχήματα, «ξύνοντας» τα γόνατα των δεξιών τους ποδιών πάνω στις λαμαρίνες των αυτοκινήτων. Ο Σκοτεινός, μάλιστα, έσπασε και τον καθρέπτη του ενός χτυπώντας τον με τον αγκώνα του. Η συνέχεια απέβη φρικτή για τους τρεις ζωντανούς επιβαίνοντες του αστυνομικού οχήματος. Η χειροβομβίδα εξερράγη πριν προλάβουν οι άμοιροι να την πετάξουν έξω, κατακαίοντάς τους ζωντανούς. Το αυτοκίνητο τυλίχθηκε στις φλόγες και, πέφτοντας πάνω σε ένα φορτηγό, το οδήγησε σε μια τρελή πορεία προς το αντίθετο ρεύμα, όπου ο οδηγός του, στην απέλπιδα προσπάθειά του να το ελέγξει, το ανέτρεψε παρασύροντας πολλά διερχόμενα οχήματα. Το φλεγόμενο αστυνομικό αυτοκίνητο, αφού συγκρούστηκε με δύο SUV22, έπεσε πάνω σε έναν αυτοκινούμενο γερανό, στη δεξιά πλευρά του οδοστρώματος, με συνέπεια να εκραγεί μεταδίδοντας τις φλόγες και σε διερχόμενα οχήματα. Η κίνηση πίσω από τους δύο εισβολείς διεκόπη και τα περιπολικά που τους ακολουθούσαν, εγκλωβίστηκαν σε ένα απίστευτο χάος φλεγομένων και αναποδογυρισμένων οχημάτων, με διασκορπισμένα κορμιά νεκρών ή βαρύτατα τραυματισμένων πολιτών!
Ο ουρανός είχε γεμίσει μαύρους καπνούς, πράγμα που περιόριζε την ορατότητα των ελικοπτέρων. Ο Μάρων ώθησε τη μηχανή κοντά στη διπλή διαχωριστική λωρίδα του οδοστρώματος και μʼ ένα κινηματογραφικό φρενάρισμα κατάφερε να φέρει τον δείκτη του ταχυμέτρου κοντά στο μηδέν! Ο Σκοτεινός, απροετοίμαστος για μια τέτοια ενέργεια, χτύπησε με σφοδρότητα το επιχειρησιακού τύπου στρατιωτικό κράνος του πάνω στο αντίστοιχο του Μάρωνα. Ήταν δε τόσο απότομη η μείωση της ταχύτητας που οι λευκοί καπνοί, οι οποίοι παρήχθησαν από το κατά διακοπτόμενα διαστήματα «κοκκάλωμα» και σύρσιμο των τροχών στην άσφαλτο, τύλιξαν και προσπέρασαν τη μοτοσυκλέτα! Αυτός, ακινητοποιώντας τελείως τον πίσω τροχό και γέρνοντας το δίκυκλο προς τ’ αριστερά, κατάφερε να πραγματοποιήσει μια θεαματική επιτόπου ανατροφή, σαν κι αυτές στις οποίες επιδίδονται οι οδηγοί μοτοσυκλετών off road κατά τη διάρκεια επιδείξεων. Μέσα στο αντίθετο ρεύμα, με τα αυτοκίνητα να καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να μην πέσουν πάνω τους, στήριξε για κλάσματα δευτερολέπτου τη μηχανή ακουμπώντας το αριστερό του πόδι στην άσφαλτο. Η απαίσια μυρωδιά του πυρακτωμένου υλικού απ’ τις «δαγκάνες» των δισκοφρένων εισέβαλε προειδοποιητικά στα ρουθούνια τους, δηλώνοντάς τους ξεκάθαρα ότι, εάν με κάποιο μαγικό τρόπο δεν έπεφτε ο «πυρετός» στο σύστημα πέδησης, τότε τα επόμενα φρεναρίσματα θα τροφοδοτούσαν με πολύ γέλιο τούς απανταχού τζογαδόρους που θα στοιχημάτιζαν μεγάλα ποσά στον τρόπο με τον οποίο θα κατάφερνε η μοτοσυκλέτα να γίνει αναπόσπαστο μέρος της μάζας τού οποιουδήποτε αντικειμένου βρισκόταν ξαφνικά μπροστά της!
Το δίκυκλο μαστίγωσε τα ξαναμμένα του άλογα και τινάχθηκε μπροστά ουρλιάζοντας. Ο Μάρων, πραγματοποιώντας μια τρελή κούρσα και παραβιάζοντας όποιον κανόνα οδικής κυκλοφορίας δεν είχε μακελέψει κατά τα προηγούμενα δραματικά λεπτά της διαφυγής τους, τρύπωσε στον πρώτο παράδρομο που συνάντησε στα δεξιά τους. Η περίπτωση να βρεθούν σε μεγάλο αστικό κέντρο, ώστε, επιδιδόμενοι σε μια τεράστια ποικιλία εγκλημάτων, να δραπετεύσουν ανακατεμένοι στο έξαλλο πλήθος, μάλλον τους εγκατέλειπε οριστικά. Πιστοί στην προηγούμενη δράση τους, χώθηκαν σε μια πυκνή συστάδα δένδρων απ’ όπου ο Σκοτεινός, εκτελώντας με απίστευτη ταχύτητα σκοπευμένα πυρά, διεμήνυσε στους πιλότους των ελικοπτέρων, τα οποία είχαν πλησιάσει αρκετά, ότι εάν ήθελαν να προσγειωθούν από μόνοι τους και όχι να τους  «υπογειώσουν» τέσσερις μαυροφορεμένοι κύριοι (!), τότε έπρεπε να τηρήσουν με ευλάβεια τον κανόνα που ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας επιβάλλει: «τηρήσατε τας αποστάσεις»…

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο Αλέξανδρος είναι ένας ευαίσθητος και συναισθηματικός  άνθρωπος. Όμως η έντονη σεξουαλικότητά του τον ώθησε στα εφηβικά του χρόνια να αναζητήσει με πάθος τον έρωτα. Αυτή του η αναζήτηση τον έμπλεξε στα δίχτυα ενός φοβερού κυκλώματος πορνείας, που ήλεγχαν σημαίνοντα αλλά διεφθαρμένα πρόσωπα της αθηναϊκής κοινωνίας. Αυτό, κατά την ενηλικίωσή του, τον οδήγησε να στρατολογηθεί, αναγκαστικά, σε ομάδες αδίστακτων μισθοφόρων στρατιωτών-σκλάβων οι οποίοι ανήκουν διά βίου σε κάποιους μεγιστάνες του πλούτου. Οι μαχητές αυτοί ονομάζονται  ΦΡΟΥΡΟΙ.

    Ίσως σε μια άλλη εποχή ο Αλέξανδρος να ήταν χορευτής ή ποιητής, όμως η μπερδεμένη προσωπικότητά του τον ώθησε, με την πάροδο των ετών, να μεταβληθεί  σε ένα τέρας με το κωδικό όνομα «Μάρων». Απλός οικογενειάρχης στα μάτια όλων, στις σκοτεινές του ώρες μεταμορφώνεται σε Μάρωνα, αναλαμβάνοντας κάθε είδους επικίνδυνη επιχείρηση, δημιουργώντας έναν φρικιαστικό θρύλο γύρω απ’ το όνομά του.

    Με αφορμή τις αγωνιώδεις προσπάθειές του να αποδεσμευτεί από την εγκληματική οργάνωση της οποίας είναι πλέον αναπόσπαστο μέλος, λαμβάνει μέρος –ακούσια– σε μια αιματοβαμμένη ακολουθία γεγονότων. Ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό ξεκινά, με πρωταγωνιστές πρόσωπα του παρελθόντος, τους αφοσιωμένους μισθοφόρους ενός ηγέτη του εγκλήματος και τις μυστικές υπηρεσίες. Προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του, ο Μάρων ελίσσεται ανάμεσα στον πόνο, το αίμα και τον τρόμο. Το μίσος τροφοδοτεί τη δύναμή του, αλλά ο έρωτας θα υποτάξει τη θέλησή του.

    Μα και πάλι η προδοσία θα νικήσει –κι εκείνος επιτέλους θα χαθεί, βρίσκοντας τη λύτρωση που αποζητούσε…»